Alle inzendingen over verdriet

Een oud huis vol vergeeld papier geschreven herinnering grijze kamers pijnlijk gefluister lege kasten stil geween Een oud huis vol harde woorden een gestolen jeugd boeken worden steeds herbeleefd Is dit nou later ?…

mijn hart dwaalt tussen rivieren van verdriet stroomt door een dwaalhof van tranen weent een eindeloos lied fluistert een harteloos geheim verzwijgt een pijn, niet vergeten mijn hart dat is mijn verleden…

de muziek klinkt ik luister ernaar een lied dat mij troost van alle akelige omstandigheden mijn voeten bewegen langzaam komt het ritme heel langzaam komt het gevoel ik dans ik beweeg met mijn voeten door de scherven allemaal sneden en wonden bloed dat stroomt gevoel om verder te leven te streven om niet te sterven ik ben…

in het nat van zijn verdriet vegen lieflijk glimmende tanden tot strepen van gefrons en alle geluiden verdrinken tot een schreeuwend modder hij tracht als een egel onder de koplampen van het leven in zichzelf te vluchten de pels stijft tot pinnen in het brandend warme gal schenk zijn bloemen de nacht in wiens zwarte zon en…

ik vraag me dikwijls af als ik naar je kijk wat is er aan de hand je bent buiten mijn bereik ik vraag me steeds meer af als ik naar je kijk wat speelt hier een rol wat is er zo belangrijk ik vraag me nog altijd af wat is jouw verdriet laat eindelijk eens iemand toe of wil jij dat niet ik zou je nu willen vragen luister goed naar de…

Kon ik maar zeggen, wat ik je zeggen moest. Kon ik maar laten voelen, wat ik voel. Kon ik maar vragen, al die vragen die ik me stel. Kon ik je maar even mijn ziel laten zien. Maar helaas durf ik het niet, Wil niet dat je de pijn ziet. Verbijt elke dag stil mijn verdriet, Hopend dat niemand het ziet.…

zijn doen slaat mijn boog weer tot een trillende spanning en pijlen van woorden worden reeds in het heet van mijn woede gesmeed vergeef me liefste, ik ben maar van vlees en bloed mijn moeite scheurt in het snijden van de pijlen de brandgeur die uw vlees mijn neus toe krijst is een botte terugslag die mijn glazen hartje…

Sterven van verlangen, dat is er met mij gebeurd. Mijn ziel gevangen, en mijn hart in 1000 stukken verscheurd. Mijn dagen zijn geteld, het gevecht is verloren. Liefde die mij zo kwelt, en pijlen die mijn hart doorboren. Op sterven na dood, mijn masker reeds opgezet. Verdriet is mijn bondgenoot, en voorgoed gebroken is mijn verzet.…

je had handen te over stuurde de tijd en je lijf verbrandde de uurtjes je lachte om zwakheid verachtte gezeur, bij jou was de deur voor niemand gesloten vannacht is die cirkel doorbroken in pijn, je lichaam wilde jou niet meer zijn je had het roepen gehoord de klachten verstaan, maar de zorgen als last afgedaan want jij was toch…

haar grote absorberende ogen vlogen over de straat als bijen zoekend naar de honingraat om het zoete te bewaren in gedachten om het bittere in het hart te verzachten maar bij het afscheid waren er kieren die een glimp lieten zien van gewezen leven en bestaande dood. Ik was alleen als wees in het leven zonder jeugd er viel geen feest meer…

met nieuwsgierigheid keek ik ik heb je pijn gezien je angst je overgave ik heb je weg zien zinken in een onbekende zekerheid vol aandacht zag ik je stervende gezicht de verkramping en benauwdheid weggewist in een genadig zweven tussen leven en dood ik wist nu komt het de kalmte die je lichaam was de onrust geweken het hijgend ademen…

Opgesloten in jezelf. Je hart ommuurd. Met grove stenen in diverse lagen. Gemetseld met snelbeton. Water en stootvast. De kleuren vervaagd naar grijs en zwart. Vergeten een raampje voor een beetje licht naar je hart.…

je loopt door de straten liefste en je zoekt het bordje met een naam de naam van een dode man gestorven voor het raam het licht is nog aan een roos in zijn hand je foto op de tafel zijn hart opgebrand je klopt op de deuren en het beeld versteend een standbeeld van een man in niemandsland en een verloren meisje in de straten weent…

Ik ben wie ik ben maar ben niet hoe ik lijk. Je kunt het niet merken aan hoe ik praat of hoe ik kijk. Had je maar een mes dan kon je in me snijden. En heel diep in me zou je me zien lijden. Genoeg gedachten en tranen maak me maar snel weer dicht. Zo wordt al het leed onttrokken aan ieders gezicht.....…

Daar sta je dan, te vechten met je tranen. Schaam je maar niet, huil maar lekker uit. Ik ben hier, ik sta hier voor jou. Omdat ik om je geef. Om dat ik van je hou. Ik ben er om je te helpen, te steunen, zoveel als ik kan. Ik ben je vriendin, helpen doe je dan. Jij bent mijn alles, mijn lieverd, mijn beste vriendin. Voor jou ga ik door…

