5637 resultaten.
kon ik mijn lichaam kraken
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.275 ik schoof donkere wolken uit de lucht
en liet de aarde zo maar achter mij
voor anderen een redeloze vlucht
ontsnappend voelde ik me hemels vrij
ik vleugelde oneindig in gedachten
expandeerde traagheid tot de lichtlimiet
zag de levens terug van mijn geslachten
ontwaarde God op elementair gebied
Zijn raken deed mijn schuldgevoel ontwaken…
we babelden in misverstaan
netgedicht
4.3 met 10 stemmen
835 je liep mijn woorden achterna
verloor je in gedachten
die ik als verstrooiing
naar je lachte
ik liet wolken
dobberen op het hemelblauw
jij zag immense diepte
voelde de onmogelijke kou
ik nam de tijd en
brak haar tot verleden
jouw toekomst deed meer pijn
dan je lijden aan het heden
we babelden in misverstaan
rondom torens van verwarring…
Op vleugels van de zee
hartenkreet
3.8 met 21 stemmen
2.053 Ik stuur duizend schepen naar de zee,
klievend door hoge golven,
tegen de sterke stroming in,
zoekend naar gevleugelde wolken.
Ik stuur duizend brieven met ze mee,
biddend om een verloren liefde,
tussen alle tranen door,
hopend op een verlossend woord.…
Een nieuw begin
hartenkreet
4.2 met 12 stemmen
1.393 Snelle, donkere wolken
Zoeken door tranen heen
Jouw helder lachen
Grillige, naakte takken
Zwiepen door de wind in
Jouw sombere gedachten
Schrammende, gewonde bladeren
Schroeien littekens in
Jouw bedrogen herinneringen
Een ijzige, huiverende mist
Dringt door de schimmen van
Jouw serene dromen
Een nieuwe, blauwer wordende horizon…
'k Hou van je...
hartenkreet
3.9 met 37 stemmen
2.966 ‘k Mis je
wanneer ik grote, witte wolken streel,
dromend in een lentegeur.
‘k Ruik je
wanneer ik rode roosjes zie blozen,
stralend in het zomerlicht.
‘k Hoor je
wanneer de wind jouw engelennaam fluistert,
stoeiend in het najaar.
‘k Zie je
wanneer de sneeuw jouw voetstappen achterlaat,
bevriezend in een winterslaap.…
de pelikaan
netgedicht
1.3 met 3 stemmen
1.021 amos zag een vogel in de wolken
zich verwonden en de wonde was de zon
die dalend in zijn bloeden ging vertolken
wat hem als kind reeds zo ontstellen kon
ik dool opnieuw door donkerholle zalen
waar spiegels voorhistorisch licht ontvingen
en in ’t gebinte stil de hymnen hingen –
wat dwingt mij hier alsnog verhaal te halen ?…
Je houdt me in het licht
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
800 ik draag nevel op vleugels
zo vlieg ik door je heen
kleur het heden in
tot aan de horizon met
het blauw dat jij creëert
op de breuklijn van mijn ogen
wis jij het verleden
en met sterrengefluister
spiegel je mijn wimpers
naar het open zuiden
waar het spelen met wolken
en kralen in de wind
mijn gesloten lippen verbazen
om het kind dat…
mijn vingers dooiden ijs
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
757 half leven waarin je
niets kon geven of ontvangen
liefdeloos zonder verlangen
warmte kon je niet
bereiken in het grijze
licht van fijne sneeuw
zodat het zicht op enig
toekomst werd gemist
zacht ontlook de lente
in je koude huid
mijn vingers dooiden
ijs dat de seizoenen brak en
smeltend weer gevoel terug gaf
ik speel met wolken…
Terras
netgedicht
4.8 met 12 stemmen
812 scheef septembert de dame
- Blanche genaamd -
een grijs, wollen hoedje
de zon en mijn hallo voorbij
zet ze zich met brede heupen
naast de wolken
de bloemen op haar boezem
omhelzen mijn wangen en
de schoot van de buurman
ze vangt de middag
op hangende lippen en
suikert haar koffie met
verzonnen verhalen
klokgelui vouwt…
De boom die tussenbeide kwam
gedicht
3.1 met 27 stemmen
18.140 Toch was er tussen hen
het zachte zingen van de gordijnen
een wolk die aan het raam voorbijtrekt
en een vogel op de vensterbank,
door beide waargenomen.
