5388 resultaten.
Verleidelijke vruchten 2
hartenkreet
4.0 met 23 stemmen
3.373 Zwoele hete verleidelijke nacht
liefde die in zilveren schaduw wacht
de geur van rozemarijn en jasmijn
bevlogen erotische sfeer
haar liefelijk lichaam zo teer
hij neemt haar mee in zijn passie
daar weerklinkt de bekende
welwillend ritmisch sonore liefdesmelodie.…
Wonderland
hartenkreet
3.9 met 37 stemmen
2.047 Wonderland van gedachten
Gedreven door mooie dromen
Creatie van heerlijke fantasieën
Waar niemand aan kan komen
Wonderland van verlangens
Passionele gevoelens vol lust
Stromend bloed kloppend hart
Hunkerend vuur nog ongeblust
Wonderland van geluksgevoel
Glimmende ogen warme zweem
Omhelzing van elk nieuw moment
Zon breekt door de schaduw…
Vrij
netgedicht
4.0 met 20 stemmen
2.062 Als de avond valt
Is zij de donkere schaduw
Als hij een blok op het vuur gooit
Is zij het droge hout
Als hij de gordijnen sluit
Is zij de stille nacht
Als zij naar bed gaat
Is hij de sleutel in de deur
Alles kunnen ze zijn
Terwijl de sterren stralen
In een donkere nacht
Zij denkt aan morgen
En hij is de trap naar boven
Zij zet een…
de vogels
netgedicht
1.9 met 14 stemmen
1.762 vertellen de milde voorjaarswind
een aangrijpend verhaal van leven
ondoorgrondelijk en onvergetelijk
een kostelijke geest nestelend
te groot voor dit wankel huis
schreeuwend om meer bestaan
de vogels komen van overal
en troosten in hun onschuld
daarvoor zijn ze op aarde
ze wanen zich in ’t paradijs
en wonen in jouw schaduw
halen voedsel…
Oude liefde
netgedicht
4.0 met 27 stemmen
1.411 vertel niet de woorden verder die ik zwijg
het zijn vermiste gedachten van toen
zij zwerven alsmaar van voelen naar doen
wil ze in gezouten vocht openbaren
waartoe ik zo nu en dan
of eigenlijk
toch wel dikwijls naar neig
om een verlichte schaduw
alsnog met speeksel te verklaren
ik zou van de berk met gewillige ranken
de geaarde wortels…
Lofbetuiging
netgedicht
3.6 met 14 stemmen
3.440 Ranken twijgen enten loten
nijgen winden mee te zwichten
naast te groeien naar het licht en
oude schaduw te vergroten
Stam hout vast aan wirwarkruin
durft elk takje te beloven
het verleden komt weer boven
ook al herfst geblader bruin
Wortels weten zich doordrongen
in jouw voedzaam rijke hoven
die de levenskans vergroten
Van je pit toomloos…
sterren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
633 ‘t zwarte hongerschip
zeilen in bloed gedrenkt
waart over onze wereld
in grauwe doodsnevelen
boven de drie stille masten
schaduwen duistere harpijen
ze sturen het vliegend spooksel
doods en stil door de tijd
ziekte onheil uitbuiting en vervuiling
koude blikken minlachend gericht op
slagvelden en starende misdeelden
verdoemd in vuilrood…
Paestum
poëzie
4.3 met 12 stemmen
3.804 geen bloem, geen schaduw zijn gebleven
gelijk zij waren op de eerste dag
en elke nacht een ander firmament
vol nieuwe sterren, boven het onveranderd regiment,
de gouden trouw der zuilen;
onaangedaan, en onaandoenlijk voor het huilen
van de hartstocht en haar hoog getij.
Dertig eeuwen dreven in een regen voorbij.…
Zoek mij niet
hartenkreet
3.8 met 13 stemmen
1.440 Zoek mij niet op plekken
waar tranen zijn
zoek mij niet op plaatsen
van verdriet en pijn
Zoek mij niet in de schaduw
of in de donkere nacht
zoek mij niet in open velden
of plekken van onmacht
Maar zoek mij in het licht
zo helder van geest
vind mij in stille harmonie
waar je nog nooit
met mij bent geweest
Ik laat me wel vinden
door…
Mozaïek
netgedicht
2.5 met 15 stemmen
1.438 Het mozaïek van jouw gelaat
met vormen en kleur door de
late woestijnwind geschapen
Waarvan er slechts één bestaat
met door de luwte aangespoorde
lome lijntjes rond de slapen
Ik ken de kuiltjes en de schaduw
de gouden glans en ook de bron
van tranen die het zo polijstten
Ik zag fluwelen ogen nimmer ruw
ook niet toen de storm begon
en…
Maangestalte
hartenkreet
3.8 met 17 stemmen
1.106 De wind verslindt mijn
verbrijzelde wangen en
draagt mijn hoofd naar het
koude deken dat golvende
schaduwen overdekt.
