794 resultaten.
Dit
gedicht
2.6 met 463 stemmen
75.144 Van alles wat ik schreef
zijn dit het minste woorden.
En tel ze na, het zijn er
nog te veel: zelf houd ik van
mijn mond vol tanden,
het aaien van dit blad, de
woordenschat van mijn
twee handen, het stokken
van mijn adem als ik zeg
dat ik je hier niet kan
vertellen wie of wat ik
voor je ben, omdat papier
me in de weg zit, en ik
het juiste…
Iets
gedicht
3.6 met 45 stemmen
11.576 heb je ook wel eens plotseling de aandrang om iets
niet iets van persoonlijke waarde bedoel ik
een boek of een foto van een dierbare
maar iets
onpersoonlijks
zoals een prullenbak een bureaulamp een boekenplank
zomaar ineens
kapot te maken
gewoon omdat het je anders
misschien zou kunnen overleven?
------------------------------
uit…
Ruimte en tijd
gedicht
3.2 met 74 stemmen
30.979 'Jij mag alles in mij kwijt'
zei de ruimte tot de Tijd.
'En? Wat moet ik dan beginnen?'
'Waarom kom je niet eerst binnen?'
En zo zeurt het stel al jaren
zonder dat het komt tot paren.
Moraal:
Als de tijd het al niet kan,
lieve lezertjes, wie dan?
----------------------------------------------------
uit: 'Hollands Maandblad…
Schuldbekentenis
gedicht
3.2 met 32 stemmen
23.624 Ja, ik geef het toe, ik beken het openlijk:
mijn lichaam was altijd een toren zonder uitkijk.
Ik heb hem steen voor steen in folianten gepend
ik heb mij geplooid naar de tijd en de trend.
De stenen die ik uit de wand verwijderd heb
zijn de woorden waar ik dit gedicht mee schep:
ik kijk naar de wereld waarin gij woont
en al zie ik onscherp en…
Naar psalm 49
gedicht
2.9 met 11 stemmen
7.402 Is dit wijsheid?
Zal dít het akkoord overstemmen
van de snaren van mijn hart
wanneer ik naar u hoor en mijn hart
klaart en opengaat? -
'De mens is gelijk de dieren, die vergaan.'
Moet ik dát vertellen aan de geslachten?
Ik luister liever.
------------------------------
uit: 'De psalmen' 2003.…
Mijn Moedertje
gedicht
2.8 met 22 stemmen
12.577 juist als ik bedenk hoe onnoemelijk mooi je rug
verandert in twee wonderen,
komt mijn moeder binnenvallen om nog avondlijke
overschrijvingen te doen. we zoeken beiden de vrede
des harten op nogal verschillende manieren.
ze komt om haar dagelijkse portie zoon.
ze zegt dat ik mijn voeten moet verwijderen
van de zetel van haar keuze, en laat er…
LAIS CXCIV
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
385 In het grote woordeloze niets van haar,
de oceanen kolkend blauw in d’ ogen,
de gebaren maken alle leugens waar,
waarheid tot gebaar van onvermogen.
Want haar voelen kent geen mededogen,
is hete gloed die het van het ontdoet,
en ’t vuur verhevigt tot een blauwe vloed.
En in oneindig zwart gaat schel dan aan
het ene git dat het verblinden moet…
ontbreken
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
674 waarmee de mannen hen geselen
die ik vol van schrik niet helpen kan
omdat paniek mij in de angst opsluit
harteloos koud en zonder geweten
onbewogen en ongenadig zijn zij
spijkerhard ook en niets ontziend
slaan zij het jonge leven uit basten
die gisteren moeders nog wiegden
die ik hun kinderen niet redden kan
omdat ik machteloos onmachtig…
Raam
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
716 De winter woekert en raast
en hij kijkt toe
Op zijn gesloten raam,
dat door de kou beslaat,
schrijft hij jouw naam
Een wandelaar daarnet
op straat had jouw silhouet
De wereld verworden
tot glazig beeld,
terwijl de werkelijkheid
achter hem staat
Je hoopt dat hij zich omdraait
en ziet dat de deur,
ook midden in de winter,
gewoon open gaat…
[ Ik trek het gordijn ]
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
409 Ik trek het gordijn
open om tijd te rekken --
en bekijk de mist.…
Nafi Thiam...
