764 resultaten.
VERNEDERING
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
848 Een dode stilte
breekt mijn hart
verbrijzelt mijn botten
tot scherven van verdriet.
Ontmanteld sta ik voor je.
Ik kijk je niet aan.
Achteruit schuifel ik.
Trek me zwijgend terug
bij het gepoetste aanrecht.
Verberg mijn handen
beschaamd onder het keukenschort
en ga op zoek……
naar blik en stoffer…
Het opgewaaide stof
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
519 waar glas
de wereld buitensloot
bracht terreur in scherven dood
inferno’s brandden
door beton bewapend
met geloof dat alles kon
haat heeft de aarde
met geweld gelijk gemaakt
ground zero in oorspronkelijke staat
het opgewaaide stof
is weer gaan liggen hoe vaak zal
een aanslag de wereld nog ontwrichten
wil melker
11/09/2010…
Glazen en schitterende vazen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
466 een levenlang
heb ik de scherpe randen
van glas gepolijst
vormen in alle kleuren
onder handen gehad
pijn gevoeld als er iets brak
geen scherven gelijmd
met een barst zijn de
ideale lijnen verbroken
eerst mat toen transparant
gegoten of geblazen van
glazen tot schitterende vazen
heb vaak de hemel gezien
maar in het reiken naar…
Onbekende wegen?
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
431 Verworpen in eeuwige strijd
van zelfbeschikking
geen enkel doel dat heiligt,
ook ikzelf heb mijzelf gestenigd,
oneindig lang de tijd gepijnigd
rollen vuurstenen aan om in
het mooiste uur tegen elkaar
te slaan, vonken bloed
zwijgen in de
loop van mijn fossiele natuur
herschikken de scherven in
het spiegelbeeld in mozaïek
van…
Eerloos mijn verzet
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
545 ik liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
me nemen en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om woorden bidden
als er weer niets werd gezegd
ik vergrendel slotenloos
mijn ramen zijn gebroken
het uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven
mijn…
het lichaam is te koop
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
704 liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
neuken en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om stilte bidden als
er weer niets werd gezegd
ik vergrendel slotenloos
ramen zijn gebroken
uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven
het lichaam is…
vergrendel zonder sloten
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
845 Ik liet ze binnen
bood ze angsten aan
ze wilden niet beminnen
neuken en dan gaan
onderliggend janken
eerloos mijn verzet
vaak om stilte bidden als
er weer niets werd gezegd
ik vergrendel zonder sloten
mijn ramen zijn gebroken
het uitzicht splintert weg
in een leven zonder hopen
gebarsten is mijn kop
gedachten zijn mijn scherven…
laat mij gaan
hartenkreet
2.7 met 10 stemmen
2.151 Ik wil slapen nu
rust, ronken, laat
mij gaan nu, slapen
wieg, wieg, schapen
regen Knotst KLETTerend
op mijn daken
bom in glASSS
scherven rInkelen
waarom KErft die vreemde
onrust door mijn hermetische
bovenkamer, gelijk door boter
tegenstelling, geKRas
krIIIIIIIIIpt ten einde
laat mij slapen, ik wil
slapen, laat mij gaan
SLAPEN!…
De nacht is veel te groen
gedicht
3.2 met 24 stemmen
10.718 Je hoort geen stilte
die luider snikt
dan legers meeldraden
- ze vechten voor wat licht -
schrijf met glazen woorden
de scherven op hun dode bloemenmond.
de tijd eet geld met hopen
en af en toe
zich rond.
