4410 resultaten.
vul het glas
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
750 de dag is onrustig, wil deuren
toetrekken
ik sta dichtbij
en mijn verlangen wordt even groot
om jou te vinden
ik zal het verleden ontmoeten
in toekomstig geluk en weer afscheid nemen
tussen de teugjes door
het zal niet langer
dan één seconde duren
glanzend, gretig
wanneer de nacht in déjà-vu
een nieuw en groot lichaam baren…
af
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
550 Met mijn rug naar de zee
loop ik het lange pad af
richting een plek
waarover mij verteld is
vreemde insecten en hagedissen
houden mij nauwlettend in de gaten
de receptie is leeg
alleen het geluid van een brommende
ventilator verstoord de stilte
zo rustig had ik het niet verwacht
u wordt verwacht
wat? schrik ik op,
u verwacht mij
verwacht…
dertien was ze
netgedicht
4.1 met 20 stemmen
764 winter stopte
sneeuwvlokken in haar mond
elke avond
opnieuw wanneer ze
ijzig dun
naar haar woorden liep
zonder te weten of tijd voltooid
was
in nestkoude
en in de vierde nachtwee
waaruit geen kind viel
of een arm, zonder verraad
aan vingers
Louise schreef de aarde zwart
en perste een wereld
uit haar lijf
trad haar koninkrijk…
Als oude vrienden
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
682 geen Bach of Mozart
klopt op de deur
rond nek en haren
die je lieftallig verwelkomen
alleen maar schaduwklanken
op je hart
en sluimerende metaforen
bij de open haard
ze zijn als oude vrienden
die je gezelschap houden
spreek ik met pen en papier
(voor ik het weet)
beginnen woorden te dansen
aan je pols
dit gedicht
daagt je uit…
Silence
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
496 Zwijgen is een probleem,
als men zou willen spreken.…
in elke droom veroverd
netgedicht
3.8 met 20 stemmen
866 een handvol
misschien bomenzacht
wat warme aarde en een vinden
verwondering
om het gouden licht en vleugels
rond de maan
en al hoor ik in de verte
het gezang van sneeuwrivieren
de eeuwigheid is hier
in jou
en in dit fonkelend
verdergaan…
Verblind
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
542 door de sneeuwstorm
draaiend in cirkels
zoekend naar houvast
reikt ze haar hand
welke door het obscure
wordt aangeklampt
opgeslokt
walend door de
zee van tijd gaat
ze op in het onbekende
~*~…
gloeien
netgedicht
4.2 met 19 stemmen
801 ik wil de hoogte meten
het koeren van de duiven, de winterlucht
ik wil opstijgen
zodat ik naar huis kan schrijven
naar jou
om te vertellen
dat het over liefde gaat
dat het altijd
om ons heeft gegaan
en om het lot
dat wat we verwachten
onze lichamen in de zon
en vlinders
vele kleine vlinders
wanneer bomen zich strekken
bereid tot overgave…
Beter denken dan voelen
netgedicht
3.1 met 10 stemmen
623 Omdat ik als kind al dacht
dat ik beter denken dan voelen kon
voelde ik mij dikwijls eenzaam
dat herkende ik bij jou
toen we onze gedachten uitspraken
omdat we geen respect kregen
begon jij die liedjeszanger te citeren
waar ik sliep in dat land
onder die lage luchten
en ik hield daar jouw hand vast
toen je terugkwam na de daad
een…
Dak op het huis
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
509 hoe kan ik ooit
wandelen in pen en inkt
tegen mijn borsten
naast jou
benauwd het netvlies
zout nog zoet
aan de hartslag van morgen
geef ik je het alfabet
in de schelpen van oren
aan mijn huis
in de juiste richting
als je wilt, huur ik mijn uren
openend en sluitend
knoopsgaats opwaarts
naast jou……
Zonder bloemen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
721 laat alle wegen langs mijn ogen waden
water en land, klinker en zand
ik moet kiezen, heb niets te verliezen
