Netgedichten over emoties

Laten we het menselijk hart niet laten wezen als het hart van de winter. IJskoud, kleurloos en stil! Maar als het hart van de zomer. Warm, vol bloemen en vogelzang.…

vroeger had ik iets waar ik heel trots op was het was mijn schat die ik voorzichtig bewaarde in mijn jaszakken het waren mijn warme handen altijd was er wel iemand die het onderwerp aanroerde met een eigen ervaring vooral de meisjes waren buitengewoon geinteresseerd want jongens waren bonkig en ruw hadden altijd koude tengels…

Een bomenrij langs het landhuis, gehuld in vuilgele lakens Over de straten liggen roodwitte linten, als vergeten herinneringen Ze rijgt de veter door haar hoge plastic laarzen, en bindt een blauw strikje in haar opgebonden haar Uren rekken zich langer dan een dag, terwijl de wind de linten optilt, een glimp van marmeren straatstenen onthullend…

Onder de groeven van duizend jaar oude restanten in steen gehouwen bevinden zich nauwe catacomben te laag om te staan hoog genoeg om te bukken hier leeft in alle stilte de dood een dolende rat een dwalende raaf kijken naar mij verdwaasd kijk ik ze aan mij bekruipt heel aarzelend een schoorvoetend gevoel dat zij niet kennen benauwende…

Er zijn zo van die dagen met donkere onweerswolken boven je hoofd. Niets kan je nog behagen. Nare gedachten van elke realiteit beroofd. Op dat ogenblik heeft niets nog zin. Zelfs een stralende zon kan je niet bekoren. Futloos, geen einde, geen begin. Je voelt je machteloos en verloren. Het denken is niet te stoppen. Ook al probeer je nog…

Lach, lach vandaag, lach de lach, die jij alleen kan lachen die lach, die elk mens veblijdt zelfs de zon doet schijnen. Lach, je lach brengt vreugde voor ieder die hem hoort, al heb je zelf pijn al heb je zelf verdriet lach steeds je vrolijke lach zonder ken ik je niet. Lach in een wereld vol ellende laat ieder weten dat je leeft lach…

Zou hij van noesjka noten willen leren van eikeltjes en voetjes van de vloer blaast hij z'n schuiftrompetpartijtje door zou zij haar krullenkopje maltraiteren Het was bij ronalds rijke dokterstas een roze floyd draait er op volle toeren zij wipt haar schoenen op een paddestoel een dolle boel met platen uit de kas Haar ogen draaien in vergetelheid…

Als ik niets meer te doen nergens meer naartoe hoef dan, dan is het mogelijk tijd mijn lichaam neer te leggen Daarom dank ik het universum dat ik nog steeds iets te doen, al lijkt het veel, soms niet weet hoe en waar te beginnen, bijvoorbeeld dingen wegdoen, leren en studeren en dat ik altijd wel zin, wel meewil, iets te zien…

Ik zie ook andere gelijkgezinden bezwaard gemoed en depressiviteit die ongeveer hetzelfde ondervinden in hun emoties van neerslachtigheid Ver heen lijkt weer het nazomergetij met klatergoud in blauwe rafelranden het licht dat eerst nog scheen maar nooit ontbrandde een strijd die in een nederlaag verzandde één man legt heel Amerika aan…

Was vandaag net in de kringloop toen hij mij belde, aan het werk weer na twee week Thailand, nu in zijn pauze wandelend hoe zij het gehad en weer lekker thuis en aan werk alles opnieuw, alsof nieuw. En ik vertellend over diegene naar wiens uitvaart 'k was, had willen zeggen hoe mooi zijn kinderen de dienst verzorgd, de muziek 'Windmills…

Soms als ik schrijf heb ik nog geen idee waar dit vers leidt, het heden of verleden zoals naar tempo doeloe lang geleden waar allah meer dan christus werd aanbeden de gordel van smaragd rond java's zee maar wat ik zeggen wou is namasté en slamat datang, heren van de thee wees welkom in het land van stille kracht die onderhuidse werking van…

niet denken wat wil ik gevoel van falen van niet weten wat te doen van stemmen van verleden van ja en nee Niet weten wie er spreekt. De waarheid in mijzelf, de stem van verwarring. Niet weten, is niet erg. Niet weten..... Mag ik je even vragen? Mag ik mens zijn. mag ik falen. Mag ik helemaal fout zijn. Ja, en…

Ze kwam me ergens voor bedanken we raakten aan de praat en ‘k vroeg haar even binnen ‘t Ging over dochters, zoons, kinderen en klein, oma worden, zijn Zij denken moest aan wat ik ooit gezegd dat mijn zoon wilde bij mijn dochter geboren Ik dat nu niet meer wist, zij die zin zomaar naar boven vist. Dan zie ik op mijn smartphone…

"NIET ZO ERG HOLLANDS" - uit het dagboek van een niettemin geslaagde reis naar Nederland - Een reisrelaas met Pegasus enigermate aangedikt met de pluralis majestatis alsook met die des dichters bloedeigen vrijzinnigheid waar duivelsverzen feiten zijn en dagboeken een fictie, toevertrouwd aan houtvrij papier gegraveerd met vogelveer…

bij haar waan ik me terug naar eens waar ik schermde met tijd en mijn kinderlijke aanwezigheid ze kende me niet, beter toch? want het niet weten zijn de vleugels van vrijheid, niet behept door onraad en glorieuze valse overpeinzingen nu, nu behelst ze het weten wie ik was doch wie ik nu als aardse eenling ben is voor decimale jaren…

