Netgedichten over emoties

waar eens de kersen groeiden daar is het nu zo kaal krassende kraaien maken er een hoop kabaal waar eens de bessen rijpten door sappig groen omgeven daar heb ik in de ijzige kou een gedicht voor jou geschreven waar eens de appels bloosden in een warme zee van licht daar vecht ik nu tegen de herinnering met een traan op mijn gezicht…

zie de boeren gaan, mijn lief ze ploegen op de zekerheid zoals de vogels weten dat er weer een jong zal komen en ik, geknot, loop uit in mijn gedroomde lente…

Met de handen in de aarde de wind in de haren, de beide voeten aan de grond Met de zon aan de hemel de vogels aan het front Met de geur van groei, de smaak van het frisse prikkelend in de mond Met op z'n tijd het natje, een droogje als een pleister op de wond Dat is dan geluk, dat lijnt de cirkel rond.…

golven ontrolden zich aan onze voeten heel kalm was de zee de wind speelde met mijn haar met mijn hand in de jouwe blikte ik zijwaarts en zag de zon weerspiegelen in de warmte van je glimlach wel een beetje spierpijn hoorde ik je mompelen ik niet jokte ik dapper na ruim twee uur zandstappen was het in lijn elf heerlijk uitpuffen…

Ik voel dat jouw gedachten bij mij zijn met een streling van jouw niet aanwezige handen. De dampkring ademt liefkozende woorden waar geen monden spreken. Als een tinteling doortrekt verstuurde energie langs onverkende paden en maakt voelbaar het verlangen in de trilling van de lucht. Vlieg vogel waar jouw hart wil dalen.…

alsof ik zingend naast je loop je moeiteloos in mijn verbeelding naar me toe kan halen zo waan ik je bij mij en laat je dan weer gaan bij ieder woord dat ik verschrijf bestem ik je in het verleden maar kom je ook weer dichterbij beelden en zin wisselen op rij maar ik voel mij vrouw en vrij in mijn gedachten…

Als er geen antwoorden meer zijn en er geen ruimte meer is voor een gesprek Als er geen tijd meer is om beloftes na te komen en er geen begrip meer is voor standpunten Als blikken zonder interesse zijn voor elkaar Als ontmoetingen plichtmatig zijn geworden, als lood gaan wegen en aanrakingen zijn koud, en zonder vuur Als vragen…

de stilte zwijgt duizend nachten etmalen lang bestormen bomen mijn gedachten ook al vormen lippen zich om woorden te benoemen de tong blijft verstijfd achter en hoor ik hartslagen in mijn oren zoemen zo ongeveer dragen tranen het gemoed een traag stromende fontein die eeuwige leegte ruist in ongenaakbare overvloed…

Honger kennen we -hier- niet meer 'Wij hebben trek' zoals ik van mijn ouders leerde Hun oorlog nog verser dan brood in hun geheugen Wij keren -dagelijks- weer bij 'warme bakkers' met hun broden Vloer-en volkorenbrood meergranen en zonnebloem worden ons -handwarm-aangeboden In vurige ovenmonden mogen we blikken prikkelende…

je zei me van je te dromen het bed doorwoelt geen Klaas Vaak die zich over me ontfermde de wijzer van de klok tikte secondes weg traag, trager traagst honderden schaapjes sprongen over het hek hun mekkeren deed me wakkeren mijn gedachten gingen wel naar jou naar ons naar de dag van toen we waren jong slank en vooral onbezonnen hebben…

Het was net als toen ik je wegbracht, de eerste dag, een nieuwe school, een nieuwe tijd om te leven. Het maakte je wel eens moedeloos al die treden, dezelfde treden en treedt nader met die stoel. En je zusje zong en de hond kwispelde gewoon. Soms wil je dan gewoon even wegzinken, een andere dag dan die voorliggende drinken maar dagen zijn behoedzaam…

Herkenbaar zijn de bomen nu ik terugkeer naar de plek van mijn jeugd. Zoek de sporen van mijn voetstappen die in de jaren zijn vervaagd door de tijd. Huizen als stille schaduwen die zijn omgeven met de beelden uit een verleden. Zal niet verdwalen maar zoek naar een teken van wat eens heeft bestaan. Dwaal verder door bekende…

wanneer vlerken in een zwarte overjas het spreken temmen krassend hard en schel in bladerloze bomen verzen overstemmen als druilerige tegentonen de aanhef tot een dichtmaat weten af te remmen dan zal de stille vlinder geen voorjaar meer kunnen schrijven de winter zal het hart beklemmen…

kijk je even mee over mijn schaduw heen zie de gieren cirkelen boven mijn gedachten van steen vleugels verzuren van grote hoogte ze zijn haast onthecht omdat mijn woorden slechts spreken van droogte * er daagt een helder licht over aardse zaken en kan je zeggen niet de dood blijkt van gewicht de geboorte wil mij raken daar…

zie ik een lach een hand die wijst en donkere ogen die dieper veel dieper kijken naar misschien spreek maar niet meer van later wanneer lange dagen gevuld zijn met dan, toen en ooit maar nooit met nooit…

