909 resultaten.
Zij
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
428 zij was niet compact
in tijd en ruimte
krioelde haar leven
sprong van hak op
de tak om toch daar
richting aan te geven
comprimeerde gevoel
in lach en ogen
geëngageerd en bewogen
regen zon en wind
gaven haar de ultieme
onschuld van een kind
zij lichtte op in verschijnen
luchtig en vluchtig maar
ieder nam haar als de zijne
allen…
Liefde......
hartenkreet
2.8 met 6 stemmen
1.087 Liefde die je ogen doen stralen
Liefde is met geen geld te betalen
Het is een bijzondere gave van God
Die altijd betrokken is bij ons lot.
Gods liefde gaat boven alles aan
Hij is met heel ons leven begaan
Hij heeft Zijn liefde ons bewezen
Zoals in de Bijbel staat te lezen.…
Heksenhand
netgedicht
4.8 met 30 stemmen
845 begraven
in de grote ego-kist
als je hem alleen kunt dragen
heb ik mij in jou vergist
met flarden van de buitenkant
is nooit een kern beschreven
gemanicuurde heksenhand
door ledigheid gedreven
grotesk gewauwel over kleuren
die jouw zilte ziel ontbeert
leidt ons blind door open deuren
waar het ik-tijdperk regeert
bemeet de gave…
Wonderlijke parade
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
421 ik weet
dat jouw lach
de jaren overleeft
jij hebt harten
beroerd emoties
losgeslagen die
voorheen vrijwel
geen reacties gaven
handen gereikt
sferen en stemmingen
geladen in een
wonderlijke parade
van intens plezier
waarbij grenzen
vervagen omdat liefde
alles kan dragen
het is de ultieme
vrijheid die straalt
uit je ogen waar
lichaamstaal…
1 Gele bloem... ( J. )
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
743 Als ik een gave had, heb
en zal houden, "om gevoel in dichtvorm"
neer te leggen... dan was het een zware taak,
die ik toch zeker niet verzaak.
Wanneer ik van jou hield, en nog steeds houd,
op onze liefde voortbouw,
omdat ik niet loskom van jou!…
Herfst op het kerkhof
netgedicht
4.8 met 4 stemmen
593 De grafsteen
met de gebeitelde letters
die jouw intieme vriendschap
in de nacht een liefdesnaam gaven
staat eenzaam op het stille kerkhof
bij de uitgebloeide hortensia die moe is
door doden die zwijgen in alle talen
bladeren van droeve bomen
dwarrelen wanhopig voorbij
de diepte van jouw dromen
maar jij zal nooit tot leven komen…
In zachte tegenwind
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
777 mag ik de wind
even spreken
die verkillend
langs me gaat
me in de kou
laat staan en
bulderend over
samen leven gaat
je vlaagde speels
in lente geven
plaagde zomers in een
bui twee keer beleven
hagelde in
laatste dagen toen
bliksemslagen mij steeds
vaker op mijn donder gaven
in zachte tegenwind kom
ik je morgens tegen…
Fruitige dissonant
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
522 Een gerimpeld appeltje tussen
het gave fruit; als een dissonant
leeft het zijn imperfectie uit.
Het oogt op een fruitschaal minder
smaakvol tussen de lentekleuren
van de Elstars en de Bellefleuren.
Wordt het vaak ook gedomineerd door
de oranje citrusvruchten en moet het
soms ook de concurrentie van de gele
pisangs duchten.…
WIEROOK
poëzie
5.0 met 1 stemmen
2.522 Geen gave van
fijn goud en kan
mijn hand de Heer, geen myrrha bieden,
maar wierook zal,
en overal
en allen dag, Hem dank bedieden.
