6019 resultaten.
De prijs van chaos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
584 verbeten trok hij
strakke lijnen op papier
begrensde openheid
ontspande in plezier
met rond verloor
hij zicht en voor
krullige tierelantijnen
is hij nooit gezwicht
zijn perspectief wist
enkel dag en uur
want morgen was vol
onbekende zorgen
hij kende de prijs
van chaos door
teveel impulsen tegelijk
de medicatie voor ontwarren…
Snaarvibraties
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
434 ik heb mezelf verloren
in de snaarvibraties
van de viool
ging mee op ontdekking
in eerst kleine loopjes
pas later met twee
we dolden naar buiten
rolden steeds verder
in ons eigen geluid
hebben niet omgekeken
op echo’s gewacht ter
bevestiging van onze lach
in loslaten wisten wij
de hoogste tonen te halen
net voorbij totaal vrij…
Zoveel schoonheid
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
629 Er is zoveel schoonheid te vinden,
maar soms zien we ze niet
of lopen verloren omdat we geen vrede
vinden in ons hart maar onrust.
Er is zoveel schoonheid te vinden
maar soms horen we ze niet
omdat we zelf teveel praten
of woorden herhalen die er al waren.…
Liefde zoeken
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
563 Of misschien zoekt men
een verloren deel van zichzelf
bij een ander.
Een deel dat mysterie,
spanning en verovering wil,
alles wat om afstand vraagt.
En dus zo moeilijk gegeven kan worden
door een geliefde die in alles
een droom is, maar met wie je
billen tegen mekaar
naar Netflix zit te kijken.…
Volgens Oostsanen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
518 Niemand gaat
verloren. God waagt niet.
Eeuwig branden, eeuwig
loven. Je moet het
zien voor het doven.…
De kruisafneming
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
567 Toen Jezus van het kruis werd afgenomen
en op de schoot van Zijn moeder gelegd
hoe werd een broos moederhart gekwetst
die haar liefhebbende zoon had verloren
stil kon men haar kreunen en klagen horen
hoe kon zo’n lijdenskelk ooit worden verwerkt
toen Jezus van het kruis werd afgenomen
en op de schoot van Zijn moeder gelegd
ook andere…
Woud
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
503 van oude bomen
rust ik stil als een vlinder
zo sterfelijk dat we
nauwelijks leven
Hoewel ik ook rouw
verheugt mij dit bos
van mos, stammen, takken
van nu en eeuwen her
Ik dacht dat ik eeuwig
wilde leven
maar ik heb me verzoend
En ik voel alleen aan de
dingen die hier blijven:
het zachte groene mos,
de weerbarstige stammen,
de verloren…
Nog wat te goed?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
406 Mijzelf verloren,
kwam de dood tegemoet, ook
hij scheen de weg kwijt.
Bodemloze put
te verdrinken in je ogen,
niet vanzelfsprekend
Overtollig woord
ingepakt, weer uitgekleed
tot naakte waarheid.…
Herderstafereel
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
658 daar ligt hij dan, de murw geslagen hond
hij jankt een wraaklied in het doodse oord
waar bitter bloed zich mengt met zwarte grond
is er geen ziel die zijn geweeklaag hoort
weer bijgekomen likt hij al z’n wonden
hem toegebracht door een verloren zoon
die er in gruwelzonden per seconde
zijn vader overtrof in bruut vertoon
diezelfde avond,…
Aaneengestikte akker
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
539 Aaneengestikte akker
Waar eens Friezen
Met afgezakte kousen
Schouder aan schouder
In zweet geknoopt
Land in voor trokken
Verstilt een vergeten pad
Geboren uit platgetrapt
Weggewaaid naar voort
Rafelende gang
Versleten zigzagloop
Gegroeid in schaduw
Van verloren karrensporen
Boerenslootjes waterlint
Tussen velden aaneengedraad
Stoppelland…
Bidden voor Het Kind
hartenkreet
4.0 met 4 stemmen
625 Ik bid voor Het Kind
dat blij wordt verwacht
op kerstnacht gebracht
hemel en aarde verbindt
Ik bid voor het kind
dat een moeder draagt
dat haar liefde vraagt
en een toekomst vindt
ik bid voor het kind
dat ergens verloren
in ellende geboren
verstrikt in een labyrint
ik bid voor het kind
slachtoffer van geweld
in verdriet gekneld…
Isis ontsluierd
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
448 Isis ontsluierd, niet haar masker
van goud, maar echt, haar ziel
in mijn naakte lichaam
de energie van de wereld
kleedt mij van binnen uit
trekt knopen los, strijkt
inwendige bulten glad
vult deuken en scheuren
en draait de deksels los
van mijn wonden, likt ze
langzaam met liefde
weg tot dunne littekens
van verloren eenheid
met…
De biologische vijver
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
506 Ik schrok en kroop aan land,
omdat ik heel lang geleden,
mijn kieuwen had verloren.
