5388 resultaten.
Vlammetje
hartenkreet
3.9 met 12 stemmen
1.526 Kijk eens rond mischien
Heeft er iemand
Om je heen,
Wel een beetje licht nodig
Hou je licht niet verstopt
Hou je vlammetje niet voor jezelf
Beschijn er anderen mee:
Iemand die in een donker hoekje zit;
Iemand die in de schaduw staat;
Iemand die alles donker inziet;
Iemand die het niet meer ziet zitten;
Want jou kleine vlammetje
Kan…
Alle dagen
gedicht
3.7 met 32 stemmen
19.000 Het wordt verleend
als er niets meer gebeurt,
als het trommelvuur verstomt,
als de vijand onzichtbaar is geworden
en de schaduw van eeuwige bewapening
de hemel bedekt.…
Eenzaamheid en vertwijfeling
hartenkreet
4.5 met 4 stemmen
1.262 Je zag mij niet in de schaduw, zelfs niet
toen ik met tegenzin naar je zwaaide.
Je liep weer door, je schouders licht gebogen en
kijkend alsof je je laatste duppie had verloren.
Opgelucht ging ik weer verder met niets doen,
maar ik voelde me schuldig, omdat ik wist hoe eenzaam
je was.…
Wat is dat toch een leventje van u
poëzie
3.0 met 3 stemmen
2.099 Wat is dat toch een leventje van u,
Alles te doen met uwe kleine handjes,
Zo klein en fijn weglopende in de randjes
Der mouwtjes, die weghouden in schaduw
Uw armpjes, die zo warmpjes en zo luw
Ligge' aan uw lichaam; en uw kleine tandjes,
Zij knabblen al wat komt over de randjes
Van uwe…
Vergeten in laatste licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
843 we vingen voor elkaar
wat stralen zon en
lachten om de schaduw
we keken toch niet om
we liepen voor de wind
aan de rand van schijn
vond werkelijkheid een
blaadje gevallen zonder pijn
haar valse glans
zocht onze blikken
een koud herkennen deed
het kind in je weer schrikken
je las het groen
voelde je schuld
het nooit kunnen voldoen…
De herfstweg
gedicht
3.6 met 12 stemmen
7.124 Bomen lozen bladeren, ik haar,
schaduw en nagels. Kort ben ik
op aarde, korter dan een sjaal.
Steeds verlaat mij weer de ochtend.
Steeds lokt mij weer de laan.
Tot ik door het dwarse tuinhek ga.
Dicht is het huis. Ik loop maar om.
Stokrozen koppen naar de zon.
Een hoge zee spat de maan nat.…
een grijze oase
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
739 als de woestijn alleen de hitte verdraagt
van dorheid en struiken met stekels
kan ik nog zo hard worden uitgedaagd
en roepen uit een nabije verte
ik zou geen enkele voet kunnen verzetten
of woorden vormen tot vruchtbaar zaad
jouw zinderend zwart zal het beletten
in de schaduw van een grijze oase speel ik
een lied op de gitaar zonder snaren…
was geketend
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
611 kon genezen
maar het is geen goede dag
vandaag om de dwangbuis uit
mijn woorden te rukken als mijn
doodskleed nog steeds de muren schildert
met luide koningen die wild de maagden begeren
in een land waar ik nooit zal komen, zelfs niet met
de papiersnippers van mijn testament die onvruchtbaar
over eeuwige rust liegen en haastig de schaduwen…
Licht op haar huid
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
693 diepe schaduwen vallen
over haar bleke gezicht
strijdlustige zomersproeten
worden willoos weggevaagd
ze droomt zich openingen
om gedachteklompen
in op te lossen
ontwaakt steeds weer
tussen het gruis
hij zou het pulver weg willen strijken
met geheugenverliezende woorden
zijn handen vormen een kom
om haar opgeheven hoofd
een warme…
Groet
gedicht
2.4 met 92 stemmen
27.466 .