Onverminderd
het geringe dat van dag tot dag voldoende was.
Alleen de nachten brachten donkere portieken
en een onrustige slaap.…
Signum
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
2.420 Wolken breken. Mens en beest slaan op de vlucht
maar wij houden ons staande in twee strandstoelen
zo lek als een mandje.
Over de wateren donderend de stem en bliksemend de vinger
die splijten kan in een punt des tijds.
Ik bibber en ik bid.
Gerardus wil weten wat ik doe. Ik zwijg in alle talen.…
het afscheid
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.700 wolkenloze hemel
en de kilte van het marmer aan mijn handen
ogen vastgeklonken aan het einde begon ik
te lopen in de richting van jouw eeuwigheid
er was een schaduw, achter de gesloten ramen
de bergen die meekeken over mijn schouders
mijn mond hapte naar woorden die stemloos
langs de wanden rolden en de stilte bedolven
er was troost, een wolk…
Cocaïne
netgedicht
4.3 met 27 stemmen
1.460 een magisch ritueel uitgevoerd
scheermes, spiegel,
cocaïne en bankbiljet
liggen zorgvuldig uitgestald
er wordt gesneden en uitgelijnd
het briefje van honderd opgerold
en rondgereikt
begerig, haastig, teugelloos
wordt het zelfvertrouwen
opgesnoven
extatische vreugde, zwoele dansen,
kleurrijke gesprekken,
de nacht is een zilveren wolk…
Oerbaltheorie
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
908 Een kerstbal met een kuikenklein haakje
aan waarlangs water en lucht kunnen kolken tot
uitgebloeide wolken.…
zo herfst de winter
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
645 de zon schijnt fel
door vlagen wind
met kilte
wolken worden
afgevlakt in grijs
jagen over land dat
bang wordt voor de stilte
nog grazen
koeien in de wei
en dartelen er
schapen maar
het malse gras
is al wat moeilijker
bijeen te schrapen
in oppers hooi
ruikt nog de zomer
maar vogels
in een vroege rui
gaan al voortijdig…
Echelle*
netgedicht
2.2 met 5 stemmen
810 Op dat moment stopte ik
Leunde tegen de balustrade
Haast dodelijk vermoeid
Terwijl muziek mijn
Ademhaling stroomde
Boven de blauw-zwarte fjord
Hingen de wolken rood als bloed en
Tongen van vuur
't Vermoeden dat ik
Slechts en enkel droomde
Mijn vrienden hadden mij
Verlaten en alleen
Trillend van verdriet
Mijn gedachte die
Heel irritant…
winterhardheid
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
708 inderdaad einders
de zang van monniken als draagbaar
van de merel en de nachtegaal
hoe hoog in godsnaam verblijft zij
kruipt door het grijze van haar gaan
het valt niet in sluiers uit te drukken of
te dragen, licht schuilt zelden in de liefde
mijn weten is dichterbij dan vermoeden
tem mijzelf, maar hunker naar versheid
zij spreekt tegen wolken…
Wit wordt weer de wereld
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
960 Wit wordt weer de wereld,
stil en zacht het licht,
glimlach die de wolken
schrijft tot een gedicht.
Wit wordt weer de wereld,
dekt geluiden toe,
zacht worden de harten
van het zoeken moe.
Wit wordt weer de wereld,
alle hardheid wijkt,
kinderogen glanzen,
niets is wat het lijkt.…
II
gedicht
3.0 met 22 stemmen
7.752 angstvallig daalde de zee
tot paradijselijk eb waar wolken het water verlieten
en blustanks vervoerden met verdrinkingsdood
door de lucht,
rode paarden voorop,
strijdkreten uitgooiend op het dorp
dat zich hevig verzette tegen het vierendelen.…
Geest uit de fles.