------------------------------------
uit: 'Een dode speelgoedvogel', 1969.…
Weelderig wit
netgedicht
4.6 met 8 stemmen
1.303 Zwierezwaaien op een been
nog één pijp
wees me genadig zwaartekracht
laat me maar klagen over
steen en beenzaam ouder worden
blaas de moedeloosheid uit je oren
en lach de spiegel in scherven
wordt de oude mens geboren
wanneer het geheugen gaat zwerven
stram van leden maar nog vol geest
ik ben nog nooit zo jong geweest
grijs haar…
Verloren partituur
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
1.068 Maanden verstreken
Doch verwonden ze nog steeds
De scherven van weleer
Bloed dat vloeit
Met een dunner wordende
Structuur van het vergeten
Een gekrompen hart
Droogt langzaam uit in de
Verzengende kilte van het niets
En ik......struin
Loop, vecht, ren, struikel
Over mijn misvormde gedachten
In mijn oren hoofd
Een onvolmaakte symfonie…
DE MEEUWEN
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
754 De meeuwen zijn nu eindelijk vrij
ze zweven in het rond
gevangen vissen vliegen van bek naar bek
het krijsen houdt niet op
wat eens een geestrijk ideaal weergaf
verging in scherven vensterglas
die in de zee verdwenen
maar door de blauwe golven heen
bleef schittering bestaan
de toverkracht van het zonnelicht
brengt iedere dag
een jubelend…
'Sur place'
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
828 Voorheen ligt aan scherven.…
LEVENSPAND VAN MORGEN
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
736 Op de scherven van m'n leven
bouw ik een nieuw fundament
voor m'n levenshuis van morgen
ook al is die toekomst onbekend
neen
ik wil geen nieuwe palen, vers cement of zand
juist dat ouwe, dat eigen, vaak kapotte
zal ik koesterend liefdevol lijmen
tot 'n trots en stralend vernieuw levenspand
Deze hartenkreet draag ik op aan Michel…
Couveuse
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
611 leg mijn hoofd
in de couveuse
met alleen wat warmte
en veel rust
het was lang
het was zwaar
tussen scherven
in het mulle zand
waar het wel deerde
wat ik niet weten wilde
dat het pijn doet
zonder jou
leg mijn hoofd
in de couveuse
voor wat warmte
en misschien wat rust
maar dim wel de lamp
sluit de gordijnen
het vertrouwen…
In teder gaan
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
704 soms knaagt
er iets aan geven
stukjes die zijn
blijven leven
uit een schijnbaar
onbegrensd moment
zag je ogen
voelde handen
samen hebben we verkend
in teder gaan
elkaar verwend tot
we in passie braken
op de hoogste tonen van
kristal kleurden regenbogen
in het scherven ruimen
kwam ik ze weer tegen
de stukjes leven die
ondanks alles…
ontbloot van alle pijn
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
828 je ontkleedde je
gedachte na gedachte
ik ontleedde woorden
en gevoel
ik schrok
toen je naakt
jezelf in waarheid
aan me gaf
ontbloot van alle pijn
zag ik je jeugd
je baby zijn
na moeders schoot
je kapotte dagen
de jaren pijn
waarin je liefde
niet meer kon verdragen
samen hebben we gehaat
scherven zijn opnieuw gebroken
gelijmd…
nervositas
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.476 het huis
kneuzen de ruimte
waar mijn gemoed geduldig veinst
slechts mijn gemoed te zijn
en niet de bruisende bron
van mijn gebundeld wezen
ik sla op de vlucht
voor de kraaien in mijn haar
mijn woorden glijden uit
vergeten mijn inborst te kneden
ik sta op de rand
bereid over lijken te gaan
vuur te stoken in tuinen
zelfbeklag legt scherven…
IJsberend botje
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
1.132 gedaan
sliertjes groen en slakkenhuis
pompje blaast borrels uit buis
ik staar haar als zij mij aan
Kleine kosmos zonder kant
achter is zo front als voor
overheen en onderdoor
wereld zonder scherpe rand
Rondjes zwemmen naar belief
gevangen in een atmosfeer van
vredig achter uitkijk zwerven
Tot het tijd wordt om te sterven
tussen scherven…
Zomerdag
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
1.755 De kat krabt de zon omlaag
Kijk dan toch hoe zij dat doet
voor mij die in de schaduw zit
wonderen in een oogwenk bedenkt
want ik schrijf de stenen tafelen vol
Binnenkort gooit god ze naar je kop
ik ruim de scherven wel op
Zij zoekt haar plaats op mijn schoot
draait zich behaaglijk rond
tot een warme ronde plek
Zij mist alleen nog mijn hand…
Verdronken
netgedicht
4.8 met 18 stemmen
1.750 De kokospalmen buigen
nu de starre wind
het grijnzend hoofd opsteekt
en laatste scherven zon vergruisd.