Graag wil ik eenieder bij dezen ja ook jou, mijn nieuwsgierige aag! bij dezen dus hierbij heel graag in eerste instantie heel even erop wijzen dat ik sinds vandaag op de kop af tien jaren geleden een bijzondere band in mij draag van mysterieuze geneugten Al draag ik haar niet in mijn hart zij is overal en altijd bij me zij weet alles…

Ze zit omhoog in de penarie op zwart zaad in de puree wil zij amour of mijn monnée ik wil wel, maar lijd met haar mee zij zit nu op de blarenzee smeekt stuur mij geld, help nou toch mee is zij een toverheks of fee straks zit ík in de ratsmodee en kost het me een jaar of twee als zij blijft zeuren, ach en wee al hield ze er al rekening…

in het korten van dagen waar schaduwen mijn silhouet verkleinen het duister verkilt luisteren mijn stappen naar het geluid dat mij ter gehore valt in het overpeinzen naar een tijd die voor mij geen lente of zomer bracht waren dan tóch de herfst en de winter de zolen die me verder brachten dan de educatieve momenten die ik…

Je natte haren plakken aan je koude lijf je voelt het niet Je spoelt aan waar de stroming je richting bepaalt je overleeft je weet hoe dat moet dat wat zich als patroon herhaalt voelt als muiterij Het blijft gaan en komen diezelfde golf van gemoed als een kind die een som maar niet snapt een onzichtbare leermeester in de…

Mijn tante heeft een dictionnaire gehad een mijner lezers raakte licht verbijsterd en vroeg zich waarlijk in gemoede af of het kwaadaardig was en malicieus was het verderfelijk en pernicieus en leidde het tot onvermoede kwalen zij werd weer kind, beroofd van haar verstand zij wist mijn moeder niet meer te verhalen van toen zij overkwam…

Stap voor stap het leven door zoekend naar geluk en evenwicht soms vraag je, waar doe ik 't voor maar toch steeds komt weer 't licht. Een etmaal bestaat uit licht en donker alles in 't licht kent schaduwzijde iedere duistere nacht, toont stergeflonker voor- en nadeel tekent beide. Toch is 't leven één aaneen gesloten keten van wisseling…

hoofd nek schouders, ook zij hunkeren naar rust, derhalve zijn mijn mat gekleurde gedachten als glazen zo breekbaar dat mijn twijfel zich heeft bekeerd tot een leugenachtige berusting botox, benzo’s, fysio balsem, kou, warmte, liefde, acceptatie, baclofen, levopa, allen werden geopperd doch het galopperen van het hoofd negeert stoïcijns…

Mijn geest blijft hangen bij het woordje snaaien een werkwoord inderdaad infinitief zelfstandig ook nog ja definitief maar wat betekent het, anders dan graaien? Een greep op goed geluk, een tombola deed jij jouw hand per ongeluk expres net iets te veel naar links in plaats van rechts of denk je daar nou nooit een keer bij na Of is…

Ze is kirgizisch, mijn prinsessenvisje mijn crypto zegt ik ben hier opgebrand rukt zij de feiten niet uit hun verband? in pure wanhoop schreeuwt ze "vergewis je ze willen dat ik op mijn schreden keer jij bent mijn prins, mijn liefste bitcoinvis jij weet als enige hoe ik je mis die nachtmerrie is een no go: nooit meer!" Mijn cryptomuntje…

Dat ik, iemand, vaak denkt iets iets te moeten roepen, schrijven, zeggen, appen Anderen deelgenoot wil maken van wat we vinden net ontdekt, bizar, hilarisch de moeite waard te delen Bijvoorbeeld ik, wortels die in de zwarte aarde zelf niet kijken kunnen goed voor onze ogen zijn Misschien kunnen ze zien ze hebben oranje irisjes…

Wie was zij die jij aanklampte op straat Was jij in Bisjkek, dacht je niet aan mij Was het je slaapgebrek of fear of flying Die jou dreef tot zo'n onbezonnen daad Drie weken lang zat ik in de penarie Was het wel echt gebeurd wat jij me schreef Was het wel waar, klopt het wat hij mij zei Ging jij voor bijna niets over de schreef…

Wat is nu de hamvraag vandaag wordt zij door verdriet overmand van regen in de drup beland of keren zich alsnog haar kansen dat is nu de hamvraag vandaag Indien ze een leven wil leiden met nul komma nul cent op zak geen alcoholroes of tabak maar wel twenty four seven een dak in de bed-bad-brood opvang kan lijden Met een lange ij, geen…

- S P I E S - Als ik wakker word heb ik geen rust hoe leef ik hier, ben ik waar ik niet helder zie, een vluchteling? Wat weet ik eigenlijk Wijs mij de juiste weg Toen kwamen de spionnen uit het water unheimisch, nineteen eighty four, ik kreeg een onbestemd gevoel je weet ze kunnen zich in elke hoek verstoppen en op elk…

Ineens als je was van de lijn je blij bent met je schone kleding door je wasmachine Dat je kasten, laden hebt ze in op te bergen, onder jouw dak Je toch, bijna schuldig voelt…

Als de zoemer gaat is het voorbij het naseizoen van indian summer liefde op bronzen vleugels van melancholie als kaleidoscoop in een kakofonie kleuren van de herfstzon die mijn hart doorkliefde Is zij nog steeds of niet meer van mij?…