tot ik waarachtig vind, de essentie
die alle wegen verbindt, naakter
dan een pasgeboren kind…
alsof er schaduw waaide
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
940 wit
zoals het onschuldig lichaam
van de winter, mijn lot
in het weten
blaas ik
zachtjes sneeuw naar het verleden
mijn verhaal
alsof niets meer ontkend kan worden
zoals die eerste schreeuw
of een onvervuld verlangen terwijl het buiten
langzaam donker wordt
een wenken waarin duisternis zwijgt
om de waarheid te vieren, het bloed zo…
tot hier, tot waar
netgedicht
4.2 met 18 stemmen
863 en dat het eenzaam wordt
voorbij die laatste waterplas
wanneer enkel de spraak van het zand
weerklinkt
in het lege huis
ik wil weg uit mezelf, daar
en dan
wil de diepte
of in verleden dagen
de onthoofding van de dood
wanneer ik het geraamte bedek
zo ontzettend
treurig
stil
met woorden
die jij niet horen kan, niet voorbij…
tot hier, tot waar
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
592 en dat het eenzaam wordt
voorbij die laatste waterplas
wanneer enkel de spraak van het zand
weerklinkt
in het lege huis
ik wil weg uit mezelf, daar
en dan
wil de diepte
of in verleden dagen
de onthoofding van de dood
wanneer ik het geraamte bedek
zo ontzettend
treurig
stil
met woorden
die jij niet horen kan, niet voorbij…
sneeuwbal-effect
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
682 laagje
voor laag
vormt zich iets
in mijn lijf en leden
zoekt zich een juiste plek
waar genoeg te kniezen valt
emoties onverwerkt uit vroeger
tijden kleven nu aan die van
afgelopen jaren, hechten
sneller, rollen ook veel
verder, harder dan ik
nu nog hebben kan
wat zal het duren
voor ze weer
als sneeuw
voor de
zon…
duo-gedicht:: de brieven
netgedicht
3.2 met 16 stemmen
917 vandaag geleerde woorden
is hernieuwde oudheid
die zich verder spreidt
met het verstrekken van de tijd
nieuwe woorden
zijn er niet meer zoveel
een koppeling van oude
of een intonatie verschil
toch voer ik mijn gedachten
langs gedragen truien en lentebrieven
ook al ziet niemand mij dromen
in deze tuin van oeverloze taal
ik verlang…
terugkeer van de clichés
netgedicht
3.8 met 15 stemmen
772 Het evidente is gegeven, de wereld een speeltuin
armen en benen afronden in het gesprek
al was het het verbeelden van een krekel
ijlend en een tekort aan ledematen
het uitmonden in de ander of er aanstranden
het is iets wat je kunt leren op de punt
van de tong en wat bereidwilligheid
of een zacht geloof in de oude parabels
het soort verhalen…
Geaard
netgedicht
3.5 met 14 stemmen
632 wat komt er op mijn pad
waar zal ik gaan
met wie delen nog
houden aardigheden
leven zoet
voeden die gedaalde vlammen
laaien zij het allengs dovende vuur
nee ik
sta aan het stuur
hier is het pad
waar ik ga en deel
in liefde voor wat leeft
in aardse elementen
van het grootse geheel…
duo-gedicht: doorzien
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
739 al fluistert het land godverlaten
onder voorbijtrekkende wolken
dat vaagheid dwaalt rond de einder
krijst de eens zo smeuïge aarde
een gebarsten ziltheid van kolkende vuurzee
jouw glimlach blijft
en wanneer ik jou mijn gedachten geef
zal de akker dan, waar wij ooit druiven plukten,
opnieuw in alle heftigheid kleuren mengen
van…
Glazen vitrine
netgedicht
3.7 met 17 stemmen
760 naakt kan ik zijn
zo vreselijk vervreemd
ja, van de wereld om me heen
ik tel het vuur in mijzelf op
maar as kan je niet tellen
roept de gevlogen engel
nog uit de verte
haast onhoorbaar
terwijl de kim toch
mijn hart raakt
en de kou mijn vel omsluit
zo ontkleed kan ik zijn
in een vloed van gedachten
de handen, zwart van de resten…
in woorden uit een leven
netgedicht
3.5 met 18 stemmen
