968 resultaten.
Te snel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
542 Bevroren ogen blijven me tergen
Droevig ijs van vergane tijd
Hij kijkt me aan en lacht wel
Maar hij kan het niet verbergen
Ik kom te snel dichterbij
En houd mijn hart vast
Gedachten vol van hem
Maar vervreemd van mij
Kussen wordt strelen
Denken maakt dromen
Durven doet hopen
Maar kiezen is delen…
De schoot is uitgedroogd
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
833 soms draag ik
leven van handen
die niet geven
waarvan de borsten
zijn verschrompeld en
de schoot is uitgedroogd
nog ongeboren
zijn talenten die blind
zichzelf niet herkennen
waarvan de kern bevroren
is in middelmatigheid
van winters alle dag
maar leven kent geen tijd
jouw handen dragen die gaven
geven ons de eeuwigheid…
VROEGE VOORJAARSMORGEN
gedicht
4.0 met 3 stemmen
2.223 De muisjes zijn bevroren.
De boter ligt onneembaar in de vloot.
Ik poog vergeefs een huivering te smoren:
april betoont zich wreder dan begroot.…
Stilte is wurgend
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
835 wat ik zou willen
is tegen je gillen
schreeuwen
je muren omver
dijken breken
om commentaar
los te weken
de stilte
is wurgend
kilte nabij
mijn bloed
lijkt bevroren
waarom gebeurt
dit met mij
initiatief
is verloren
spanning is weg
geduld slechts
een fractie van
vroegere actie
waarom wacht ik op jou…
Herfstblues
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.085 Alles loopt door elkaar,
door elkaar gewaaid, bevroren.
Waar was ik gebleven.
Soms ontdooi ik weer
en ontdek ik een karakter,
dat soms grappig is en lief.
Maar waarom nu zo kil, koud en alleen.…
eeuwig idool
hartenkreet
3.1 met 31 stemmen
5.487 De bloemen op het behang bevroren in de tijd
Vast gelijmd tot het eeuwig bloeien
Voor de ogen van zijn bewoner
Zonder protest kleuren zij de kamer
Tot het plezier van zijn bewonderaars
Maar de jaren verstrijken
En ook al sta je nog in volle bloei
Het behang zal vergelen
En de bewonderaars zullen je verwijderen
En bij het vuilnis smijten…
Ommuurd .....
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
1.381 De ijzige stilte in haar
zwijgt in alle talen,
bevroren woorden zoeken
geen plek, zelfs de lach
sterft in het harnas
wil zij dan spreken,
ooit, die ene morgen
of was het gisteren,
toen zoute lippen
barsten door het weten
sprak ze geen stilte meer
en vloeide woede door
dichtgeslibte aderen,
die laatste steen heeft
geen specie…
AFLOSSING
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
11.287 teer wit het weer
het vertakte uiterlijk
van diverse struiken
trotsgrijs torenen
de populieren hoog
boven de verzilverde
elzen en meidoorns
uit oprit met wilgen
doet een boerderij
vermoeden waar mist
triomfantelijk hangt
onzichtbaarheid bevroren
stuiptrekking is van
verlate winter voorjaar
aflossing van de wacht…
verliezen
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
3.011 toen de dag niet meer bestond
toekomst een verleden kreeg
stonden zij verloren
in het donker samen
bevroren in de tijd
zonder weg en zonder woorden
alleen in de verlatenheid
nu gaan zij de weg terug
niets heeft meer een vaste plek
in die eeuwigblije kamer
tussen bad en babybed
verliezen zij de tijd
tastend in het donker
raken zij zichzelf…
Het overgangsland
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
406 ik zag kou
in het licht kristal
van je ogen
je hand rijpte
witte vingers
gebogen in blauw
toch ademde je
de condenserende damp
van het overgangsland
ging een
bevroren leven
jouw dood voorbij
jij ontsnapte
door de lach aan
het eind van de tunnel
waar licht en
warmte in wake
op jou hebben gewacht…
Stilstand?
