4425 resultaten.
hand in hand
hartenkreet
3.5 met 6 stemmen
1.464 Ik loop in de zee
Jij blijft staan
Je gaat niet mee
Ik duik naar beneden en lach
Dat ging wel over
Toen ik je niet meer zag
Ik zat vast met mijn voet en kwam niet meer boven.
Mijn adem hield op
Ik kon het niet geloven!…
Genadeloos geplukt
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
1.251 Haar blote voeten vlijen zich zoekend een houvast op natte keien
die het steile pad bedekken dat leidt naar onderaardse vertrekken
waar zwarte kelken welig gedijen
Glimlachend plukt zij de bloeiende dood en legt ze in haar schoot
terwijl haar ogen in vergane dromen woeste haatrivieren stromen
in golvende vlagen donkerrood
Zijn afwijzing liet…
Het zwijgen van de golven
hartenkreet
4.2 met 16 stemmen
1.868 Verbonden met
het dromende land
herinneren mijn blote voeten
het parelwitte zand.
Ik staar naar de sterren,
in uren en dagen.
Ik hoor de eeuwige echo
van de wonderlijke stilte,
in mijn hart gedragen.
Druppels water breken
op de vleugels van de wind.…
Wonderlijke ontknoping
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
994 Aan een ketting met een betonnen bal aan je voet,
zit je gevangen in mijn gedachten,
zodat ik hoe dan ook, wel aan je denken moét.
het doet pijn en valt niet te verzachten.
Had ik maar een hamer om die ijdelheid te splijten.…
Fotosynthese
hartenkreet
3.6 met 10 stemmen
2.447 dan kon je kiezen waar je wilde wandelen
en elk verkeerde pad, dat ging tenonder
jij lag dan aan mijn voeten te ritselen
en mijn verlies was nooit zo vol met leven
of nee, jij zou dan koolzuur worden
en in mijn bladerarmen weer kind
dan was je Glucose, kind en liefde
tegelijk, geboren uit het licht
het licht van de zon…
DE MIJNWERKERS
poëzie
4.1 met 19 stemmen
4.361 Voor hen ook toeft de dagtaak
Op ’t bovenvlak der mijn,
Als duizend voeten lager
De vaders werkzaam zijn.
’t Flanel wordt aangeschoten,
Men wisselt kus en groet;
De werkers dalen neder,
De afgrond te gemoet.…
holle vaten
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.051 mijzelf te praten,
het eeuwig wederkerend fileleed
of de vlieg die ik wilde vermoorden
maar nee, ook dat zijn holle vaten
slaapverwekkend is nu mijn schrijven
nodigt uit tot lege armzalige gedachten
wat heerlijk eens niet te moeten
niets stichtelijks of pijn te verzachten
niet naar rijmend gezeur te smachten
ik ga dan maar, wel op blote voeten…
Pauline
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
632 Niet dat je niet mooi bent,
zoals een kat die zichzelf
spiegelend om mijn voeten draait,
en haar zwarte vacht
kieskeurig aan mijn handen aanbiedt.
Of zoals een vrouw uit
verre en warme landen
haar rug met
kleurig geweven patronen naar
me toedraait, en over haar schouder
naar me kijkt, om me haar
glanzend rode lippen te bieden.…
verandering
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
726 kaler naar het schijnt
onder een grijswitte lucht
lijkt de oude graanmolen
zwarter en zwaarder
dan gisteren
ik luister hoe het
-gak,gak,gak- van
een ganzen-V aanzwelt en
laag over de wieken wegglijdt
de warme witte adem
van de huizen
kruipt traag omhoog
in de stille herfstlucht
rondom ingevat door herfstkleuren
zoeken mijn voeten…
Wat was herneemt
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
621 lege emoties achter
op volle aanrechten
de nacht trekt op
tegen dampende ruïnes
herkent
de melancholie
van hetgeen voorbij is
slaat verzwegen neer
op vaag geworden lachpreken
de hoop vervliegt mee
als mannen zich verschansen
tussen dennebomen en bitterborrels
op Garmisch’ hellende vlak
dappere dwazen goedgemutst
met witte voeten…
Nachtvlinder
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
1.372 als de schaduw mijn voeten nadert
mij aanreikt de donkere verholenheid
van mijn diepere bestaan
wordt de deur naar het licht geopend
en met geweld verbreken harde zonnestralen
mijn verbond met het duister
het is geen vlucht in de nacht
dat tasten naar wat licht verhult
scherpe schoonheid
snijdt mijn blikken af
van een weg in de verte…
Aphrodite
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
564 Uw aanwezigheid
doet mijn
voeten lichtvoetig dansen
in de zoetgeurende bongerd.
