Netgedichten over bedankt

O laat dat nu mijn danklied zijn: het met vertedering naar jonge blaadjes kijken en weten dat er telkens weer signalen zijn om hoopvol door te gaan, al is er ook een wereld vol conflicten. Er is muziek, er zijn gedichten en veel wat enkel kinderen zien. Vernieuw mijn kijken, schep een zuiver hart in mij en aandacht voor wat klein en onbeduidend…

Als mijn brandende voeten in jouw bruisende branding baden, kom ik tot rust, ik dagdroom. Het waden daarna in schuim is een toetje met toefjes slagroom.…

Een grauwe sloot, maar hier blauw en vol goud riet de wilg door 't zonlicht goud en alles in het kreupelhout is goud beschenen, dit is de plek, de koepel hierin ben 'k vaak verdwenen met dichte ogen zit ik dan geniet nog na van alle kleuren en van alles wat er zomaar kan gebeuren tot er niets is meer, geen lust, geen must, wel bewust…

Een vlammenzee van rood blad, van lijntjes, kruisjes, fijntjes, fluweelzacht glanzend, lachend in de zon, vlaggend in de wind, laaiend licht en vuur, op dit moment, dit uur, ('t was donker), engelen van het veld, zomaar voor mij besteld.…

nog een laatste blaadje dan zijn we verlost vaak gegaan tot aan 't gaatje dat heeft wat heel respekt gekost maar ja als dichter moet je diep buigen richting het klein zijn want de mooiste inspiratie doet pijn tijgers van het woud bij nacht er is nog tijd en reden en houd wacht voor velen een zwak voor ieder gedicht…

Hij drukte op die grote rode knop Terwijl hij juist zijn klep had moeten sluiten Dat scheelde hem zo'n 5 miljoen aan duiten Want daarna hield het spelletje dus op Toch heeft zijn advocaat nog geld geroken Maar hij is, vrees ik, in de knop gebroken.…

't Ontbijtbord bij het toetsenbord, een kopje thee op 't hart van hout, mijn vingers op de toetsen, en op reflex punten mijn voeten, zo niet koud. De kunstkaart van mijn dochter waarop een mooie vrouw die bellen blaast van universa prijkt onder 't beeldscherm. Van lieve vrienden ansichts waardoor ik zo op Toscane kijk, me in een museumstuk…

De vrienden uit Den Haag hebben nog maar nauwelijks de hielen gelicht -het kaartje met de woorden : Het was grandioos!: en : voor herhaling vatbaar!: staat nog na te denderen op mijn kast- zeldzame Vriendschap, nog nooit vertoond! of ik neem alweer afscheid van A, de lieverd uit Nieuwegein Werp ik voor mezelf de stelling op: ‘…

weet je wel zo'n bloem zo'n zeldzame bloem die holle ruimtes kan keren het verdwijnpunt naar een begin zo'n bloem in alle huizen opdat anderen spreken het allermooiste van een stem van stuifmeel en lente, open in de lucht weet je wel als je dit leest ben jij die bloem…

Voor Kerima Ellouise * * * De mens werpt kogels op als kansen de vruchten van een bedorven geest maar in het woord van deze dichter bloeit het kruid wat hem geneest * * * Zinnen slijpend werpt zij haar blik op leven ‘s smalle schaduw die zich aftekent voorbij de wijzers van de tijd In zacht grijs en krijtwit beschrijft…

* Voor Hilly Nicolay * Dicht mij als een open wonde Lijm de kille aderlating met het kader dat verschijnt Dicht dit uitzicht uit mijn ogen verder weg dan lichterlaaie boe geroep of schone schijn Dicht de waarheid als een loper wat zich uitrolt over zee Bloedkoralen, anemonen, zwarte parels, schelpenruis Neem mij mee in beproefde…

de Jaap Edenbaan terwijl je schaatst kijk je het nauwelijks aan tot het moment zoals vandaag dat de sneeuw valt en je gelukkig bent dankzij de sneeuw en de kou ondanks vermoeidheid en een geeuw is het: ik hou van jou zo mooi het wit op de Jaap Edenbaan en op zoek naar brood een verloren meeuw was je er niet, was beter maar gegaan…

ik blaas naar een wens geen beter vriend dan dit vingers en vertroosting één voor één gloeien lichtjes, omhoog geheven naar voorwaarts naar alles dat leven is in verbinding met hetzelfde raam waaruit wij verlangen…

Van harte bedankt, lieve mensen: verblijd ben ik met al uw wensen. M'n dag kan niet stuk, want ik baad in geluk. M'n gevoel van genot kent geen grenzen! Ik voel me met Kerstmis heel fijn, want voor mij is die tijd een festijn om van 't leven te houden. - Echt waar: waarom zouden die dagen een uitzond'ring zijn? Ik wens u een feest vol…

