637 resultaten.
En vannacht in de stenen stilte
gedicht
3.3 met 6 stemmen
3.435 En vannacht, in de stenen stilte
van mijn kamer, het huis op het eiland,
onder het web van sterren, de palmen roerloos,
kwamen die andere stemmen, Auden en Frost
en Elisabeth Bishop, Pound en Cummings
en Sylvia Plath, woorden op mijn schouders,
in mijn haren, tegen de ramen,
dichters, gedichten,
droombeeld, verhaal, getijden
van toen, ooit,…
Het is niet anders
gedicht
3.0 met 1 stemmen
4.444 Het is niet anders: als taal ben
ik; zelfs mijn vlees is letters
in een bloederige samenhang.
Van het alfabet ben ik doordrenkt.
Mijn bloedbaan murmelt tegen-
spraak, mijn lever klopt een hoofdstuk
uit een boek dat is verzuurd; dit is
mijn lichaam het verkruimelt net zo
snel. Ontferm je over letters die
nog even leesbaar blijven.
--…
3/8 – 23.07/
gedicht
2.5 met 2 stemmen
1.725 ik trad op
ik trad terug
hier en daar werd ik
daarna voor even
opgetild
voor even
in evenwicht
voorgoed verglijden
-----------------------------
uit: 'Blijven en verreizen,
gedichten 24/10 - 27/8', 2013.…
rust
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
492 onbewogen water
boomverlaten tak
knipogende spiegel
stelt mij op m’n gemak
afgebroken einden
ver verweerde bast
ongestoorde stilte
volledig bij mij past
zonovergoten schepsel
kromgegroeide bocht
het voorbije leven
zeker wat ik zocht
roerloos niet bewegen
liggen zitten staan
eindeloze spanning
ik moet verder gaan
stoffelijke eenheid…
Taal en nog eens taal
gedicht
2.2 met 5 stemmen
3.213 Hoe moet dat nu straks met mijn stoel en die van jou
als ik de tijd uit loop en struikel over die grijze haar,
die waar mijn ogen over al die maanden, uren, over je
je hebt nog twee minuten en jij gewoon je boeltje en mij.
De tijd baart rozen, zeggen ze, verstekeling klimt
aan boord, container vol relieken, taal en nog eens
taal, een ansichtkaart…
Tijdcyclus(3)
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
667 Tijd, tijd
talmend groter
Cyclische spijt
met cynische boter
Oh vuur
onblusbaar in lengte en breedte
menig uur in duur
meer eeuwig dan alle vrede
Gebroken in geile geeuwen
Tedere tirannie van trots
Kwijning van koldervreemden
Irreële ijzersteen maakt interkots
Bladen zorgen
beroemen zich op een dag
Doch parabels zijn er voor morgen…
Knekels rollen
gedicht
3.0 met 3 stemmen
3.875 Klei is eigenlijk het enige dat helpt
in een eeuw van afbraak en wederopbouw
in een eeuw waarin niet alleen de schoonheid
niet schoonheid alleen haar gezicht heeft verbrand
in een eeuw die ieder van ons baarde, grootbracht
en voedde, een eeuw weer van doorbraak en woede
een eeuw die ons doorgaf tot waar we staan, in
een moegeprezen moegestreden…
reeën
gedicht
4.2 met 4 stemmen
4.792 ik vroeg of je nog van me hield
en je zweeg lange tijd
tot je 'kijk', zei, 'beneden'
daar stonden in langzaam
en laaghangend licht
twee reeën een ogenblik stil,
toen vluchtten zij snel en gewichtloos
het struikgewas in
hier en daar werden bladeren geel
dat was wat je daarna zou zeggen
'september, de herfst komt er aan'…
de overwegwachter
hartenkreet
3.3 met 3 stemmen
472 (wie kent hem nog..?)
de overwegwachter
haalde de bomen neer
en vroeg terloops
of ik een
open haard had…
Aarde, wees niet streng
gedicht
3.5 met 12 stemmen
10.937 Aarde, hier komt een eenzaam lichaam aan
waarin een koninklijke zon is opgegaan.