-----------------------------------
uit: 'Kleur de schaduwen', 2004.…
afwezig kent geen laatste trein
netgedicht
4.8 met 6 stemmen
972 in verbluffende activiteit
voorbij de tijd van rusten, als ze
hun welverdiende maaltijd lusten
gaat de drukte onverminderd door
bruisend, is de link naar mijn gehoor
pas als kleine uren minder
mensen langs de muren tellen
vlakt het leven af, fluistert duister
zacht haar echo's naar hun graf
dan slaapt stilte in de huizen
zetten schaduwen…
De zachtheid van je naam
hartenkreet
4.7 met 11 stemmen
1.580 Ik word zo graag
wakker in mijn dromen
en nestel mij in de
zachte schaduw
van de schemering,
hopende dat de duisternis
mijn verlangen kan horen.
Gewoon wakker worden
in mijn dromen,
om te stoeien met
lichte woorden,
zodat ik aan een vreemde,
koude wereld
kan ontkomen.…
Windstil
hartenkreet
4.9 met 7 stemmen
935 naar mijn gezicht
wroetend in de tijd,
verborgen hoekjes en kantjes,
ongrijpbaar voor mezelf
ik verdwaal af en toe,
verlies mezelf uit het oog,
mijn tranen heb ik nog steeds
in een zakdoek geknoopt
geen enkel geluid beweegt,
het zout kleeft aan mijn dromen,
ik gom de windstilte weg,
de tijd heeft mijn benen gebroken
ik stapel de schaduwen…
Omklemd
netgedicht
2.4 met 10 stemmen
1.896 Een zwaluw vleugelt uit het laatste licht
en werpt een schaduw op haar vaal gezicht.…
duik mijn slotgracht in
netgedicht
3.3 met 54 stemmen
44.733 mijn kasteel is gevallen
de slotgracht heeft gefaald
bandieten zijn weer binnen
hebben koppen van de romp gehaald
ik sprong, mijn schaduw heeft
me opgelapt toch word ik
weer gehangen in de grijns van
hen die mij hebben gevangen
de torenkamer was te groot
in uitzicht over leven en de dood
toch ga ik hen ontsnappen door met
een andere…
vreugde voor morgen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
698 wanneer jij
naar mijn tranen luistert
ze wentelt in je diepste lagen
maak ik plaats in mijn armen
en wieg je tedere woorden
met het hoofd voorovergebogen
zoals regen tegen het raam
glijden schaduwen
van uren zwaar gevuld
niet in de verte
achter afgesloten deuren
maar dichtbij in de eenheid
van mijn oorsprong
ik kus je ogen, ongestoord…
raap de sluiers van paniek
netgedicht
5.0 met 7 stemmen
622 de droom vervloog
toen ik de beelden zag in
het vluchten van mijn handen
mijn hart bevroor
ik rilde angst en woede
knarste tanden
blote voeten dansten om
de scherpte te vermijden
voelden messen dieper snijden
staal verkleurde rood
de schaduw werd steeds lichter
in traag bewegen stolde dood
ik zag het wenken van je hand
mijn…
reutel met scharlaken tong
netgedicht
5.0 met 6 stemmen
655 kakkerlak maar rond
het roeren in de stront
van anderen is geniaal
en chitineus verankerd
evolutie genereert geen kneus
bezet de eerste rang
restanten geuren voor je neus
je hebt geen andere keus
keutel wat met woorden
bestier je schimmenrijk
reutel met scharlaken tong
af en toe je zombies bij
schreeuw schaduwen
te dichten als…
waar de siënna brandt
netgedicht
4.7 met 10 stemmen
678 gaan boeien
warmte leg ik in
het donkerrode hart
waar de siënna brandt en
oker vlamt tot in de kelken
met fris groengeel penseel
ik zacht de buitenkant
met oh zo tedere hand
voor jou is dit boeket
nu even zonder snuisterijen
met warmte licht en kleur
hoop ik je te verblijden
nee, draai je nu niet om
voor jou is er geen schaduw…
het afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.700 mijn hart bloedde zachtjes terwijl de aarde
de laatste tranen ving in haar warme schoot
er was de zon, hoog aan de wolkenloze hemel
en de kilte van het marmer aan mijn handen
ogen vastgeklonken aan het einde begon ik
te lopen in de richting van jouw eeuwigheid
er was een schaduw, achter de gesloten ramen
de bergen die meekeken over mijn schouders…
Vrouw
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
1.088 Vandaag heeft ze
haar verwachtingen
en verlangens
teruggegeven
aan de gever
de prijs was te hoog
onverwachtse vreugde
leek te komen,
veel te kort
wat haar leven
had mogen duren
de pijn is vertrokken
enkele reis, niet
uitgezwaaid
gemis en verlangen
wieken als schaduwen
voor de wind,
ongrijpbaar
afgedankt
als het gerafelde
web…
ommekeer
hartenkreet
4.0 met 6 stemmen
2.893 de lampen enkele dagen koud
het licht naar de zolder verhuisd
de muren als geschrokken
in één klap kaal
op de vensterbank groeit je plant
onverstoord verder richting zon
maar in ons hoofd wend jij je ervan af
woekert de schaduw langs je omhoog
als een geschiedkundige naam
met een steeds vager gezicht
spreken wij je weldra uit
als een…
ze boeien licht
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
677 heb je zon beloofd
maar de stralen
breken in je ogen
tot een valse glans
woorden krijgen
nu geen kans
handen trekken
schaduw aan
ze boeien licht
waarheid kijkt
onaangedaan
vervuld van plicht
je vreet nu energie
omdat de verte
andere dingen ziet
geen rust om stil
te staan want anders
vallen angsten je weer aan
ga…
Vandaag heeft ze...
