Alle inzendingen over filosofie

het is denkbaar dat liefde cruciaal is in het voortbestaan van onze soort maar logischer is aan te nemen dat vooruitgang ontstaat door conflict dan is liefde wel meegenomen maar ook niet meer dan een smeermiddel…

Breed en welgevallig Anderszins oreren Het geval konijn in de mond Fluffige spraak vergezeld van konijnenwol Breedspraak naar de letter Ze dirigeert de wereld vanuit haar vettig aanschouwen. Ze is een aanbesteding van het nieuwe nihilisme 'Hoe verdrijf ik mijn tijd op een anderssoortige ledige manier?' Ze leeft in het gordijn in haar…

Wij stammen af van niets want ooit is er iets ontstaan uit het niets maar belangrijker lijkt de vraag waar gaan we naar toe daar kun je namelijk wel wat aan doen individueel en met z’n allen…

Door de vale lens van ratio rimpelt een levende reflectie het bewustzijn van een landschap in adagio door het oog van de vulkaan keert materie zich naar buiten er is geen regen die vertroebelt of overspoelt slechts de ruimte is omarmd door de ogen van weerspiegeling de zin van het doorgronden wordt overstemd door zuiver stilte essentie…

Als ik me nu al ga beklagen in een levenslang gedicht, zie ik, dat de onvermijdelijk kim, zich al bij de uitgang heeft gepost, een wachter, die het koud laat, wanneer ik mijn post verlaat, en van het talmen wordt verlost, staat in onbaatzuchtigheid voor ieder klaar, zijn taak is niet te kunnen kiezen, en voor hem slechts een bijkomstigheid…

Vaak gaat het om de simpele gebaren het schillen van de aardappels en de dikte van de schillen in het kritisch oog van een moeder die het, omdat ze ouder is altijd beter weet De spetters die je maakte bij het laten vallen in de met water gevulde, grote, zwarte pan waarin het heelal zou kunnen passen omdat er zoveel ruimte in het niets is…

Nog rijgen zich de dagen aaneen tot een mistige wereld, en geen duidelijke zon verscheen in onze onverbiddelijke vragen spreken we de verwachting uit om de lente te vertragen, de winter floot zich door het leven heen, de hoop wordt in stilte gedragen op de vleugels van voorjaarwinden in het eeuwig spoor van versmaden en onze teer beminden…

Wie dacht dat hij de waarheid kon ontvluchten Het leven naar zijn handen zetten kon Wie dacht dat na een dag met straaltjes zon Een fase kwam met louter blauwe luchten Wie dacht ik heb echt geen gevaar te duchten En als ik dorst heb vind ik steeds een bron Wie dacht ik reis voorbij de horizon Waar ik niet hoef te klagen of te zuchten Die…

er waren de dagen van grote gebaren van nachten doorwaakt het leven doorzien gedachten van wereld omvattend vermogen van minnen en haten tot dood er op volgt of eeuwig en altijd van nooit meer een ander maar leven gaat verder onstuitbaar en dom nu zijn het de uren voorzichtig genoten want elke minuut is een teken van…

Je maakt mijn wereld open, lang gezwegen over wat ik je breng, vanuit dat land weer te kiezen, vaak langs ongewone wegen, maar op eigen kracht, die steile bergwand te beklimmen, en op z’n beboste flanken te nestellen boven op een macht van de ervaring, om na elke klim elkaar te vertellen, de moed niet te verliezen, wat misschien verleidt…

Uiteenvallen, vergaan en bederven heeft zijn wijsheid, de scherven die men samenvoegt, de grootheid van versmolten delen, lijkt anders dan ze samen waren, leidt tot een nieuw geheel, gesnoeide echo’s van vervallen koninkrijken, brengen tijdperken van bloei en wat niet meer is, gaat niet verloren, de kern van de essentie te vergelijken…

omdat ik niet mijn eigen invloed zal zijn mijn strekking steeds een bedenking is geweest ik niet begrepen heb wat mij naar deze onbegrepen plaats heeft toegejaagd ik niet mijzelf doorgronden kan als strevend te bevatten lag ik op mijn rug en zag een onbeweeglijk hemelgewelf daarom ben ik vrij…..…

Het aangezicht van een inhoudelijk fenomeen is net zo leeg als een misleidend tafereel een blinde vis…

jarenlang al in de knoop met hem zie wat er gebeurt het draagt zijn naam twijfel omdat er mensen zijn wijs en erudiet belezen en toch religieus onder de vlag van het geloof loopt een bloedspoor doorheen de geschiedenis onmenselijk wreed hij is liefde, leerde ik een goede vader mijn brein te klein om dit te vatten…

Eeuwigheid, ik herinner me het, Het was nog voor de val. Stromende lichtstralen, Dromende wezens schralen, Ik kon het intussen niet vergeten. Het komt soms in mijn dromen tevoorschijn. Als een dromerige schijn. Ook al is mijn leven bezeten.…

in mijn spiegel kom ik je tegen in vlijmscherp schorpioenen vuur herken ik mijzelf en ik besef zo ver en zo nabij was jij al meer dan honderd jaar mijn alter ego en ik denk jouw gedachten terwijl in schaduwspel ieder zich in eigen dans synchroon en vloeiend voortbeweegt zijn vragen overbodig…