Achter de ogen scheen een zomermaand,
het middenrif liep vol zacht avondlicht
en bij de hartstreek rees een tovermaan.
De handen voelden water, streelden dieren,
de voeten kusten stranden, kusten steen. Inzicht,
er sloop een vreemd inzicht in het hoofd, de tong…
voor de dichters
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
560 in dit Buddingh'loze tijdperk heb ik
soms het idee dat ik de enige ben
die zijn gedichtenbundels nog
wel eens uit de kast trek
zoals met Carmiggelt de kronkels
zijn begraven zo vergaat het
de verzen en daarmee de dichters
zo je ooit hebt gedacht dat verzen
worden geschreven voor de eeuwigheid
moet je dit maar snel vergeten
schrijf…
De tijd maakt een schets
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
481 Ontkomen we niet aan de dagen, de weken
laat staan de maanden en straks de jaren.
Tikken ze als roodborstjes tegen de ruiten
ontsnappen ze als songteksten uit een mond.
Prenten ze patronen, laten ze roffels van
ook die harten klinken als ze hinkend
lopend of als motor met zijspan zich weer
voortbewegen. De tijd maakt een schets.
Toch is er…
wat verdwijnt
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
592 wat verdwijnt
komt nooit terug
het zijn de foto's
die getuigen van weleer...
we weten dat niets
blijft zoals het is
maar dat doet niets af
aan de pijn en 't gevoel
van dat het wel wat snel ging…
roos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
382 hoe jij kleurde naar de zoen
die als een roos in de zomer
rijpt, de larf achterlatend en bevrijd
van het sculpturen schouwspel waar
hamer en beitel je de vorm gaven
om in de eeuwigheid te verdwijnen
doch reeds in elk stadium waar jou
latente verschijning zich verstrengelt
met de boezem die me voedde, is hartstocht
mijn legalisatie om je…
hoe alles weer werd
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
431 de bomen keken toe
hoe je stenen brak
toen je in het landschap
een slaapplaats maakte
ze zagen hoe de afdruk
van je lichaam achterbleef
totdat stromend water
je schaduwbeeld wiste
jij zag hoe bomen
weerspiegelden in
het water hoe ze
zichzelf eenmaal zagen
hoe de wind hen beroerde
het blad meevoerde met
de stroom hoe alles…
genegenheid
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
421 ben ik jou trouw op de klanken
van het loflied waarvan jij
de noten leerde kraken
dán wel op een manier
waarvan jij wist dat het
mij zou gaan raken?
boven de grijpgrage verbazing
ontwikkelde ik het sober zijn
als een estafette die geen
doel kende, slechts de uitgezette
lijnen overmeesterden mijn
tekortkomingen in een blinde
vlek dewelke…
bemost zadel
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
505 zo de tijd ook maar
ergens vat op kreeg
dan wel het zadel
dat hier in de
zeven alleetjes sinds
jaren her gestald staat
zowat alles vergaat
in de straat maar fiets
en zadel in levend groen
houden braaf stand…
Naakte Aap
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
515 Feuilles mortes zien we in de herfst
Als dode afgestorven bladeren
Onbegraven naakt en blootgesteld
Aan weer en wind en Wodans elementen
Stof in wederkeer vergaan tot stof
Sterveling, als tijdelijk passant,
Strijdt om het bestaan al duurt het even
Een korte spanne tijds is hem vergund
Een intermezzo in de eeuwigheid
Stof vergaan…
op kousenvoeten voor de foto
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
394 het plaatje zegt veel
de klompen daargelaten
moeder de vrouw
in een stoel met het
schort stijf gesteven
harmonie van jaren her
weergegeven in het zwart/wit
van een lang vervlogen tijd…
de gunst is dogma
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
541 dit zijn is het bindend pact
de speling der natuur het vel
strak op het frame van bestaan
dat trekt met ‘t krullen van tijd
mijn huid slinkt en krimpt
mijn kim daalt neder verstrijkt
tot avonduur bochel schaduw
verzwindend het tafereel
zo is mijn verschijnen versneden
naar binnen het moment
kromt naar willekeur de kruin
uit zichzelf naar…
Wind
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
547 De zucht ritselt niet,
toch wentelen bladeren.