o Wierookgraan,
in ‘t vier gedaan,
en rokende uit mijns herten midden,
van aards en grauw
wordt hemels blauw:
gaat, wierookgraan, de Here aanbidden!…
terwijl je ramen regenen
netgedicht
5.0 met 5 stemmen
568 pak nog zomer
op terras en voel
de kou op jouw balkon
je hebt geoogst
als nooit tevoren
hun zin in blikken
konden je niet meer
bekoren, het was geen spel
enkel om te scoren
erbij te horen
in eenvoudige verovering
je voelde je weer prooi
maar bent geen speleding
ik ga niet voor bloedmooi
wel voor warm praten
met een zo gave…
streelde lente op je koude huid
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
1.373 je bloeide in je lach
ontluikte wit je tanden
je rode lippen waren zoet
nog warmer dan je handen
ik streelde lente
op je koude huid
je dooide snel tot voorjaar
een merel floot de winter uit
we droomden het concert
dat vroege vogels gaven
in het rood van ochtendlicht
bleef de zomer even nog uit zicht
we speelden zon en
kleurden dagen…
de moordkuil maakte
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.469 ik heb je gezocht
in mijn bestaan
de rechte muren
gaven me geen ruimte
ik voelde wel wat
liefde langs me gaan
een zachte streling
die ik zoeken moet
in kieren en in hoeken
die ik anders oversla
die veel gezichten kent
en mij ontwaken doet
de ogen had ik nooit
gezien wel het tasten van
vingers die mij raakten
die van mijn hart…
herfst zal ons voorjaar zijn
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.136 ik proef lente
in je herfstkleur
voel de warmte
nog in zomers leven
zie de zon
en ruik je geur
je opent voor me
in een voorjaarskleur
ik zocht je bron
om me te laven
jarenlang verborg je
je talent en vele gaven
er komt geen winter meer
de kou zal je niet deren
sneeuw en ijs zijn slechts
plezier jij laat je niet bezeren
herfst…
haren vonkten in mijn streling
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
1.580 danste licht
vertederd door je hardheid
en de passie in je blik
ik had je handen vast
een lach liet jou
mijn witte tanden zien
je raakte mijn gezicht
lippen vol met hete kussen die
mijn tong verliefd ging blussen
je huid aaide fluweel
haren vonkten in mijn streling
ik opende zo dicht bij jou
werd vrouw omdat
ik je genomen had
we gaven…
waar je liefde mee schreef
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
1.573 ik heb je bedolven
onder mijn gaven
mijn bloemen kwamen
de kleur aan je vragen
ik las in je ogen
het licht van de zon
kuste je lippen
zo rood als ik kon
je gaf me de hand
waar je liefde mee schreef
met woorden zo heftig
dat passie lang bleef
je lichaam nog jong
je blik had de tijd
we kozen het pad
richting eindeloosheid
we zijn…
ik heb de hemel aangeklaagd
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
786 begraven
het blauw wees me terecht
koude straalde wolkeloos
haar leegte naar me toe
ze maakte me weer klein
alleen en hulpeloos
ik gebaarde stilte in het
schreeuwen tegen golven
Ze deinden kilte
in het eindeloze thuis
mijn woorden zijn verzwolgen
ik brak religies om een
muur te bouwen van gebed
het heeft de wereld niet belet
mijn gaven…
Onophoudelijk
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
484 een regendichte jas
een plank onder je arm geklemd
angstig wadend langs de kust
Zag dat je niet kon wennen aan
de verblinding van het leven
je kneep de ogen dicht
Dat de volheid van de hemel
te veel voor je was dat je
de hemel naast je niet zag
De ruimte voor een vogel
met weigerende wieken
is te hoog gegrepen
Zachte handen gaven…
MOEDER, DE LIEFSTE IN ONS LEVEN
hartenkreet
4.7 met 6 stemmen
1.227 Moeder, - de liefste in ons leven
stond altijd voor haar kinderen paraat
met wijze woorden en goede raad
wilde zij haar kostbare gaven doorgeven.…
Het lied
netgedicht
2.2 met 75 stemmen
370 wij hebben
lang geoefend
om het lied
zonder woorden
te zingen in een
totale expressie
van lichaamstaal
waarbij de
klinker O als
leidraad voor de
melodie is genomen
omdat het een uiterst
gave klinker is die zich
ook makkelijk voegt
in samenzang en echo's
medeklinkers vullen vaak
bij toeval een nog lege
plaats alsof het zo
was…
Neurotische enclave
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
454 Iedereen heeft zijn eigen gave
in de neurotische enclave
alle registers geopend
het publiek vol verbazing
hier is het aardse paradijs
eerbiedig oud en wijs
een geheim vertaald in tijd
in zinnen van pijn en leed
meer dan alleen gezelligheid
voor oude vileine bokken
geen nieuwswaardigheid
hier houdt men niet van jokken
en blijft de…
ATRIUM
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
163 Deze naam
van het woonhuisvertrek
bij gegoede Romeinen
had vaak een vijvertje
in het midden van de vloer
vele deuren langs de wanden
die toegang gaven
tot alle kamers
zweeft met zingende wijs
door meer dan twintig eeuwen
nooit belemmerd door tegenspoed
en overwinning van tijden
zet zich nog in het heden vast
heerst binnen grote hallen…
Drie Koningen
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
1.410 Ze namen hun intrek in de hoek van de stal,
gaven Jozef ook een glas. Moe van het zeulen
werden ze gastvrij onthaald en schonken jaren
later hun relieken aan de Dom in Keulen……
SINT NICOLAAS.
