5489 resultaten.
MYSTERIEUS
hartenkreet
3.4 met 18 stemmen
1.462 Mijn vrouw greep naar een lamp,
wat zíj zag in de kelder
dat zag ik enkel held,
zij nochtans stukken helder.
Zíj zag het duidelijk,
en ik, ik zag het amper
dus lachte ik maar schamp.
Zij echter heel wat schamper.…
Onnoemelijk veel pijn
netgedicht
3.3 met 14 stemmen
898 Dit hart kan niet in enkel treurnig blijven hangen
maar wil toch telkens weer tot vreugde komen.…
bespiegeling
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.801 spiegel sta
en kijk in vreemd groenbruine ogen
die ik, zo lang al, heel goed ken
is ’t net alsof ‘k een ander ben
te mooi om waar te zijn
soms als ik naar die ander kijk
- ze staat dan naakt en fier voor mij -
voel ik de bewondering
ik vind haar best een lekker ding
te mooi om waar te zijn
wacht eens: ik zie geen slanke lijn
maar enkel…
Een dichter in Holland
gedicht
3.9 met 14 stemmen
8.070 Anders dan dichters, die met zoveel zwier
de deugden van hun vaderland beschreven,
vind ik het enkel goed om er te leven.
Mijn eigenlijke land is dit papier.
Is immers dit papier - al om het even
of ik in vreemde streken woon of hier -,
en ik als vorst, mijn pen als valkenier
jagen er op de vogels die daar zweven.…
slagader
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
1.394 ja, nee, ja
gedempt door huid
hij sluipt over de pols
als een worm die stuipt
over de muis van jouw hand
hij duikt op aan de weke kant van jouw arm
stuwend langs de strot
van kin naar kaak naar slaap
bolt hij over bot
liever leg ik hem dieper bloot
in het weefsel van een lies
in de holte van een licht gebogen knie
over de enkel…
Ik zal je omarmen
hartenkreet
3.2 met 41 stemmen
5.594 Als de wind langs mijn gezicht streelt
wanneer de zon mijn huid zachtjes verwarmt
hoef ik enkel mijn ogen te sluiten
en voel ik hoe jij me omarmt.
Al ben je zo ver weg
voor mij ben je heel dichtbij.
Het enige wat ik zo mis aan jou
is jij bent niet hier fysiek bij mij.…
Danse macabre
netgedicht
4.1 met 26 stemmen
1.512 zachte muzieknoten dwarrelden
als een ragfijne sluier over mijn huid
waar ze zich schikten naar de
contouren van mijn lichaam
ik vergat de tijd
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onvermijdelijke komst
je voetstappen, grijs en koud
verkilden mijn vertrek
ik probeerde nog
geluid aan te raken
…vogelgezang
…..windgefluister
…….een enkele…
Vivace
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
760 Kunnen onze ogen dan nooit genezen
en zien ze enkel maar de buitenkant
en niet het nooit-gestild verlangen
dat in ieder leeft?
Wat is het toch dat ons echt leven geeft?…
uitgeschreven
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
655 dat met zoveel zaken gaat
Pasen en wederopstanding
de goede katholiek bidt
de minder goede begrijpt
en legt een linkje meer
naar zijn eigen wereld
draaien moet die handel
dag op dag, nacht op nacht
slapen, waken, slapend waken
en morgen altijd blijven weten
dat die altijd komt, opnieuw
en meer noch minder
neemt geen kat vrede
met enkel…
Lichtjes in mijn hart
hartenkreet
4.3 met 10 stemmen
1.159 Er dansen lichtjes in mijn hart
lichtjes zonder een enkele naam
soms van vreugde, ook van smart
ze dansen in mijn hart voor het raam.