't Is daar dat
gij mij kust en
mij doet zweven
tussen paarse kersebomen.
Ach, hoe schoon zijt gij:
gelijk Aphrodite die uit
Fenicie is gekomen.
Gij, mijn liefdesgodin.
Uw zinnelijke lijf
min ik o zo zeer.…
De Zee
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
732 Ik sta aan het mooie strand
En zie de grote wijde zee
Wieg met de golven mee
Mijn voeten zakken in het zand.
Ik geniet van het golvenspel
Dat steeds weer anders wordt
Soms hoog en breed, soms kort
Soms langzaam, soms ook snel.…
Held en dom
hartenkreet
3.8 met 11 stemmen
707 strakwuivend stond je daar
je eigenwijze lijffie geel en groen
je stond er echt heel stoer te doen
Als een krijger, pal en voor zessen klaar
je voet had je stevig in de grond geplant
het gaf je een gevoel van “kom maar op”
grimmig was je blik… woestig je scheve kop
je ene blad vooruit… als een gebalde hand
Naderend de witte onstuitbare…
Liefde
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
726 Het maakt de dag zo heel veel mooier
het geeft de mens
een stralende kleur
tekent sterren
in ogen
laat wangen blozen
voeten dansen
tenen krullen
liefde is juist
zo heel veel meer
het geeft aantrekkingskracht
aan bijen hommels en vlinders
zie ze dartelen in de wind
op zoek naar honing
lokkend de bloem
liefde zo alles omvattend…
ragfijn nervende bladeren
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
468 het kriebelt in mijn handen
het hunkert naar een kwast
om je in beeld te vangen nee geen woorden
maar een ander vast gegeven het voelt als
blauwgroen zeewater rosé rode voeten pure chocolade
wijnrankgroene twijgen druiven rood en zwart
als olijven purperen wijsheid blauwgrijze
tinten kruipen wingerend langs de bast
bind me daar in kleuren…
Watervaste vuren
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
846 Watervaste vuren
trotseer ik voor jou
aanhoudend,
verschroeiend,
hete vuren
Ik vertrap ze
met blote voeten
en mijn handen
op mijn rug
Niet te blussen,
niet te vertrappen
Brandend verschroeien ze,
elke regel die,
ik ooit ook had
Deze watervaste vuren
Van waarheid,
voorzien,
durven ze
de leugens
niet verder te trotseren
dan…
Franciscus
poëzie
3.6 met 8 stemmen
1.619 Franciscus heeft, om U te ontmoeten,
Alles wat schittert afgedaan
Aan hals en hand, voorhoofd en voeten;
Want schamel wilde hij tot U gaan.
Maar niemand hebt Gij zó ontvangen,
O liefde, en als de dag begon,
Waart gij het, die zijn zuivre zangen
Deed jubelen van zuster zon.…
Mijn Moedertje
gedicht
2.8 met 22 stemmen
12.577 ze zegt dat ik mijn voeten moet verwijderen
van de zetel van haar keuze, en laat er dan
haar achterste als een strandbal in neer.
op de schoot waar ik vroeger zat liggen
belastingformulieren die ze beter begrijpt.
