Alle inzendingen

haar bed de verre planeet waarin ze met heldere ogen de randen van het leven registreert in haar voltrekt zich de trage kleine tijd haar ogen reizen naar de dwaze wegen die ze ging van alle winters ter wereld is deze dieper dan de stilte hij vindt zijn hart in de dood een ij...

In het snijpunt van de dag glanzen paddenstoelen in het schemerlicht, vloeibare sporen zonder naam, uit de maan sluipen schaduwen over hun kantelen als een monotoon gebed, om steeds langer te worden en zichzelf te delen die door de wijzers van de klok zijn uitgezet waarin ik mij ve...

Naast de boot duiken de meeuwen tot ons plezier – af op stukjes brood.

Belangrijk is dat je het licht niet zult vergeten als de vogels naar de warme streken en de stormwind langs je ramen giert

Op het blauwe Weerib water wiegen zacht de waterlelies voorzichtig opengevouwen witte kronen rond een gouden hart lieflijke landingsplaats voor eftelingelfjes. Daarnaast de Gele Plomp brutaal verheft de groene knots zich boven water de gele geile bloem toont de wereld trots haar pronte...

('haiku's') een Turkse tortel een kleine vredesduif is onderweg – te laat ~~~~ de tortel vliegt met zijn wijd gespreide vleugels bezweert de vrede? ~~~~ de tortel schrikt vliegt op redt een leven door het zijne te geven

Geluk ontstaat zoals wolken ontstaan. Geluk ontstaat uit stil verdriet. Zoek geluk en je vindt het niet. Geluk is als water dat rustig stroomt. Geluk verschijnt na zware storm. Bestel geluk en niemand levert. Geluk is teer en zacht als dons. We kunnen geduldige wachters worden. We kunn...

Ik zoek je naam in het woordenboek, Leen, voor liefde kom je en leed laat je achter jou. De letter L van leven en lachen voor de M van miezerig en muur, na de K van koorts, tussen warm en koel. Jouw naam klinkt: een uitroep van verwondering!

Ik ben een bloempje, dat niet wilde groeien Ik bleef liever klein om niet tegen muren op te hoeven bloeien. Ik ben een bloempje, dat kijkt naar de wereld om zich heen. Ik leef van haar afzijdig om mij niet te stoten aan al het steen. Ik ben een bloempje, dat hoewel klein, niet schr...

zacht vluchten dromen voor mij uit ik hoed ze als makke schapen de wolletjes maken nauwelijks geluid ze lichten op in ondergaande zon hun vachten kleuren fragmenten uit delen van de dag toen zon nog warmte had nu ademen zij wolkjes lucht waarin fantasie creaturen op de vlucht doet...

Hij heeft een groot rechtvaardigheidsgevoel, Je wenst je echt een schoonzoon als Klaas Otto. “Ik heb niks met die moorden” is zijn motto, Hij houdt zich verre van zulk strijdgewoel. Klaas Otto kan gewoon geen onrecht zien, Hem geef ik voor ethiek een dikke tien.

ja ik geef het afgeronde beeld met al zijn hoeken en plooien van deze wereld ik hang haar op de stellage en drapeer de stoffen met de hand van een naaister en terwijl ik zo bezig ben klinkt uit de buste een stem die mij waarschuwt luister je kan nu wel plooien maar ik was er eerder ...

I 't Is wel die gulden mond uit 't koele Noorden, Die ons met warme woordenklank begroet, - De tedere en forse toon dier volle akkoorden, Gedragen op die innige hartegloed! Wees, Ziener, ons gezegend om die woorden... Lang dreunt hun nagalm door ons diepst gemoed; Al wat we...

schoon is het om de blaad’ren te zien zweven in de wind opgetild oker goud of geel getint ik kijk naar de bomen en zie hoe de rode gloed van de late zon zich langs de hemel spreidt ‘t hart breekt van t ontroerd mensen kind bij ‘t zien van ‘t kunstwerk tederh...