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
1.250 Vandaag heeft ze
haar verwachtingen
en verlangens
teruggegeven
aan de verwekker,
de prijs was te hoog
onverwachtse vreugde
leek te komen
veel te kort,
wat haar leven
had mogen duren
de pijn is vertrokken
enkele reis,niet
uitgezwaaid
gemis en verlangen
wieken als schaduwen
voor de wind
ongrijpbaar, afgedankt
als het gerafelde…
wilde haren op papier
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
703 je verleidde me
vertelde met een zwoele stem
hoe groen het gras kon zijn
stroopte teder onschuld langs
een hardheid die geen gene kende
adonis was mijn vriend
zijn schaduw sliep veel uit
hij versierde dames zonder
schroom en ik mocht vaak
mee als spelende schavuit
mijn jeugd heeft boeken
dichtgedaan met diploma’s
ging ik aan mijn…
Iedere verleiding
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
825 echte gaatjes niet meer vullen
gul en warm de blos
van drank nog op de wangen
in mijn handen reeds de
eerste bitterbal want het
nieuwjaar recipieert nog overal
toch is er een verschil
op klokke twaalf heb ik
voor het eerst in een lang
leven eindelijk eens mezelf
de allerbeste wens gegeven
geen vriend en vijand meer
ben uit de schaduwen…
Naamplaat, ( van een vriend )
netgedicht
4.2 met 21 stemmen
2.272 Je werd getest, veranderde
van religie en van naam,
ging op in vreemde kleuren,
in de schaduwen van de
universele geuren, daar bleef
de waardigheid bestaan,
als dichter niet gekwetst,
je gaf niet op, liet zwaluwen
hun roep niet schuwen,
als aanzet tot een
oorverdovend orkest, om
zich in alle uithoeken
te laten horen tot een
tijdloos…
Zwijgende oceaan
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
566 van gloed, waar eb
en vloed tot elkaar komen, om de
hemel op te rapen in je dromen, om
in je adem samen te vloeien, in een
tijd die niet bestaat en op kousenvoeten
verder gaat,vermomd zich met de
uitgeworpen kleren op de achtergrond,
onderworpen aan de glimlach rond
je mond, uit duizend nachten
te herkennen, de ochtend keert
de schaduw…
Zo de steen bedoeld is
netgedicht
4.4 met 28 stemmen
949 Niet zonder toeschouwers of minder schaduw.
Dat weet ik,
antwoordde je.
Dat staat geschreven in je woorden,
vruchtbaar maar immer wankel, zoals elke onzekerheid
tussen waarheid en leugen
waaruit het verlangen groeit naar stilte
in de schalen van onze schepping.
Vandaag niet, zo voel ik.…
De blauwe bovenkant
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
585 de maan is uit
sterren buitelen
en vallen strepen
je wens
graveert verlangen
in een koele nacht
je gaat toch niet verdwalen
in het donker als het
licht wordt in je hoofd
je hebt gekozen
maakt je passen veel te groot
omdat je bang bent voor de schaduw
zie je balanceren op de rand
de blauwe bovenkant
van eindeloze diepte
ik heb…