poëzie
4.7 met 3 stemmen
1.785 Waar strooidet ge eens uw gave neder?
Zij viel de armen meest ten deel.
En nu verrijkt gij met uw schat de rijken,
Als droeg gij water in de zee:
Men ziet u niet in de arme wijken;
Gegoeden deelt ge uw goedren mee.…
dichtersdroom
netgedicht
4.3 met 24 stemmen
2.576 een man is niet geschapen om te slaven
zijn leven is een aangenaam verpozen
op plekken die hij zelf heeft uitgekozen
banken, bedden, kroegen om te laven
wil jij me alsjeblieft niet confronteren
met zaken uit het dagelijkse leven
de schepper heeft mij een talent gegeven
die gave is te mooi om te negeren
dus wil je voor me zorgen alle dagen…
Waar??
hartenkreet
4.8 met 4 stemmen
801 '
Jouw ogen vol licht
die mij moed gaven.
'Waar is je glimlach?'
Je glimlach vol vreugde.
Je glimlach waar ik van hield.
Jij bracht mij in een andere wereld.
Een wereld met jouw ogen,
jouw handen en glimlach.
Nu ben ik terechtgekomen
in mijn vroegere wereld.
Een wereld zonder jou,
een wereld waarin
ik hoop op jou.…
GRAFSCHRIFT*
poëzie
4.2 met 29 stemmen
4.674 Dat hier ligt, was een mens, daarin des Heren hand
handvollen over hoop van gaven had geplant:
vernuft en wetenschap en overvloed van reden,
bevalligheid in schoon en recht geschapen leden,
beleefde* vreugd en deugd, en ongemeen verstand
van zoete bezigheid en zondeloze zeden,
en al wat in een…
Stadse oorden
netgedicht
5.0 met 171 stemmen
485 de jaren
hebben ons
gevouwen
langs vroeger
onzichtbare lijnen
die ooit als
sterke baleinen
ons als een
front bij elkaar
hebben gehouden
wij presenteerden
familie en kracht
door generaties
met straffe hand
groot gebracht
vrijheid en welvaart
gaven aan eigen
zinnen ruimte
zonder bevoogding
in samen beginnen
we zagen dorpen
verworden…
Tredmolens voorbij
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
459 ik liet mijn
donkere stappen gaan
bleef zelf staan
in onthutsend duister
de tredmolens voorbij
voelde vrij van
dwangmatig koersen
zonder roergangerszweep
het eerste licht
markeerde kanten
die zicht gaven op een
eindeloos verdwijnpunt
ik ervaarde diepte
in een voorheen
draaiende wereld
als een tollend plat vlak
lichtloos heeft…
Waar-borg
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
680 De tijd was maar geleend,
de dagen wilden hun mooie
uren terug in ruil voor alle
herinneringen die verdwenen
Op mat fotopapier verschenen,
gaven zij negatieve afdrukken
van een werkelijkheid die waan
niet eens benaderde, zwart en wit
wisselden elkaar soms schitterend
als siervuurwerk af, de hoekjes
gekarteld en omgevouwen als
oren…
Therapie
hartenkreet
4.2 met 8 stemmen
1.002 Zo ook nu weer dit gedicht
uit mijn gedachten op papier
ik zie het wel als een gave
als ik dat zie zo hier.
Het is fijn om te kunnen delen
en daarom schrijf ik maar door,
het is mijn eigen therapie,
ik ben ook maar mens hoor....…