Ze kijken uit naar een boom
of een zon doorlatende wolk
ze dansen aan de boszoom
met een glimlach vol begrip.…
Ware Wanen
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.454 Wie is er nu het bangst
Voor zijn eigen angst
Gekronkelde gedachten
Die realiteit verkrachten
Wie voelt zich gekeeld
Zwart in eigen spiegelbeeld
Gebroken verwarde ziel
Verwaarloosd zwak fragiel
Wie gaat door diepe dalen
Blinde angst om te falen
Weggezakt in het duister
Enkel nog triest gefluister
Wie leeft in ware wanen
Vlucht in…
Ik ben een dichter en der Schoonheid zoon
poëzie
3.9 met 10 stemmen
2.814 En zó zal ik, die altijd dichter ben,
Nooit enkel lijden, daar geen ogenblik
Der schoonheid wonder van mijn ziel zal vliên.…
Zou je
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.106 Dat er geen familieportret hangt maar enkele eenzame foto’s van nu?
Zou je tijd en geduld hebben om te weten wie er achter dit masker schuilt?
Me weten te troosten, de tranen op te vangen als ik huil?
Zou je de eenzaamheid willen zijn als ik me alleen voel?
Zou je durven leven in mijn levensdagboek?…
Op eigen kracht
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
665 Laten we gaan struinen in het veen
onze weg zoeken
tussen veengras en modder
op verende turfpaden
steun aan de wallekant
en aan elkaar
Laten we nat van de regen
tot de enkels wegzakken
in een zompig land
bij een schraler wordende zon
in de stilte van de namiddag
met alle poriën open
en je zintuigen op scherp
niets anders ervaren
dan…
schuld
hartenkreet
4.0 met 5 stemmen
1.078 Verstikt door honderden starende gezichten,
die naar je kijken maar niet zien staan,
hangt jouw leven aan één enkel draadje,
terwijl je nog steeds met beide benen op een kruk staat.
Je kijkt voor je uit en ziet het licht,
je mompelt iets wat alleen ik kan horen
en doet daarna je mond weer dicht.…
Sumidero
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
2.513 Hier sprongen zij naar beneden
als lemmingen in de val
opgejaagde vogelvrijen
opgesteld in twintig rijen
rakelings langs koude keien
duizend in het getal
Gekwelde zielen dreven zo
de stroom af naar een grot
alwaar de laatste sterveling
nog een keer aan het leven hing
alwaar de laatste enkeling
zich schikte in zijn lot
In de grot van…
een kastdeur te veel
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
610 een kastdeur
een trap
tegenaan gelopen
eraf gevallen
ze is onhandig
haar enkel blauw en dik
zich verstapt
haar hand in een verband
stom van haar
ergens aan gebrand
een zonnebril op
als de zon niet scheen
ze klaagde niet
dat mocht ze niet van hem
ze ging bij hem weg
hij haalde haar terug
de maat was vol
ze was het zat
maar dan ze…
haiku's
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
564 blad waait met de wind
op weg naar verre plaatsen
winter nadert ras
stappen op het pad
bladerloze boom in sneeuw
een enkele vogel
de oude steen ligt
stil door verre eeuwen heen
door niemand gezien
kabbelend water
stil ligt de verlichte stad
een vogel vliegt weg
het ven verscholen
voetstappen in verse sneeuw
krakend ijs dichtbij…
Thuishaven
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.333 We zagen poezen en konijnen,
treinen, karren, soms een fiets
bouwden uit gestapeld niets
de allermooiste luchtkastelen
zilvermeeuwen gilden schril
over het schrale van hun vangst
maar als wij beide ogen sloten
murmelde ons universum stil
nu treft de blik enkel nog grijs
krijgt geen droom meer eigen vorm
schuilen vogels voor de storm…
Vooruitzicht
poëzie
3.6 met 7 stemmen
4.028 Over enkele dagen
zal het verleden zijn.
om te vergeten
zal ik mij overgeven
aan de warme schijn
van wijn en hartstocht;
maar wat is wijn,
wat kan de duiz'lende
verrukking der liefde zijn
naast het geluk
van dertig woorden
stuk voor stuk
gezuiverd van de tijd?…
Albona?
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
677 we moeten nog wat praten
jij en ik, over de gaten
die gapen tussen onze culturen
we moeten nog wat proeven
van wat ongeproefd is gebleven
wij samen, zoals die ene keer
naast elkaar op de bank
Albona, vreemde meid
geef me een enkel teken
ik weet een leuke plek
om samen nog wat
bij te praten
van elkaar nog wat
bij te proeven…
Met weigerende keel
netgedicht
4.9 met 7 stemmen
774 Dan blijft me enkel de spiegel
van de droomwereld, waar ik instap
met knieën van broos papier.