Hoor de scharnieren kraken het hoofdseizoen is nu voorbij wankelend afgrond nabij opent zij herfstdeuren in haar dromerig verlangen tussen haar slanke vingers glippen er dagen langs herinneringen die ze ooit had aan vlinderverlangen groeien wilgen houdbare dromen verder tijdens...

onophoudelijk vraagt de blinde man of het al tijd is voor zijn pijnstillers helaas meneer er is niets meer maar ik vraag of het al tijd is voor mijn pillen er is niets over meneer ze zijn op zoals u en ik we kwamen alleen dood gaan we ook alleen we spelen het eindspel u ik en a...

Zij, hij, jij, wij en de grote Hij BACH IN MONNICKENDAM; Bach door generaties heen Ja, ze (1) was er bij deze zondagmiddag bij ‘Bach in Monnickendam’ op 6 oktober 2019 mijn moeder mijn dode moeder bijna precies 10 jaar geleden overleden op ruim 96 jarige leeftijd, 12 oktober 2009 ...

Ik heb mijn buik vol plannen, het is ongezond – ik moet gaan baren.

Zo'n liefde, zo mooi, zo wonderlijk mooi. Zo'n kus, zo zacht, zo wonderlijk zacht. Zo'n streling, zo puur, zo wonderlijk puur. Zo'n droom, zo enig, zo wonderlijk enig. Zo'n liefde, zo stuk, zo pijnlijk stuk.

[Dit schreef ik voor mensen] Lieve zoon, we missen je heel erg. Op 24 jarige leeftijd overleed je aan een hersenbloeding in 2015. Je zat bij de marine, daar had je het heel goed naar je zin. Je had een prachtige uitstraling, vaak met een mooie glimlach. Nu jou dit is overkom...

alles ademt blues het vuur ontsproten op de katoenvelden langs de oevers van de kristalheldere rivier de Mississippi ging het arme volk voorwaarts bij de luide klank van jouw gitaar stem en ziel met een lied dat de onderdrukkers versloeg in eenheid met het volk de klan...

een schattig klein poesje uit Katwijk was op zekere dag haar vriend kwijt o wat een gemis dat hij er niet is en nu met een andere poes vrijt

zacht kleurde je adem het vlak schreven woorden lijnen die jij dacht vervloeiden en kozen daarna weer hun eigen pad omdat ontdekken spannend was jouw harmonie kende geen contrasten zodat misverstanden hoogst zelden barsten wel liepen zij samen de tweestrijdweg waarbij ieder zijn...

Er lijkt geen vuiltje aan de lucht maar schijn bedriegt Een flits in de leegte en je weet: weer een be- keuring aan m'n reet! ------------------------- uit: 'Tussentijds', 2008.

Iets geniaals heeft toch Piet Prul in ’t eind bedreven, Want wat hij nooit bezat, hij heeft de geest gegeven.

Het vreugdevuur met oudjaar was te hoog, De toren die vervaarlijk stond te fikken, Bleek deze week fataal voor mevrouw Krikke, Op beeld sprak zij een trieste epiloog. Nu zoekt Den Haag dus naarstig naar een ander, Maar alsjeblieft, toe, níet die Alexander.

Ik zwerf mijn bestaan met de man die mij bekrast: ik bloed en ik bloei.

er lopen kinderen naar de lage zandduin jonge gezichten gekleurd met rood pigment tere hoofden onder de verschroeiende zon volgen in trance de slingerende weg de angst is meester de vloedgolf die liefde ademloos smoort onder diepe lagen zand de ultieme offerande loopt naar d...

Ik zwerf mijn bestaan met de man die mij bekrast: ik bloed en ik bloei.

hebt gij door het overdonderend geluid der klokken het knarsen van de leeuw zijn tanden niet gehoord? het hert met inzicht doorziet hem vlucht als het losgebroken konijn dat huppelt in het bos de gapende dieren overmeesterd in hun kooi van afgevallen bladeren en kromme kale ta...