Geen genade, blijvende schade, verkeerde aanrakingen, blijvende beschadigingen, familierelatie wordt nooit meer zoals hij was, ik laat je praten, lachen, huilen, kom maar je mag je best verschuilen. Al je verdriet en ongeloof kan ik niet wegnemen, ongedaan maken kan ik het ook niet. Er voor je zijn dat kan ik wel. Een klein steuntje…

Ik loop door het bos Tranen laat ik de vrije loop De geblokkeerde woede Schreeuw ik uit Langzaam til ik mijzelf Over de pijn heen Ik word rustig Terwijl het bos stilzwijgt Zacht hoor ik het ruisen Van de hoge bomen Tranen van genieten Maken plaats Voor de oneerlijke strijd Langzaam til ik mijzelf Uit een diepe put Van onmacht Even…

Zwart... Zoe zie ik het, Iets wat vol kleur zit maar langzaam aan zwart wordt Het is niet langer vol kleuren, het is.... zwart... Een traan... dat voel ik nu.... Iets wat meestal lacht Die plots zo heel erg triestig wordt. Zwart, ja zo zie ik mijn leven Een traan, ja ik ben niet gelukkig De dood... Ja, dood, ik wil je maatje zijn....…

Ik houd van jou, meer dan ooit woorden kunnen zeggen mijn hele hart wil ik graag in jouw handen leggen, ik heb je lief, gewoon om wie je bent hoewel ik jou misschien nooit werk'lijk heb gekend. 'k Heb geprobeerd om dingen te vergoeden om wonden te helen die toch steeds bleven bloeden, nu ben je weg, ik kan je niet meer raken je niet meer met…

mijn alles jij weg niet genoeg pijn dood zo'n pijn niet te dragen verscheurd alleen help kan niet meer wil niet meer zonder jou tien jaar weg gefaald mijn lief…

Hij was een jongetje van nauwelijks drie Viel, van driehoog naar beneden Wat er volgde was apathie... Zijn vader stond beneden Was net thuisgekomen Toen zijn kind naar beneden plofte, dacht'íe, dat hij in een nachtmerrie was terechtgekomen... Hij heeft zijn kind toen opgeraapt De hersentjes lagen bloot Het ging door merg en been, want…

Voel aan dat we elkaar ontwijken, Koud weg elkaar negeren, De vervreemding is er, We kunnen elkaar niet meer aankijken, Zonder dat de herinneringen, Van een verloren vriendschap bovenkomen. Ik ga er stilaan aan kapot, Iets wat mooi was maakte jij, Zonder moeite kapot. Telkens ik je gezicht zie, Denk ik aan onverwoestbaar staal. Geen…

Vertel het mij, waarom? Maar niet, ik hoef het niet te weten. Ja ik huil en schreeuw, zoals je ziet. Want ik zal het nooit kunnen vergeten! En blijf achter met mijn verdriet.…

Wat ooit was en nooit zal zijn wat niet mag gebeuren zal nooit zijn, zo zonder pijn dus hou maar op te treuren Voorbij is over, is geweest is iets om terug te kijken Wat je ooit had, was een geest dat zal in je toekomst blijken Vergeet me maar, net als iets naars en denk niet aan m'n pijn vraag je af na al die maars of dit zo zou…

Als ik aan jouw lach denk de kracht van heel je zijn Dan moet ik slikken om te vechten tegen de tranen van mijn pijn Soms voel ik me echt eenzaam dan voel ik me zo alleen Dan verlang ik naar jouw aanwezigheid zo gevoelig om me heen Dan voel ik weer de warmte Die ik tot heden zo heb gemist Hoeveel ik nog steeds van je hou Als je dat eens…

'Waar is jouw hand?' Jouw hand die mijn hand zocht en hem voor eeuwig zou bij je houden. 'Waar zijn jouw ogen?' Jouw ogen vol licht die mij moed gaven. 'Waar is je glimlach?' Je glimlach vol vreugde. Je glimlach waar ik van hield. Jij bracht mij in een andere wereld. Een wereld met jouw ogen, jouw handen en glimlach. Nu ben ik…

Ooit vind je weer de weg de weg naar geluk nooit meer om te hoeven kijken naar het verleden die met een ruk op vervaagde rookwolken lijken in het heden we kijken nog veel te vaak terug naar waar we nu veel sterker door zijn niet naar de strakke kobalt blauwe lucht maar weer terug naar het reffrein denkend dat alle mensen op deze bol nooit…

Zoveel liefde van één speciaal iemand is niet meer voor haar weggelegd Ze staat nu alleen aan de waterkant waar weinig woorden worden gezegd De pijn is in haar ogen te lezen de schuld nog niet bewezen Haar lippen trillen bij de gedachte nooit meer bij hem te zijn Wat heeft ze verkeerd gedaan de slapeloze nachten precies wetend, de contouren…

Gevangen in de kubus Loop ik in het rond Gevangen in de leegte Verlies ik de moed Gevangen door de stilte Laat ik het los Bevangen door de tranen Word ik opgesloten…

ook al is het lang geleden ongeloof, pijn en verdriet staan gegrift in mijn geheugen 'n tastbare herinnering heb ik niet nooit zal ik jou kunnen vergeten ook al was je nog zo klein je was nog niet levensvatbaar maar 't heeft gewoon zo moeten zijn…