744 ik kijk naar buiten, zoek het antwoord
tussen de versteende kleuren
die als stilte tussen lage bomen en mijn adem liggen
heimwee en dit beeld
dat ik niet beschrijven kan
vochtige aarde, de onverdraaglijke eeuwigheid
waarin de dood het licht
laat opbranden
soms roerloos wacht en wensen breekt
in het niet willen schreien
een boom…
Raakvlak
netgedicht
4.1 met 43 stemmen
1.507 een blik verkilde mijn kleuren
fletser werd ik van het zwijgen
ontkenning sloeg de ruiten stuk
en brak mijn zicht
verijsde tranen ving ik
verstoken van de warmte
waarmee pijn uitdiepen zou
hoezeer ontbeerd
het stromen van voorheen
van traan naar lach en weder
vinden…
Schets na schets
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
564 langs de pen verzameld zich
voortdurend alledaagse realiteit
van innige dingen
die onafscheidelijk is aan dragend heimwee
waarin fantasie en geestelijke kunst
vrij spel hebben
wat dichterlijk aan lippen hangt
schets na schets
waar de pen niet geweigerd heeft
bij het verkeerde eind
van gedachten
ten opzichte van hoofd en hart…
duo-gedicht:
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
871 Mise-en-scène: Het erfrecht van de hoop
wuif naar mij
en hoor hoe de wind stil valt
in het water
en de stenen van een volle maan
laat mij
aan uw schaduw beklijven
ik zal zwijgen
als een woord
dat rijpt in het wollen huis
diep
de groet
aan een beladen boom; de eerste ster
en vruchten door het raam
ik zal uw passen niet…
uit gezwaaid
netgedicht
3.6 met 18 stemmen
708 het is een lange zwarte jas
met diepe zakken
ik kocht een nieuw huis
om in te verblijven
mijn handen wilden
niet meer wuiven
naar zwijgende takken
die in het water
verder en verder drijven…
het geborene
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
750 vertel me
wanneer winterrouw
de bomen laat rusten
zeg me het antwoord
nog voor ik verdwijn
waar schrijft het kind
afwezige gezichten, de namen
van toekomst
in het schorskleed
bewoond
zal ik het weten en komen
tot stilte
het vaarwel van verdriet
onder vouwloze
sneeuw…
Alle boetes zijn betaald
netgedicht
3.8 met 13 stemmen
713 Toen ik nog snelkoerier was en op tijd stond
Met honderden spoedpakketten om mij heen
Ging ik van hier naar ginder en nergens was
Een vriendelijk mens dat koffie verkeerd schonk
Geen stoplicht hield mij tegen dwars was ik en
gemeen op de grote snelweg en in binnensteden
werkten fietsers en voetganger als rode lappen
ik waande mij onsterflijk…
De dwaze en de nar
netgedicht
4.2 met 27 stemmen
666 "Laat mij mijn kinderlijke blijheid",
sprak de dwaze,
"want het is door deze kinderlijke (h)eerlijkheid
dat ik niet verstrikt geraakte in het volwassen net
met zijn dichtgesnoerde mazen."
"Laat mij mijn onschuldig gebrabbel",
sprak de dwaze,
"want door deze onschuldigheid
gooide ik mijn zienswijze over het leven
voor jullie denken…
De tijd van H.Sarda
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
590 tijd is niet meer
dan een doolhof van het leven
zei ik zacht
toen ik wees naar de antieke klok
doorheen de stilte van
de zondagskrant
ik wachtte
tot de wijzers voorbijschreden
in kinderverhalen
aan de helling
waar vlinders werden vrijgelaten
in laatavondwind en in het carillon
van ooit gehoorde geluiden
ik zag de stenen tot…
- Ongeopende deur -
netgedicht
4.0 met 47 stemmen
630 rustig hart het kijkt naar
de gesloten tinten wall
van zoete toekomstgeuren
het overdonderend succes,
verveling waarvoor woorden
ontbreken in kleuren van de muur
ramen en deuren bepalen,
geven prachtig grote stukken
van het uitzicht van een huis,
ongeopende deuren, welk
in je ziel donkere uitlaat vinden
zoals de verzuchtende
onaangeroerde…