De heimweekleuren achter de horizon bereiken geoefende schildershanden met jouw onbekende verlangen zou je deze kleuren willen benoemen als hemelkleuren voor een onbevreesd gedicht tijdens een leefbare droom met als zielsgewichten wind, maan en sterren achtervolg ik jou met een vogelkleur en blijf ik nooit zonder beweging.…

In het voorbijgaan van het praten in zuivere liefde hebben we elkaar in duisternis zonder iets te zeggen de geheimen van een droom gegeven het mystieke liefdeslandschap verstilt zich in zacht ruizen van dromen achter de horizon intimiteit is in zwijgtaal bekomen van alle onrust die zo voelbaar was.…

ze schuifelde weer langs achter haar rollator kromme rughanden ongewassen haar kleefde aan haar voorhoofd afgezakte sokken onthulden steunkousen onder een gerafelde rok haar aan elkaar geplakte bril voor op de neus gegleden een zilte weeïge reukkolom markeerde haar territorium ze liet een spoor van versleten jaren na zonder…

Iedereen, die langs mijn weg stond om me te helpen met mijn ziel onder mijn arm te lopen, van hen zou ik niet nog eens durven hopen om mij zo lief te hebben zij hebben hun taak immers goed volbracht. Het was de Helper aan de kant van mijn Pad.…

Trays vol Spul hebben Wij verkocht Vandaag aan Afnemers Van groei en bloei Kleur onontbeerlijk Geur tegen de sleur Van elke dag Deze dag zij geprezen Want wij eindigen tevreden Met patat Opgedragen aan Arien…

Bulldozer en zaag door oergeluid aan ketting tamtam zegeviert!…

Bedankt voor je aandacht, bedankt voor je hulp, bedankt voor je luisterend oor, bedankt Bedankt dat je er altijd was, bedankt voor je tijd bedankt voor je raad en advies, bedankt. Bedankt dat je in mijn leven kwam, bedankt dat je mijn vriend was, bedankt voor alles, bedankt Bedankt dat je me leerde luisteren, bedankt dat je me leerde…

Voor Hilly Nicolay Lyrisch en bondig slingeren de woorden over het witte vlak Als het regent, als het stormt mijn geest beelden schept om luwte roept de vogels schuw in oude bomen schuilen Als het huilen van de wind de vlam doet flikkeren en ik mijn wonden lik Plastisch of koddig verknip ik verloren eindjes in een reeks…

Ach nog zo graag eenmaal wil ik zwieren op die schommel nog één keer een rondje maar in die oude draaimolen. Laat me nog eens klimmen in die appelboom achter op het erf troost mij daaronder op de grond plak een pleister op de wond. Leer mij nogmaals fietsen op dat rode fietsje door de laan voor ’t huis wrijf mijn geschaafde knieën.…

Amazonewoud - de zon krijgt steeds meer ruimte tussen de bomen…

Geluk zit in: Een telefoontje, wat anderhalf uur duurt belangstelling naar je wel en wee vriendschap die geen eisen stelt maar er gewoon is! Geluk zit in: Een glimlach, vol liefde gegeven een arm over de mijne de vraag, ga je mee naar bed vanzelfsprekend! Daarin zit geluk, puur en simpel!…

Ik koop al vele jaren de meest bijzondere bieren bij jou, schuin tegenover de voormalige leverancier van koninklijke wijnen, waar nu een designwinkel heerst. Ik sleepte er wijnflessen voor een euro weg, maakte van de weggegooide wijnvaten bloemenhouders. Snap Reve ineens. Je bent ooit neergestoken door een valse bruut zonder gevoel voor ware…

(voor Hanneke) Als kind sprong ik van grote hoogten en dook ik in ijskoude diepten, later ontmoette ik jou en al die momenten samen waren de aanzet tot schrijverij om jou te imponeren, te schaken, te versieren, in te palmen, op te eten (geintje), soldaat te maken, het hof te maken, aan de haak te slaan, kortom de mijne te maken. Een muze…

't Is zondagmorgen ik wil vroeg naar't bos maar plots'ling breekt het klokgebeier los en plichtsgetrouw gaat iedereen ter kerke terwijl ik God dank op het zachte mos.…

Ik zag, ik keek, ik deed, ik doe ik moet, ik zal, ik weet, ik voel. Ik moet, ik wens ik huil en denk elke dag, is warempel volgens velen een geschenk maar: het zit nooit ingepakt!…

en als ik je vind in een thuisloze zomer anoniem en tussen regenvlagen zal ik tegen duisternis vertellen dat maanlicht in ogen zeldzaam is ze kruisen dichterlijke stappen vegen het grind in de kamer op zonder volgorde om ergens te zijn wanneer niets geluid geeft in de velden heide de vlakte kent en de lakens uitrekt tot sluiers rond verlaten…