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.342 Gisteravond keek ik naar Star Trek
Voor de bewoners van een vreemde planeet
liep de tijd zo veel sneller dan normaal
dat de bemanning van Voyager
voor hen bevroren leek
Ze zagen
- een voet, voor eeuwig zwevend
- een verstilde wenk
- een straal koffie, hangend tussen kan en kop
Dynamiek, in een andere tijdsorde
Opeens begreep ik
wat een…
Ommuurd
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.220 De ijzige kilte in haar
zwijgt in alle talen
bevroren woorden zoeken
geen plek zelfs de lach
sterft in het harnas
wil zij dan spreken
ooit die ene morgen
of was het gisteren
toen zoute lippen
barsten door het weten
sprak ze geen stilte meer
en sijpelde woede door
gedichte aderen
die laatste steen heeft
geen specie meer nodig…
Verstarring
netgedicht
3.9 met 24 stemmen
2.019 Het onmogelijke werd bewaarheid
In een relaas van onmogelijkheid
Uitgesproken in bijtende woorden
Met open vizier zonder schroom
Geen verhaal op fluisterend vertrouwen
Warme liefde bevroren wederzijds
Slechts blinde woede en verwensing
Gegooid met etterend pus brandend in hel
En lijdzaam onderga ik dit alles
En zie hoe het dons op je…
Als ijspegels
hartenkreet
4.9 met 20 stemmen
1.759 Ik staar in het water
Een bevroren gelaat
Tranen als ijspegels
Voor troost nu te laat
Ik staar in het water
Spiegel van mijn zijn
Verwoestend en kil
De schaduw van pijn
Ik staar in het water
Aura vol met verdriet
Voel enkel nog leegte
Ik ben er en toch niet
Ik staar in het water
Laat mijn leven varen
Golven van wanhoop
Die de dood…
Afscheid
netgedicht
3.0 met 11 stemmen
719 Druppels glinsteren als
ijskristal
schaduwen van
zwarte waaiers
metgezel op reis
een bevroren rivier
die wacht op zon
voorbij naakte bomen
met witte uitgestrekte armen
in de wind
met slechts de liefde
in kleuren - klanken
in een onstuimige zee
droom ik jou
zoete kussen
sap van mango's en papaja's…
Lente zonder verval
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
545 wij hebben
de bloemen geplukt
die hun kelken verwelkten
anderen in knop
vertraagden door
zaad en vruchten te maken
we gingen voor zomer
in schoonheid voor al
eeuwige lente zonder verval
maar kleuren vervaagden
toen de knoppen verdwenen
en het bladgroen bevroor
onze weide bleef zwart na
ontdooien want zonder zaad
kan geen bloem…
een beeld, nog dichterbij
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
695 ik zou een vers willen schrijven
over de ochtend, het ruisend geluid
van winterkoude waarin mijn hart hangt
misschien is het de eenzaamheid
die in wezen niet verandert of de minnaar
uit mijn dromen en ik van mezelve genoeg
ik volg de banen, de wolken dieper,
over het bleek, getralied gras
dat als een bevroren pijn in de tijd ligt
dit…
Permanente wintertijd
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
458 Hart in alle
Kleppen en kamers
Verijsd, bevroren
Machinekamer die
Mijn leven op gang
Moet houden -
Want dat is
Immers haar taak -
Dan zie ik mezelf
Weer zitten bij
Muziektherapie,
Aanzwellende muziek
Die doordringt
In het binnenste,
Mijn diepste kern,
Die het ijs van
Binnen smelten laat
En zie dat het voorzichtig…
Stroming
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
600 Ik zie haar betoverende silhouet
De bevroren rivier kraakt
Ik ben ontwaakt
Haar verschijning heeft me gered
Gered van het kansloze gevecht
Het leed is geleden
De strijd is gestreden
In mijn voordeel beslecht
Ik voel de rivier weer stromen
Ontsprongen door haar silhouet
is de stroming weer in werking gezet
Het allermooiste ooit is tot mij…
Doodlopende weg
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
640 Seconden van steen
Minuten van ijs
Uren zijn gemeen
De ochtend eigenwijs
Bevroren kwartieren
Dagen te lang
Niks meer te vieren
Onmetelijk bang
Pegels van eenzaamheid
Leegte die in haar port
Ze leidt niet, ze lijdt
Kracht verdort
Verkeerde afslag
Herfst met pech
Verbeten lach
Doodlopende weg…
Zou ze weten....