In zilverdraden stortbui
leegt een wolkgeworden spin
het gruwelstaltig lijf.
Het okeren kind zenkt
het verstrikte gelaat een laatste maal
naar de schokkend rivier.…
Gebroken
netgedicht
4.4 met 35 stemmen
1.373 jouw stem kon mij strelen
in jouw ogen zag ik
zuiver wie ik was
wat nu van die spiegel rest is glas
in scherven op de grond
als ik die laat liggen
draait mijn wereld nooit meer rond
dus rapen maar en lijmen
tot een kleurig mozaïek
waarin de stukjes weder schijnen
barstens vol geluk
verdriet
al hetgeen ons samenbond
ik kus ze als kuste…
Je blik breekt woorden
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
508 je kijkt me aan
maar je blik breekt
woorden die je zeggen wilt
je handen trachten
scherven te vangen
van wat kapot is gegaan
ik kan je niet troosten
jouw ogen zien een verte
die onbereikbaar is
we zijn gaan lopen
steeds kruisen
onze sporen in het zand
later werd het hand in hand
verdween langzaam de verte
kwam jij weer terug…
De blazer van het glas
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
497 ik was niet
de blazer van het glas
dat jouw kwetsbaarheid omhulde
jij vulde al een ganse stad
met tal van heilige huisjes
vaak gaf ik in betreden
al mijn signalen af maar
de luiken gingen regelmatig
naar beneden in de antwoorden
die jij altijd in voorraad had
toch is nog onverwacht
je onbereikbaarheid gebroken
we hebben de scherven…
bewinterde aarde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
458 bewinterde aarde
je versteent alle wereldse geluiden
slechts hier en daar
vallen scherven gekraai
her en der
en woorden vervriezen in de mond
je hardheid
mildert plots het bestaan
er rest nu geen lawaai
als is het leven van overtolligheid ontdaan
stil als steen
zacht het kristallen gras
en bewegingloos alles op zijn plaats gevroren
de ochtenden…
avond
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
830 De avond valt weer
in duizenden scherven licht
middenin de stad
In het Proeflokaal
verknochte drinkers. Regen
en zoete Zatte.
van de vette hap
heb ome Henk dit keer een
lekker broodje bal
Een dochter fietst naar
haar kamer, ergens drie hoog.
Het is laat donker.
Karaoke in
een nachtcafe, m'n Roosje,
Roosje, m'n Roosje…
Daag het leven uit
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
698 er is nog hoop
voor omhoog gezogen
keramische bloemen
brekend op de bladsteel
stervend in hun scherven
als sporen in
het niemandsland
worden gewist is het
gissen naar passanten
blijkt de wereld toch bewoond
leid ze naar de offerbank
daag het leven uit
de beul is ingehuurd
het interesseert
de dood geen fluit
er is nog hoop…
Flarden
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
497 pas op voor scherven van geluk!
wie ligt daar slap en levenloos
gebroken in zijn val? in 't lichaam
van geliefden zoekt hij een nieuwe
moederschoot; het ruisen van haar
bloed verstomt ons nooitgeboren kind
het zucht: aan mij ontbreekt elk levenslicht
ben ik door god verdomd?…
In tegendraads verkeren
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
781 soms blinkt de straat
lijken kleuren uit de lucht
zonder parkeren te drijven op
hun vlucht in tegendraads verkeren
zijn weg en stoep de hemel
waar de mens zijn kringen loopt
de wolken uit laat waaien en
een huismuur zacht de golfjes dood
als licht en lucht in water
spiegelen en de mens dat
beeld in scherven stapt is een
nat pak het…
Buikte tot de bodem
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
609 jouw licht
kaatste in het glas
stroopte langs
de randen
vulde in haar
volheid alle wanden
buikte tot de bodem
in wat er over was
heb je gesmaakt
met neus
en lippen
zacht gemaakt
geurde fijne
overdaad jij kwam
zo aromatisch binnen
in een warm beginnen
na intens beminnen
kwamen toch de eerste
barsten in het glas
de scherven…