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
607 In spikes die blinken, met kracht en met gratie,
springt Nafi voorbij elke grens, elke natie.
Zij tilt de lat hoger, ze werpt en ze rent, toonbeeld van wilskracht, een vuur ongekend.
Maar achter de schermen, in kamers zo klein,
rommelt de bond met papier en met schijn.
Regels en plannen, soms krom en soms traag,
terwijl Nafi vooruitgaat, de…
Wanneer Ik Stop met Lachen
hartenkreet
4.6 met 11 stemmen
112 Wanneer ik stop met lachen,
moet ik huilen,
word ik boos,
daarna depressief
Waneer ik stop met lachen,
wil ik krijsen, schreewen en gillen
Wanneer ik stop met lachen,
wordt ik stil
Wanneer ik stop met lachen,
stopt de tijd heel even,
loopt een traan langs m’n wang,
denk ik aan een ander
Dan denk ik over pijn, leed en onrecht,
over…
De open wond
netgedicht
2.5 met 10 stemmen
18 mijn handen zijn leeg
wat jou verwondt, raakt ook mij
angst draagt onze slaap…
Ring
gedicht
2.5 met 153 stemmen
71.171 Je gaat staan naast het bed
op leden zo dun en onmachtig
dat je er niet op kunt staan,
maten ooit zo krachtig.
En je valt in mijn armen
als ooit, onvindbaar alleen,
en ik leg je weer neer, gebroken
een ring om je heen.
--------------------------
uit: 'Nachtval', 2000.…
verdriet
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.335 Tranen borrelen omhoog
Ik probeer ze te verbijten
maar het lukt me niet
Ik kan niet meer slikken
mijn keel zit dicht
is helemaal pijnlijk gezwollen
Je kwetste me een keer teveel
en je deed alsof je het niet zag
De pijn zit veel te diep vanbinnen
de onmacht is te groot
Tranen blijven stromen
ik kan het niet meer stoppen
het lukt me niet meer…
een nieuw begin
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
931 Heel veel wegen hebben wij bewandeld
Heel veel hebben wij doorstaan
We kennen elkaars kanten
En willen er voor gaan
Het verleden de pijn het verdriet de wanhoop de onmacht
Gaat plaatsmaken voor een toekomst met nieuwe hoop liefde en kracht
Twee zielen een gedachte verlangen naar elkaar
De echte liefde komt er wel reken maar…
als sneeuw voor de zon
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.063 ik zit met
een brok van
verdriet en onmacht
in mijn keel...
sinds die ene dag
viel alles in duigen
het leven werd
plotsklaps anders,
onvoorspelbaar...
toch geniet ik
bewuster van de
mooie momenten...
want ik besef,
ze kunnen ieder moment
weer verdwijnen
als sneeuw voor de zon...…
leegte
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
821 Accelererend en niet te stoppen overweldigend gevoel van onmacht
De optelsom van brein, hart en ziel is het verlangen naar jou liefde, hebben mijn overpeinzingen me gebracht.…
Stille wenken
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
584 Een gevangen mens
door zijn onmacht gegrepen.
Een geslepen droom die straks
zo ontluisterend kan zijn.
Die mooie manieren die voor even
plezieren. Die van korte duur iets
toevoegen aan wie wij in werkelijkheid
nimmer kunnen zijn. Het verlegt
de grenzen met gesloten vizieren.
Een ijdele blindgang die slechts
doodloopt met pijn.…
11 september 2001
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.019 het vuur brandde
en bouwstenen werden puinstenen
en blauw werd grijs
en wandelen werd wegrennen
en onaantastbaarheid werd onmacht
en helpen werd heengaan
en mijn vertrouwen werd onzekerheid
ze stapelden de stenen
het blauw kwam weer bloot
het rennen remde af
de onmacht keerde om
de omgekomenen kwamen onderaards
het vuur was uit…
de keerzijde
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.523 je draait mee zoals het leven
van de zon draait
schakeringen van begin en einde
einde en begin
omgekleurd van held tot lafaard
in een belegerd zelfgevoel
wegkijkend van de onmacht tegen de overmacht
ik grijp nutteloos naar het oneindige
en concurreer met het angstaanjagende
ik streef nutteloos naar het onbereikbare
en vecht met de draad…
In tranen gevangen
hartenkreet
3.9 met 16 stemmen
1.308 Eenzaam gevangen
zuchtte je mee,
tot jouw wereld onmachtig
in het duister vergleed.