Op klanken van het kerend tij
huilt de regen eenzaam verder.
Stilletjes ebt de grens weg
en jaagt me verder tot waar ik
nooit ben geweest.
Heel zachtjes verdwijnt
de maan als in een droom.…
Eens heb ik de dalende zon gevraagd
poëzie
4.0 met 27 stemmen
3.604 Eens heb ik de dalende zon gevraagd
te wachten,
eens heb ik van dichte nacht-schaduw
het luchte, vluchtige vlieden beklaagd -
en nu! - en nu! -
Nu glijden de tijden zo langzaam aan,
de dagen, de tragen, ze willen niet gaan
en lang - lang - lang zijn de uren der nachten.…
Zoon
gedicht
3.4 met 31 stemmen
22.954 totdat wij elkaar treffen op dezelfde plek
Begonnen halverwege maak jij eens af
waar ik bleef staan
met spotgelach - een traan op een hete plaat -
herken ik je uit ons voorgeslacht
Waaruit jouw zonen weer te voorschijn komen
de hete plaat misschien iets koeler
de traan wat kleiner of wat groter
maar toch
En jij en ik alleen nog schaduw…
een licht-rijk 2004 toegewenst ......
hartenkreet
4.2 met 6 stemmen
3.177 warm-geel licht
dapper vechtend
moe gestreden
na een lange herfst
zonne-kracht
haast ongemerkt
verworden
tot zwak schaduw-spel
laagstaand
aan de hemel-grens
bijna uitgedoofd
mid-winter zon
juist nu
zo zonder
zon-geschonken
warmte
dat mensen
willen zijn
iets van dat ene vonkje licht
in elkaars gedeelde dromen
elk jaar weer…
Alzheimer 'op de radio'
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.931 als haar gedachten
traag en onvoorspelbaar richtingloos
een vervallen monument, een versteende roos
geknakt in het moment van hoop en verwachten
‘We onderzoeken mogelijkheden om pijn te verzachten’
Haar staren is graniet, opwaarts als een obelisk
een zwaan beweegt het getunneld panorama
dan wandelt zij in haar zondagse pyjama
naar de schaduw…
ik was de slaaf
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
1.715 weer dat maar
je vloerde mij met kracht
kreunde in extase
genoot van iedere fase
verwoestte mij die nacht
ik was de slaaf
vond jouw passie gaaf
je maakte me bedeesder
zo werd jij mijn meester
je boeide mij
met kettingen van vrij
tartte alle zinnen
haalde me leeg van binnen
ik graaf een graf
om naamloos te verdwijnen
in jouw schaduw…
ogen die je lach vertalen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
1.861 scheen
uitbundiger en liefde
smeedde ons aaneen
nu zijn we weer
alleen, heeft ieder
zo zijn eigen leven
het geven aan elkaar
is tot herinnering verheven
je bent alleen op stap
naar woorden en gedichten
licht gebruind en knap
ogen die je lach verlichten
je straalt als toen ik bij je was
beelden vol herinnering raken
aan de schaduwen…
Gelukstraat, Gent
gedicht
3.9 met 51 stemmen
40.042 Het was in een oud schooltje,
en de ramen waren hoog, dat zich
de schaduw van een man tot in de
lichtkring van oud stof voorover boog.