het is niet haar fout dat ik mezelf ben,
echt niet. we zwijgen.…
Lieve pop
netgedicht
4.1 met 10 stemmen
804 Soms zit de hoogte in je sokken,
de lage tonen in je keel
bijvoorbeeld als ik op mijn handen sta,
mijn voeten hoog tegen de muur van blokken,
soms duikel ik van mokkend zwart
naar blij licht roze of andersom
zo speel ik op de blokfluit stukjes mij.…
Mijn huis, mijn lichaam.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
700 afdruk op een
leeg matras, die dag
hoeven ze mij niet meer
te zoeken, op beslagen
ruiten verschijnen de
wasem van beeltenissen,
één goede beurt, de ruimte
maakt zich vrij van stof
en van enig spoor waarin
mijn schaduw verscheen, een
tocht door kale vensters
van de wereld, ging teloor
in een kwade nacht, ontsnapt
op lemen voeten…
bloemen in je hart
hartenkreet
3.0 met 10 stemmen
1.878 geuren en kleuren
die jouw herinnering aan mij verbeeldt
wanneer ik dood ga
hoop ik dat er bloemen
groeien in je hart
paarse viooltjes
die prachtige muziek maken
en met fluweelzachte blaadjes
langs je wang strijken
om je te troosten
wanneer ik dood ga
hoop ik dat er bloemen
groeien in je hart
een heel veld vol
waar je op blote voeten…
De ganzen roepen me
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
603 Zie de dag ligt aan mijn voeten
de ganzen roepen me
langs de schemer van mijn adem
zoek ik zorgen langs de kade wei
de ritssluiting van de deur staat open
hij drenkt het weten in de wijn
zo knevelt hij de stad
maalt zijn engelen klein
hangt het vocht aan het plafond
en druppels vallen
in lege handen van een volle maan
tastend…
Beste tijd.
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
675 Maar al waar ik keek,
mijn ogen bleven leeg
Mijn handen reikten
tot wanhoop gedreven,
hemelhoog,
in een poging de regenboog te omhelzen
Mijn voeten, zwaar in de klei,
bewogen al lang niet meer, die waren
vastgezogen in Moeder aarde ’s zwartste grond,
besefte ik.
Waar was ik in de tijd verzeild geraakt?…
Over verkilde wateren
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
578 De Goddelijke wind
waait over verkilde wateren
waar geen bodem te vinden is
Ondanks dat gulden regendruppels
bladgoud tekenen op
bezorgde gezichten
en de aftandse sloep
klotst tegen botsende rotspartijen
waar de inham zich versmalt
blijft toch de hoop
op verankering,
op vaste voet aan land
De vrouw die aan
huis gekluisterd
met…
Brief aan de zee
gedicht
3.2 met 18 stemmen
11.595 een sprookje dat vrede heet
dan liet ik mij verleiden om te gaan
met de stemmen
- landinwaarts -
maar er waren meer dingen dan een
dromer ooit zal zien
en de wegen té veel
onderweg
en zo schrijf ik me zee
naar je toe
en al ben je te oud om met
nieuwe woorden aan te spreken
toch vraag ik je
overstem mijn gedachten
zet voet…
Het meisje met de zwavelstokjes
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
577 Op de trappen van de kathedraal
zit ze met geloken ogen nagenoeg sacraal
slechts steels verwijzend naar de beker
aan haar voeten waarin welhaast zeker
enkele centen nauwelijks de bodem bedekken
en blijft zij onbewogen met vermoeide trekken
haar koopwaar schroomvallig tonen aan
wandelaars die niet begrijpend verder gaan
zich afvragend waarom…
Het Sternse Slot
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
830 wapperden in de noordenwind
slot op Kalehay
citadel van Albrecht van Saksen en Descartes
die over de ongeplaveide weg
jouw kloppend hart betraden
en aan het einde
van de gehorige gangen
hun handen brandden
aan het open vuur in de hoge kamers
en waar hun glazige blikken
door de vensters de hemel reikten
word je nu heden ten dage
onder de voet…
memoires van een misantroop
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
523 Aan alle kanten van mijn graf groeien dorens: als je naderbij komt ga je je voet bezeren. Hier ligt Timon, de mensenhater. Ga voorbij en verwens mij, maar loop door!
(Timon van Athene)
lees deze woorden niet!…
Een zondag in Dordt
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
566 Deze middag ligt zij als laat middeleeuws
donker en kil voor mijn voeten.
Straten en stegen zijn nagenoeg leeg.
Een duif rust uit op het bronzen hoofd
van Stadhouder Johan de Witt.
Aan een grijze blinde museummuur hangt
’De tuin’, door Jan Eijkelboom beschreven.
Bladeren zijn gevallen, de merel zwijgt.…