Met de vleugels dichtgeslagen aanschouw ik in stilte verstopt achter bladeren de bloesem van jouw bloem. Al ben je nog niet volle bloei en lijk je angst te hebben; toch geniet je van de zon en van de kleuren om je heen. Er ontschiet mij een glimlach bij het zien van zoiets fragiels zo puur, lief en meer dan dat je ziet toch blijf…

ooit vlogen zij voorbij de dorpen zagen de was hangen en een jong stel achter de schuur staan vrijen de haan van het kerkje draaide met ze mee naar het oosten, zijn koper blonk in het zonlicht, stemmen stegen verwaaid omhoog, vervaagden terwijl over de kreek op een terras muzikanten oefenden, zwaailichten van de brandweer door het vlaswerk…

Spectrum van gevoelens waarschuwt ons voor gevaren die onze verre voorouders in hun overlevingstrijd hebben ervaren -- wie niet luistert naar in genen geschreven berichten uit het verleden verongelukt en ligt in de bermen der evolutie begraven Zoals het leven opgekrikt door ‘t zonlicht zich moeizaam uit de natte aarde wrikte overstijgt…

Ik ben bereid te duiken in de fuiken van de dromen, alleen ik aarzel voor de steile rand, bang dat je me achterna zal komen , en te springen in het zelfde diepe ledikant, vrees niet, we springen op gelijke wijze met dichte ogen, met vaste hand, gericht op angsten die verwijzen naar de verdwenen vrienden uit de jeugd, waarmee we zwierven…

als ik boos ben, mijn woede zich ontladen moet, stort ik mij op mijn krabpaal in het schuurtje van mijn achtererf alle ingehouden emotie alle opgekropte frustratie krab ik weg…

Want onvervuld blijft het verlangen levend, de tijd draait door, de vragen staan in al hun hevigheid gebeiteld. Want onvervuld blijft het verlangen levend, de leegte zoekt een vorm, ongrijpbaar anders, verbindend tot grotere gehelen. Want onvervuld blijft het verlangen levend, geen danser zonder dans, geen licht tenzij het groot ontwaken…

Ik ben slechts een simple ziel een jongen die kijkt die vraagt en beleefd De zinnen die ik versta komen tot aan mijn hart ook verlies ik wel eens woorden die niet bij me horen. Hier en daar pak ik een hand vast en fluister vanuit mijn hart "liefde is slechts mijn deel". Je ogen zijn voor mij als een tastbaar bewijs dat jij…

In de ruimte koud en inktzwart zien ruimtereizigers in spotlight van de zon de blauwe planeet- dat in stilte met de schoonheid van ‘n aards paradijs schijnbaar gewichtloos in oneindigheid zweeft Kwetsbaar flinterdun de schild tegen een gewelddadig ruim de beschermer van aards leven- paradoxaal gloort dan de hoop dat inzicht van leiders…

Een leven vol zoeken vol vragen een zoektocht naar acceptatie door mezelf door anderen acceptatie van mezelf van het onbekende van de wereld die ik ervaar de wereld die invloed op mij heeft die ik kan veranderen die ik niet kan veranderen als een put waar ik uit klim en weer terugglijd als een vuur dat dooft en weer ontvlamt…

Het kosmisch oog is alwetend, ziet alles waarom ben ik blind…

De gevangenis van het paradigma O, gij filosofie Evenknie Van het labyrint van wegen Van Klukhunn verkregen Denken over denken Parameters voor verre paradigma’s Gespartel van Andermans meningen Leidraad voor’t verstand En Kant Hij eindigt met Verdinglijking en het grote vergeten Maar o filosofie Ik wil weten Van de wereld die alles…

al tastend op zoek naar een weg op de vleugels van tijd in droombeelden en herinneringen zonder overschaduwd te worden heb je dat nodig om het goede eruit te filteren blijf je ronddobberen houd de zintuigen constant alert om die ervaringen toegankelijker te maken ontrafel je een verborgen taal voor verbeterd welzijn……

Dwarrelend,langzaam vallend, Komt de sneeuw hier naar benee. Genietend kijk ik door mijn raam, En neem een slokje van mijn thee. Wat weet het leven met al zijn pracht, Mij zo`n fijn gevoel te geven, Het is zo mooi en ook zo zacht. Heerlijk...ik begin ervan te beven. Zachtjes loop ik nu naar buiten, De sneeuw dwarrelend op mijn…

Wanneer ik gefascineerd ben wil ik weten waardoor dat komt dan is het zoeken in de ruimte welke de natuur mij geeft. Zoeken achter muurtjes onder water duiken meewaaien met iedere wind en stil zijn als het helpt. -Het vuurt in mij brandt- zowel morgen als gisteren zijn mij onbekend omdat ik geloof in vandaag.…