Linden, kinderen in een onverstaanbaar
nieuwe taal, herkenning van een uitzicht
bij het raam; en binnen trekt het pleisterwerk
zijn eigen krijtkring in een oud lokaal.…
Verraderlijke nevel
netgedicht
4.2 met 10 stemmen
1.212 beroerden, zich schikten
naar de contouren
van mijn lichaam
tot ik de kleuren hoorde
van jouw onverwachte komst
je voetstappen, grijs en koud
doorkliefden mijn ruimte
ik probeerde nog
geluid aan te raken
…vogelgezang
…windgefluister
…een enkele zucht
maar langs de randen
van mijn gezichtsveld
kroop sluipmoordend
een duistere schaduw…
zij komt niet dichterbij
netgedicht
3.4 met 9 stemmen
703 alwaar de aarde vliedt
in de glooiende einder
en de schaduw licht kaatst
tegen het maagdelijk struisriet
daar roept zij mij nader
een fee in blauw gehuld
kom, lijken haar lippen te zeggen
ik, ja ik, ben met jou verguld
hoezeer ik ook mijn passen
wil versnellen
en mijn armen nog verder
doe strekken
zij komt niet dichterbij
ik schijn…
Gestolen van de zon
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
688 de maan
het gele licht
gestolen van de zon
in een rond oog gesloten
ze trekt water
tot de hoogste vloed
beweegt heksen tot een kring
en breekt romantische gevoelens open
ze heeft haar eigen dag
die opkomt als de avond valt
zich spreidt als nacht tot
morgenstond in licht verstomd
de maan bevolkt haar eigen wereld
met grote ogen schaduwen…
Wassende maan
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
512 doorzichtige linten,
een handreiking naar
het geschonden licht,
steekt de kim naar de kroon,
aangelijnd door zilveren tinten,
hoedt haar vluchtige schapen
getooid in wolfse kleren, die
als honden waken en hun taak
verrichten tussen eb en vloed,
ontlokt gehuil uit aardse
muilen, die de donkeren
nacht beheren, gebruikt
de zon als schaduw…
Verdrinken of redden uit de melancholieke diepten van de beeldspraak
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
1.892 Draag ik weer je felle kleuren
Zorg ik voor schaduw tussen jou en het schelle licht
Verwonder je je in mijn gerustende woorden
Hoop je op een mooi gedicht
Het stof om mijn schouders
zijn geen oude lappen
En jij drinkt ook niet voor niets
om jezelf van vocht te voorzien
Ik zal al jouw zorgen moeiteloos
met een pennestreek willen…
Het rood van laatste uren
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
671 de avond heeft haar gal gespuugd
in het rood van laatste uren
mijn kamer is in vuur gezet
door zon gebakken in de muren
ik hield de vensters dicht
de stroom emoties binnen
het enige dat ging bestond
uit wat emotieloze zinnen
dat waren mails die
om hun schaduw logen
er is geen licht dat ooit
zijn waarheid kan ontlopen
ik was er…
Bloeide blauw boven het koren
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
533 ik zag je in de verte staan
je bloeide blauw boven het koren
je zachte lichaam sprak me aan
voeten in het groen verloren
je zwaaide toen ik nader kwam
het zonlicht danste op de wegen
zag hoe je mijn schaduw overnam
met lippen vochtig van de regen
je blikken maakten sprakeloos
verlegen kleurden ook mijn wangen
je keek hoe ik mijn ogen sloot…
Het rood van laatste uren
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
669 de avond heeft haar gal gespuugd
in het rood van laatste uren
mijn kamer is in vuur gezet
door zon gebakken in de muren
ik hield de vensters dicht
de stroom emoties binnen
het enige dat ging bestond
nog uit wat zakelijke zinnen
dat waren mails die
om hun schaduw logen
er is geen licht dat ooit
zijn waarheid kan ontlopen
ik…
Verloren stilte ?
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
789 Vanuit een verloren stilte,
boren miljoenen kinderen even
zovele gaten in de gordijnen
van het paradijs, steeds meer
licht priemt door onwrikbare
schaduwen, waarin de onmacht
wordt beleefd.…
Pluk de dag
netgedicht
3.6 met 10 stemmen
583 In de morgenstond
was er heel even
de schaduw
van de twijfel
een moment van
onzekerheid
toen begon de wind
te fluisteren
dromerig keek ze op
in een wereld
van witte wolken
ontdekte juist
die ene
met dat zilveren randje
toen begon de zon
te schijnen
een warme glimlach
kleurde wangen
in een verrukte blos
met ogen als sterren…
Er brandt altijd wel een lampje
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
553 In het licht van de geest
waar geen schaduw zoekt
en het donker zich heeft verstopt
achter een witte deur
alles en iedereen is verdwaald
de zomer zoekt de herfst
de winter verstopt zich ervan
in het licht van de geest
waar angst overheerst
en de moedigen blijven staan
tot de rust weer keert
moeder blijft me roepen
de lente spurt van…
Eros op zondag
netgedicht
2.4 met 18 stemmen
2.103 voor de buitenwereld bestaand
uit vreemden vrienden ouders
God niet te vergeten ons kleed
spreiden we en we rollen al snel
bloot in het jambrood van onze
picknick op jouw borst zie ik
ze lurken aan het sap rode mieren
verstieren jouw zwangerschap
ver voor haar ongewenst zijn
ondergoed aanschietend hollen
we weg uit de schaduw…