Toen de nacht
achter je aan sloop,
zag ik je huilen
langs de rand van jouw angst.
Schuilend in verlangen
klonk er een schreeuw,
tot een traan stervend
jouw wangen vermeed.…
Zwijgend
hartenkreet
2.4 met 5 stemmen
1.126 twee mensen staren elkaar aan
sprakeloos
maar hun ogen vertellen
des te meer
later verdwalen vingers
in het boek vol dromen
zinnen open en bloot
leesbaar op papier
over mensen en halve goden
geen valse wensen
het heeft immers nooit
aan het zwijgen gelegen
nu rest slechts
een blad vol
lege letters
onmacht op papier…
Ontmoeting
hartenkreet
4.4 met 8 stemmen
2.363 Een ontmoeting, oude liefde
Die vonk in je ogen
Van vergeten verlangen
Toch is er dat vlammetje, onbewogen
Warmte en wederzijdse liefde
Dat vlammetje flikkert
Als sintel van die liefde
’s Nachts lig ik wakker, onmacht
Voel me alleen
Herinneringen zijn verdwenen
Geen arm om me heen
Als verloren sterren in de nacht
Het zoete licht van de dageraad…
vrijdagavond
netgedicht
4.1 met 21 stemmen
1.016 meer en meer
verberg ik het overleven
in onduidelijke woorden
het zou
mijn stilte kunnen
verklaren en de zoveel anderen
in mijn hoofd geboren
ik scheld mezelf schuldig en teken
al de lichamen op mijn lijf, onherroepelijk van de liefde
gescheiden
uit onmacht, angstvallig
omdat tijd niet weg te slaan is
uit allerlaatste verzen en…
De S van Sirius
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
586 De onmacht gade slaan
in toestand van versplintering
wanneer zij moed bijeenraapt
na de beet van de varaan
Met diep ontzag ontgift zij zich
door zachtheid in herinnering
tot de Dood haar achtervolgt
en de Hemel laat vergaan
Zij fluistert haar verwoesting
-bij dageraad ontbonden-
met kracht in het gelaat
van de man die haar bemint
In…
TE
hartenkreet
2.6 met 14 stemmen
1.322 Rusten, niet veel kunnen doen, onmacht
Medicatie, rusten, staren in de nacht.
Saai, je voelt je ook niet nuttig
Hulp inroepen, tuttig.
Hoogmoed is zelden doeltreffend, een eng karaktertrekje
Nederig worden, mijn volgend werkje...…
Ze leeft in de geschiedenis
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
647 begrijpen
ze wil alles bekijken
en het één met andere vergelijken
maar de wonden spreken boekdelen
haar stem is weg
ze probeert te praten met een uitweg
langzaam aan te herstellen
maar haar boze dromen die kwellen
door de zanderige, heuvelige wegen
en de modder onder haar voeten
zal zij meer weten dan ons
hoe het is om te boeten
door onmacht…
Ik wil erover zwijgen
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
426 Ik ken jullie repelsteeltjesnamen
Ze doen me pijn
met onmacht en paniek
voor wat er gebeuren kan
Ik wil erover zwijgen
bij wijze, lieve mensen
die mijn lijden toch wel zien…
Cabin Fever
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 Onmacht regeert,
frustratie volgt,
woede verdooft;
ik wil vluchten.
Weg van hier,
van jij, van ons, van mij;
maar de muren grijnzen
pijnlijk grimmig.
De spiegel schrikt,
een lach klinkt
laatdunkend;
er knapt iets.
Het wordt zwart
en rood
en stil,
doodstil.…