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
468 Ik sta bevroren voor haar bunker,
ze blijft zo pijnlijk cerebraal.…
Winter
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
753 Kijk
sneeuw
zeg ik
tegen haar
in een stoel
die nooit meer tuinstoel zal zijn
daar
achter het grote venster
ligt winters wit
bevroren
haar blik verdwaalt
want het sneeuwt ook al weken
in het landschap
achter haar ogen
nu is vandaag
en gisteren
en morgen
waar taal nu ligt
is het voor altijd winter
en het sneeuwt in mij
van onmacht…
nauwelijk verhuld
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
634 schalen bloemen
bloeien zomer
manden fruit
verrijpen geel
maar ik ben kil
bevroren
door de winter
ijskoud stil
de rode morgen
parelt dauw
hitte trillend
op het lijf van jou
je verdween
in stormen schuld
je naaktheid
nauwelijks verhuld
ik schreeuwde
je nog terug
de hemel was verloren
je had me op mijn rug…
zie bloemen van ijs
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
839 ik sluier
de kou van je huid
zie bloemen van ijs
ze bloeiden
seizoenen vergetend
hij nam je onwetend
zijn handen
bevroren je jeugd
verloren je lente
kleuren ontdooien
als ik je kus, onderkoeld
valt de lust neer als ijzel
we verliezen elkaar
in de winter van stilte
erven de nachtelijke kilte…
Schaatser Jan
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
1.859 Dan 'n vlag: Koek + Zopie
Tijd voor soep en borrel
De muts kan eventjes af
Kris - Kras - Kris - Kras -
De terugweg om te dromen
Eindelijk windje in de rug
Waar hij eens van vertrok
Zo zal hij daar thuiskomen
Kris - Kras - Kris - Kras -
Op bevroren sloot en plas,
blinkt ijs als helder glas…
de balans van dood en leven
hartenkreet
4.6 met 7 stemmen
872 in de dof holle nacht
hoorde ik vaag hoorbaar
het rinkelende gekras
in de balans van dood en leven
zilveren sterren geflonker
afgewisseld in ijle broosheid
bonte bergen in bouwval
in het donkere grensland
schimmen roerden zich
in de bevroren winter adem
die stroomde tussen de kier
van de deur van leven en dood…
schaduwen
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
504 de ondergang van ‘t licht
verlengt de schaduwen
van de sombere sparren
projectie in zwart en grijs
bevroren en verstijfd blad
de avond in kille kleuren
de nacht lijkt zonder einde
in grauwdoodse nevelflarden
berusting in ‘t onvermijdelijke
er is elke dag een wonder
als ’t opkomend licht ontwaakt
de schaduwen korter worden…
Kerstmis
netgedicht
2.7 met 13 stemmen
2.854 In het zilveren hart van de winter
hervind je een blij geheim
het klopt aan bevroren ramen
zingt in dennewouden
roept met de stem van wilde zwanen
en warmt zich in je bloed
In het zilveren hart van de winter
bedenk je een nieuw verhaal
je brengt alle woorden samen
vreemde en vertrouwde
nieuwe en oude
zolang je beweegt…
Sinds jij mij hebt verlaten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.965 Mijn hart is stuk getrapt
ik weet niets meer te zeggen
er is niemand die het snapt
omdat ik het niet uit kan leggen
Mijn ziel is bijna bevroren
de zin van het leven is weggenomen
ik heb een deel van mezelf verloren
en dat overspoelt nu al mijn dromen
Als ik ’s ochtends opsta
kan ik het daglicht intens haten
het gevoel alsof ik langzaam…
zachtpaars
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
520 in de bevroren grond
rust nog het gewicht van
koude winter
sterfte handhaaft al de slaperige
glans van oude sloten, opgeschoond nu
na de vorst
in mijn borst klopt mijn gegeven
hoopvol als het blije kind dat ik ooit was
je weet me nog, mijn moeder
weet je ook
dat elders, in een vorig leven
pinksterbloemen bleker zonlicht vingen
in…