Deze dag heeft me welhaast in een amoureuze blik aangekeken, mijn zachte handen vastgenomen met het nodige welbekomen en de grijns van een vrouw compleet trouw alsof we elkaar begrepen vanwege dagdromen in mijn armen geknepen. Ik nam nog een langere blik mijn hanenpoten aankijkend niet wijkend van het moment van herkenning. Dacht is het…

als een lege lente in een vol graf, overmoedig draagt de aarde woorden zonder betekenis, ophef zonder waarde – daargelaten dat de zon de rozen tot stro verwelkt is jouw betonnen plaat gescheurd tot aan de aftak die de hemel kruist god, in mij huist geen onverschilligheid maar jouw bestaan is als mijn handen - niet gebald maar sterker…

soms dacht ik dat ik wel gelukkig was in mijn huis gebouwd op dromen van glas omdat de zon zo mooi naar binnen scheen toch voelde ik mij daar ook vaak alleen maar nu ineens heel onverwacht wordt de dag een vriend van de nacht staat de angst weer voor de deur en veranderd alles van kleur wat zou ik moeten beginnen? ook al laat ik niemand…

heel zachtjes zo vroeg in de morgen hoorde zij een ochtendconcert vogelkeeltjes jubelden ontroerd hief zij haar hoofd van het kussen waarop nog de contouren van haar natte wangen sporen achterliet lente fluisterde de wind…

Vandaag, sprak zij zacht vandaag, een dag van bloed aan banden en geweten een dag van verlaten om verlost te zijn juist vandaag waar kiezels strijden om de mooiste rimpel draait zij zich achteloos om en gooit nog een steen…

aan diggelen viel het op de koude stenen vloer in wel duizend stukken handen sloegen voor haar gezicht, terwijl ze de droom uiteen zag spatten langzaam sijpelde het langs de muur naar benee, terwijl de lage middagzon naar binnen tuurde…

Geen trots of taal is ooit zo moedig als de taal van de stilte Ver voorbij het laatste bergje lopen de moegetergden krom voorovergebogen en vullen de velden met zouterige tranen. Theo Wuestenbergs…

ik geloofde in je woorden las menig maal jouw mooie taal dacht in elke regel van je hand gesproken door je mond dat ik de heusheid vond o, hoe ik jouw letters dwarrelend als vlinders zag zomerend rond een grijze dag als een helend kussen voor een hoofd vol dromen bleven warme zinnen komen ik wilde voor jou dan ook enkel wensen…

bestaat er iets mooiers fluisterde de wind in haar krullende haarbos dan hier te zitten in een bijna lentezonnetje en warm te worden achter glas……..op een terras…

Ik wil reizen met een hoofd vol woorden naar het land der dichters om mijn gedachten te kunnen verwoorden. Reis over de bergen die bedekt zijn met sneeuw zie de bossen die met zonlicht zijn omgeven wolken voeren me mee. Zweef over de grote zee door de wind gedragen golven brengen me weer aan land waar ik mijn woorden neerzet op…

in mij huis je voor vast los van de valse schaamte was je tenslotte daar aarzelend, maar toch in bad en bed gekropen het vale kleed van netheid losgedaan en nu, na zo veel ongelukken weet ik je nog, daar waar ik droom, mijn hand ligt op de jouwe mijn adem lust jouw mond jij bent me niet ontkomen…

Alsof gezongen wordt een wiegelied, zo kijkt een kind en lacht de hemel open. De lente komt op kousenvoeten aangelopen en doet de harten sneller slaan. Alsof gezongen wordt zo kijken reeds de eerste lentebloeiers verlangend naar het licht.…

ze noemt zichzelf een huis en woont ergens achteraf niet wetend waar precies als je haar ziet tikt ze tegen 't raam gebruikt haar geest als spiegel over het stille water staart ze haar bevroren blikken ruisend riet doet haar ziel bewegen in omwentelingen waar niemand weet van heeft ongrijpbaar zijn haar gedachten wie is ze…

Ze ziet in al dat woelen steeds wat haar telgen hier bedoelen Geen dief die ‘t echte gedachtenpad vandaag behoeft te stelen Leven kent al genoeg echte criminelen Een moederoog ziet waar ’t leven bedroog Domweg dagelijks in haar aardse oog. In het woud en in verre bossen in menig weide met grazende ossen in welige akkers bij de groene…

De tulpen in de vaas hangen parmant over de rand, haar lonkende lenterse tinten geuren verleidelijk in dit barwinters land. Zij fleuren het dagelijkse leven op als een geneeskrachtig kruid dat is opgewassen tegen de crisis, tegen de soberheid van dat geluid. En dat bloemetje krijgt telkens weer mondjesmaat wat water, het hart blijft…