Want mijn stem moet voor jou
wel smaken als repen dode huid.
Maar misschien is het niet allemaal verloren
en draai jij de spiegel om, om te zien hoe ik daar uit val.…
Bouwvergunning
netgedicht
4.1 met 16 stemmen
886 Ik heb de blauwdrukken
in brailleschrift besteld
in cryptogrammen omgezet
en met geweld ontdaan
van wat de wet als richtlijn stelt
Komaan
laat ons een huis in vrijheid bouwen
met hoge ramen voor het licht
En zonder sloten
want in blind vertrouwen
doen wij geen enkele deur meer dicht
De kamers hebben ijle witte wanden
met een plafond…
Vandaag
netgedicht
2.5 met 6 stemmen
893 een stapel boeken
Mijn telefoontje heb ik uitgezet
Een uitgebreid ontbijt kan ik vervloeken
Alleen een kopje thee en sigaret
Vandaag heb ik geen zin om mij te uiten
Vandaag blijf ik de hele dag in bed
Oh nee, je krijgt me met geen stok naar buiten
Al mijn verplichtingen heb ik verzet
Wie mij wil vinden zal mij moeten zoeken
Ik wankel enkel…
POORT VAN HET NIEUWE JAAR
netgedicht
3.0 met 14 stemmen
2.355 Niet achterom
kijken
Beslist niet
achterom kijken
Januari al
een enkel etmaal oud
Decemberdagen met
feesten afgerond
Wisten even niet
van overgave
Wisten even niet
van afscheid
Wisten even niet
van wijken
Op klokke twaalf
gingen we de stadspoort door
De brug over
van het vergeten
En kijken nu,
kijken onze ogen…
Vuur en hout
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
761 Het is tijdens
het laatste donker
dat elke seconde telt
en oudjaarskou gesloten
vitrage laat dansen
op een enkele vuurpijl na,
die nacht en gezicht verlicht
terwijl knieën stuk en blauw
knielen in oneindig jou
en slag twaalf de cirkel
weergeeft in zeven witte rozen,
blijft de lucht zwart
in de grote glazen vaas kan zij
sterke groene…
JOECHEI !
hartenkreet
4.8 met 8 stemmen
984 Het leven is niet enkel as en schuim,
er is ook leegheid, er zijn doodsgezangen,
weemoedigheid en uitzichtloos verlangen
en tussendoor een rochel of een fluim.
Terwijl de boeren BSE-vee ruimen
maakt de chirurg weer een fatale fout.
Er sneuvelt een hectare regenwoud
en timmerlieden slaan zich op de duimen.…
BRENGER VAN PIJN
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.448 het pad
Verdoezelen de weg die je loopt
Zo ga je nooit en te nimmer nat
Als je in de spookzone stroopt
Niemand zal je kunnen pakken
Je opent een poort in hun gedachten
Bestuift de onderbewuste vlakken
Door je slachtoffers mentaal te verkrachten
Inbreker van het onderbewustzijn
Dief der gedachten en dromen
Brenger van geestelijke pijn
Enkel…
zaailingen uit onze schoot
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
853 het zaad
waaruit ik wortel schoot
de ouderplant is dood
zaailingen uit onze schoot
ontwikkelen hun eigen loot
soms woeker ik
als onkruid tussen rozen
belemmer nooit hun groei
bewonder slechts de
kleuren die ze kozen
kruip verder langs
de borders van het leven
de wilde tuin is mijn domein
verstik geen planten die daar groeien
wil enkel…
Zwarte doos
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
974 Ik stop al mijn gevoelens in een zwarte doos
En werp ze in het midden van de oceaan
Geen enkele zee is ondiep of bodemloos
Zwijgend als een steen zal ze langzaam ondergaan
Op het deksel schreef 'k mijn allerlaatste gedicht
Onleesbaar door het schuiven van het zoute zand
Veilig voor de storm, onbereikbaar voor het licht
De tijd houdt de sleutel…