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
659 Onverwacht een hete dag,
de bries stond stil, zo ook
jouw vlag, de blanke schil
getekend in wolken van
stralend wit en hemels blauw,
en op het meer jouw rimpels, de
vrije wil van een smachtende
weerspiegeling, de zon zonk
neer, de horizon spoog rood
de sproeten op je huid,
kennelijk te snel en te jong
ontbloot in prikkelende dauw,…
ALS DE ZIELE LUISTERT
poëzie
4.0 met 27 stemmen
10.914 Als de ziele luistert
spreekt het al een taal dat leeft,
't lijzigste gefluister
ook een taal en teken heeft:
blâren van de bomen
kouten met malkaar gezwind,
baren in de stromen
klappen luide en welgezind,
wind en wee en wolken,
wegelen van Gods heilige voet,
talen en vertolken
't diep gedoken Woord zo zoet...…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
671 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Ik droomde dat het anders was #2
netgedicht
3.4 met 12 stemmen
824 Ik droomde dat het anders was
De wolken gleden traag voorbij
Wierpen schaduw op cichorei
Diep verborgen in het gras
Ze trokken naar het noorden
Trage stappen die weerklonken
Alleen de bajonetten blonken
In deze kille dodenmars
Sombere helmen diep gebogen
Wisten waar het einde lag
Wanneer de schrille schreeuwen stierven
In het duister…
Dode stad
hartenkreet
2.5 met 13 stemmen
1.679 Dode dode stad
het licht waarin je bent geboren
helemaal zoek
zoals verloren
toch ben ik gekomen
naar hier door de sneeuw
door sporen en voren
niet om te zoeken
maar wel om te vinden
mijn liefde voor jou
ooit was het hier mooi
sterren stonden hoog
wolken knielden voor blauwe lucht
en jij was het zonnetje
het zonnetje in mijn droom…
Exit
hartenkreet
1.7 met 3 stemmen
782 De tijd liep voor
en soms wat achter
in de tijd
soms spijt
soms berijdt
om te sterven
gewoon maar wat
verven
de wolken blauw
de hemel wit
doorgaan met slapen
om ooit een dag
in ieders ogen
te ontwaken
wij zijn wachters in de nacht
wij zijn de gehatenen
en vereerde
de juiste
en o zo verkeerde
wij zouden alles opnieuw moeten leren…
emotionele laatste traan
hartenkreet
4.2 met 10 stemmen
2.048 opgeven
Want het geleefde leven was echt op
Zonder dat ik het wist
Leek het leven even een grote list
Want jij werd zomaar getroffen
Door deze dode tijden
Moesten we glashard hopen
Dat jij het nog zou halen
Maar plots werd jij
Met een tik van de klok
Uit ons leven gehaald
De laatste traan
Liet ik even op de dag
De dag waarop de wolken…
Ik droomde dat het anders was #3
netgedicht
3.5 met 13 stemmen
1.317 Ik droomde dat het anders was
Drinkend van het puurste water
Hervond ik dromen van veel later
Terwijl ik in eenzaamheid genas
Het fluiten verliet mij nimmer meer
Geen vogels bij de ochtendzon
Handen bedekten hoofden met een kom
Toch het gekrijs, keer op keer
Velen bliezen hier hun laatste wolk
Dat tot een mistbank samensmolt
Voor eeuwig…
door herfstbladeren heen.
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
551 ik zit in de auto
het is koud buiten
hier zit ik heerlijk
met jas om me heen
geklemd, een
zigzag van fietsen
auto's brommers
onder grijze wolken
de ruitenwissers
gaan piepend heen
en weer
ik hoop dat je
ach, ik hoef het niet
te zeggen, ik kom zo
naar je toe,
ik zet me vast in de
stoel en geef gas
en denk aan jou…
Ik wou
hartenkreet
4.4 met 25 stemmen
1.294 M’n armen zijn te kort
als ik alles wil omhelzen
alle bomen van het verre bos
de geuren van het gemaaide gras
de glinstering van de stromende beek
de witte wolken drijvend in de blauwe lucht
het edelhert, met zijn trotse blik in d’ogen
het mos liggend aan de voet van de eik
muis knabbelend aan een beukenoot
wuivend riet, de wortels kletsnat…
Alleen maar toekijken?
netgedicht
2.1 met 7 stemmen
571 Om alleen maar naar
je kijken, drijvend op
een laatste strohalm
en je te zwemmend te
bereiken, verwaaid
onder wolken waaruit
druppels zich aan regen
hechten, in de spiegels
van de tijd verlost,
komen we onszelf weer
tegen, opkomende dorst
verlegen lessend van
haar borst, rimpels
fronsen in het water,
oprijzend worden over…