Geen koudbloedige kikker,
maar wijs geworden was.
De visjes bleven in de koude vijver.
De dichter bleef bij de hete kachel.
Hij had warme, biologische soep,
waarin al wat leeft ontstond,
en droge kleren nodig!…
Moordaanslag op Peter de Vries
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
417 Verwarring heerst alom
in de straat giert de angst voor
mensen
die de duisternis naar binnen zuigen
en drinken als melk
rondom de liefde voor jouw naam
temidden van bloemen
en gedichten de hoop
spanning en plotseling de dood
een verloren strijd
in een bloeddorstige aarde
maar liefdevol en krachtig
is de hand die het hart…
Een eigen timbre
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
469 ik wist dat jij
gedachten kon
uitpakken tot
veelkleurige
creaties zonder
dat hun woorden
de betekenissen
volledig verloren
onder jouw
handen mengden
zich de kleuren
van stemming
en emotie die in
een eigen timbre
bewogen en samen
lieftallig oogden
het was een
genot om jou
bezig te ervaren
met je lach
als penseel en
schattende…
Onzichtbare steden
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
448 fantastische steden
Opgestapelde huizen
torens in zevenvoud
in de rivier, onwerelds
rijk van het goud
dat zelfs stroomopwaarts
aanslibt op de stenen
waar vlinders blok na blok
bloempotten vinden, en blad
voor de rupsen, hun kleuren
een schitterend patroon
een vertrouwd geheim
dat het orakel niet verklaart
Het is overal
als het ooit verloren…
Mijn onzichtbare verdriet.
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
488 , getroffen door een schaduw
Wat zet mij hiertoe
Mijn gedachten van angst, pijn, verdriet
Achter een masker die ik, steeds weer opzet
Op het masker staat een lach, een lach die niet aansluit bij wat ik voel
Het verbergt mijn ware ik, dat is dan ook mijn missie, mijn enige doel
Van binnen is het koud, ijs en ijs koud
Perspectief lijkt verloren…
DE DAKLOZE
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
588 Niemand die om mij komt vragen
slechts storm en regenvlagen die me bedaren
niemand die me ook wil horen
mijn woorden gaan in het ijle weer verloren.
Er is geen plaats voor mij
ook niet op de achterste rij
alleen een afgrond die zich aan mij opdringt
of een vuilnisbelt waar ik mijn restjes vind.…
Nood breekt wet
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
667 Een leegstaand ministerie en kantoren,
en in Breda ook die gevangenis,
we zien dat er gelukkig veel opvangruimte is,
voor Oekraïners die hun huis verloren.
Maar hebben we dan jaren liggen slapen,
voor onze jeugd is er geen huis,
en voor een dakloze is het ook niet pluis,
zo menigeen ligt in de kou op apegapen.…
maken en breken
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
494 Roem en Gif:
disfunctionele broers
ontkenners van een gedeeld DNA
voor deze jongens is het
samen drinken één pot nat
geen fijnproevers van huis uit
de bekers onafscheidelijk
naast elkaar geheven:
proost Gif proost Roem
de drinkebroers hebben
alle wijsheid in pacht ze drinken
de zanderige bitterheid weg
tijd gaat verloren…
Hallucinerende wereld
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
426 we dwaalden
gleden langzaam
van de wereld af
verloren stukjes
bewustzijn
er vielen gaten
in de trap die
we omhoog gingen
waar de stappen
zich vertilden
aan ons gewicht
het niet helderder
werd in de toch
steeds ijlere lucht
een vochtige kou
begon ons parten
te spelen want
zonder richting
verdwalen in een
niet aardse omgeving…
Orfeïsch
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
422 dichtkunst
minnares
Niet voor retraite kiest maar
als maîtresse
Mijn teerbeminde guardian
alter eega
Zij is mijn eilandnimf en zeemeermin
Mijn raad op dichterspad, beschermgodin
Betovering berooft mij
van mijn zin
Een tinteling stuwt mij het
zeegat in
Mijn stem is dan wel luid,
zonder mijn harp
Is mijn Eurydice nog niet
verloren…
Bezinnen
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
553 Krijg ik telkens die rauwe duw,
je voor altijd te hebben verloren.