Herfst luidt geen klokken.…
Leven beeldhouwde
netgedicht
5.0 met 24 stemmen
428 gelukkig
schaduwde
je nog steeds
maar leven
beeldhouwde
al in onvergankelijk
steen je verscheiden
op fundamenten
die evolutie al bij
jouw geboorte had
klaar gelegd in
groeven en lijnen
die door de matrix
van genen verfijnden
heel apart
was dit verschijnen
in twee werelden
waar contrast nog
in beweging was
en verdieping niet…
over houdbaarheid
hartenkreet
4.8 met 19 stemmen
818 wij filosoferen dikwijls
over het eeuwige leven
dit tegen beter weten in
omdat we goed beseffen
dat het lichaam
het niet aan kan…
Herfstmeditatie
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
484 Een glimlach dwars doorheen de grijze wolken
die regen zeggen, straks of al heel gauw;
Vanmorgen was nochtans de lucht nog blauw
en zouden lichte liederen mijn ziel bevolken.
Maar och, je treurt toch niet om wat nog komen kan,
maar evengoed verdwijnen als de sneeuw bij zon;
je kijkt toch verder, waar het al begon
en weet toch ook dat droefheid…
Illusie der eeuwige jeugd
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
491 Wat ochtenddauw doet verfraaien
laat spinrag vergeten
Zo vergeet men die jong is soms
degenen die oud zijn
en tot grijs vervagen
De ouden van dagen vergeten daarintegen nooit
hun reeds vergane gloriedagen
toen zij als het frisse ochtenddauw
het spinrag tot een kasteel van kristal verfraaiden
de zon op hun jonge huid voelden
en dachten dat…
Ode aan de grootste liefde
gedicht
1.0 met 1 stemmen
1.077 Onverwacht tuimelt zij binnen
zij is de aller schoonste uit schijn
bestaan haar vurigste zinnen
een wervelen met vleugels velijn
die zich om mij heen slaan vol
tederheid oeverloos kwijtraken
zijgend in een liefde die zich dol
gelaafd mij terstond wil verzaken
opzadelen met de ergste pijn
denkbaar omdat zij vroeg of laat
de vlucht opnieuw…
in wit vindt rust de laatste plaats
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.603 ik zoek stilte zonder
fracties van geluid
verdwaalde tonen sluiten
die volmaaktheid uit
leven maakt altijd lawaai
in het groeien van de cellen
het steeds opnieuw herstellen
van gebruikt en afgeschreven zijn
alleen de dood verstilt
in wit vindt rust de laatste
plaats voor zijn vergankelijkheid
de tijd zal deze ruimte dichten
hoor…
Met alle winden meewaaien
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
873 De wind waait letters
maakt gedachten vergankelijk
doorblaast het zijn
geeft zicht op zinnen
De wind draait en
stoot talloze woorden
in het luchtledige
geeft geschut aan 'n gesprek
Met alle winden meewaaien
maakt woorden onbenullig
laat zijn niet gezegd worden
zodat windstilte volgt
Wanneer aanzwellende
windvlagen konden spreken…
WORDING
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
854 verbeten recht
resten van verdorven generaties
uitgeproduceerde verwanten
wachtend op een reis in het niets
opgegraven toont alles zich
in realiteit van de wording
niet hier alleen, ook ginds
samengaan in een episode
omhooggeklommen overzien we
de puzzelstukken ineenschuiven
zuiverheid gaat over in overvloed
voortgang is waarborg in vergankelijkheid…
Vroege winter
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
879 Toen was de stilte voorgoed verstoord door de
onhoorbaar schreeuwende angst van het vergankelijke lichaam.
En als de aarde de kleuren heeft uitgedaan
om een bad te nemen in zwart en grijs
gaan de dagen een verbond aan met de nacht
en zal het een vroege winter zijn.…