Neem dan je badjas in mijn armen,
ruik die o zo bekende geur.
Laat mijn hart hierdoor verwarmen,
en het ochtendlicht dat krijgt nu kleur.
Kijk naar mijn handen, recht mijn rug,
roep de morgen na zijn begin terug.…
Expatjer
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
473 Promenade, stadsgeraas
Voel 'k mij nog thuis, ben ik verloren?
Een krolse kater 's nachts op pad
Laat onbedorven feuten huilen
Bij alma maters Vindicat
En in de wind zingt schijn zijn lied
Van Grote Markt, Stadhuis met zuilen
Van Goudkantoor en Groote Griet…
Kompas
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
487 Mijn kompas kwijt
Ik weet meestal de richting wel
Maar als ik even verloren was
In de grijze mist van het bestaan, dan was jij mijn kompas
Nu draai ik rond
In de mistige nevel van het leven
Als een rad van fortuin
In de vurige hoop dat ik de gele stenen op het gebaande pad blijf zien
De lange weg naar de stad van Smaragd
Een reis…
Passievlucht
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
432 Een wild fantoom van
zang stijgt op
uit lang vervlogen
erotiek
de vrucht van samen
die ons kon bekoren
Gij vroeg was deze
hang een zucht
van kundalini's
passievrucht
of was ze puur uit
cupido geboren
Ik zei het kan geen
weemoed zijn
geen terugverlangen
heimwee vlucht
in een melancholie
eerlang verloren
Ons samenzijn…
Glimp als reflectie
netgedicht
5.0 met 184 stemmen
721 op een
onbewaakt
ogenblik
was ik tot
mijn schrik
de rode draad
verloren
onze levenslijn
als houvast
in bange dagen
die hoe dun
ook uitgerekt
ontzettend veel
liefde kan dragen
het voelde alleen
voor het eerst
niet verbonden
in de realiteit
van alle dag
waarin jouw lach
mijn leidraad was
hoe ik ook
mijn oren spits
ik zal het…
Titanic
netgedicht
4.8 met 42 stemmen
689 Gezichten en namen verdwijnen
Gedichten en boeken gaan mee
Zacht laten de sterren licht schijnen
Op een traag zinkend schip
Aan de horizon van de zee
Mijn hart was ik bijna verloren
Het zonk met de boekendoos mee
Een zeemeermin dook ernaar
Bracht het naar boven
Gaf het mij in een bootje op zee
Ik beloofde er goed voor te zorgen…
Windfluisteringen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
454 verluchtigend
vlocht wind
met warme en
koude vlagen
zijn verhalen
aan bladeren
die opgewonden
hun draai nog
niet echt
konden vinden
omdat ze een
heel seizoen
deel hadden
uitgemaakt van
de boomkroon
onder het stof
van verloren dagen
blonken glinsterend
vragen die niet aan
de orde waren geweest
jij wist sneller
dan een ander…
De maat genomen
netgedicht
5.0 met 106 stemmen
479 wolken klonterden
waar zij vroeger
statig dreven
voorbij verre
luchten zonder
ooit bevuild te zijn
zij bonkten
hun onlusten in
ronkende donders
en schichtten valse
bliksems met
gevaarlijke kleuren
uit de aarde
kroop angst als
mens verterend
ongenoegen
uit het diepst van
stinkende riolen
in een wereld
die zijn balans
verloren…