7923 resultaten.
de naam
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
496 twee stenen leeuwen
- tandeloos en blind -
zien liggend toe hoe jij
de naam beitelt in steen
de klok slaat loden uren
wolken hullen zich in
leigrijze kleuren
de zon weet wat afscheid is
takken buigen diep
voor het ademen
van donkere aarde in
een droomloze tijd
de naam in marmer
laat zich niet benoemen
blinde wachters
snoeren…
Moeder
netgedicht
4.9 met 21 stemmen
628 Op het laatst brachten zonnestralen
ons meer dan alleen gedeelde warmte
jou de nodige rust en zilveren haren,
warempel toch nog van gekomen
met het verstrijken van de jaren
‘t geluk dat de maan verlicht,
jouw eigenzinnigheid liet schijnen
in de kleuren van de regenboog
de nacht een deelgenoot blijft
van mijn onuitgesproken gevoelens…
Olijven
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
476 we hebben
de bomen
geschud
geslagen
en geaaid
de olijven
gebeden om
te vallen op
de zeilen
beneden
in dit
omgekeerde
land waar zon
de mensen
brandt
zijn woestijnen
verdronken
in een zee van
zeldzaam
hemels water
nooit zullen
de olijven het
beloofde land
verlaten want
ook zij gaan praten
hun doelen
kleuren…
BOSANEMONENZIEL
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
588 De kleine woudbloempjes
van de vroege lente
bloeien dicht bij elkaar
geven met hun glanzend wit
de kleur der reinheid
kale bomen en struiken
in de omgeving
bemoediging voor weldra
alvorens zelf te gaan
de blanke kronen hebben soms
wazige wijnvlekken
waaruit de vreugde
van licht dronken-zijn straalt
genieters van het voorjaar…
Steentjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
261 in mijn bloed om mezelf
af te remmen
tot wat mensen normaal vinden
maar ze hebben geen idee
van de vleugels die ik had
het geluk en het feest
dat het leven kan zijn
Er valt zoveel te genieten
wanneer ik licht ben met
open poriën en een ruim
lichaam waarvan elke cel trilt
op strelingen en muziek
de fijnste smaken en zonnigste
kleuren…
Zee van herinneringen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
263 De mooiste zijn dominant,
Verdringen nare en verdrietige,
Geven daardoor mijn leven kleur,
Waan me zo een fine fleur,
Als ware ik de gelukkigste mens
In een tuin als die van Eden.…
Toverpracht
hartenkreet
3.6 met 18 stemmen
2.029 Door het bos loop ik te dwalen
Hoge bomen bij elkaar
Hun toppen laten een straal van
Zonlicht door die flitsend tussen takken
Het gebladerte verwarmt
Met de stappen die ik zet
Voel ik de schaduw dan de zon
Mijn ogen toegeknepen
Laat ik mij als een kind zo vrij
Weer draaien in de wind en droom
Een toverpracht van kleuren
Doen al mijn twijfels…
anti-grijs
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
2.041 regenboog in wisselende stemming
verdriet vervuld van zwarte dood
gele haat gepaard met rode liefde
het koele blauw in lelieblank
veelkleurig bestraalt de hartstocht
oudroze harten in contrast
gegroende jaloezie ontstijgt
de donkerbruine aarde
richting witte wolkenzee
dan maak jij kleur in mijn bestaan
als je vale bleekheid opschudt…
Programma
gedicht
3.2 met 42 stemmen
19.998 Je zuigt en zuigt
maar, telkens komen er andere
kleuren te voorschijn en voor
je 't weet, heb je helemaal
niets meer. Dát is het, vind
ik. Zoiets. Ongeveer.
------------------------------
uit: 'Hanestaart', 1990.…
Zeewind en strand
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.166 Eilandbergen in het blauw
dragen groenig grijze kleuren.
Op een surfplank staat een vrouw
stralend in de zilte geuren.
Liggend op de korrelstrook
langs het windbeschreven water
denk ik aan een duik en later
Voel ik schuimendzacht de zee
die me opneemt en tevree
terugbrengt naar het strand tot later.…
Hemel op aarde
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.194 De aarde bloost verlegen kleuren
haar hart pompt heftig lavastromen
als de azuren hemel lokkend lacht.…
het ademhalen van de dood
netgedicht
2.8 met 10 stemmen
1.317 huizen ruiken roestig leven
deuren knarsen ongeluk
niet geopend stinken kamers
naar te weinig buitenlucht
ramen zijn grauw afgeplakt
dagen nog niet afgelakt
maar grof in hun contouren
zonder kleuren opgezet
het zijn geen kunstenaars
die het bestaan versieren
met een gloedvol perspectief
vandaag is vaak hun dief
tussen licht en donkergrijs…
gom mijn barsten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
813 Mijn toren kucht langzaam brokkels uit
en de ruiten worden als vaders ogen troebel
ik verlang naar de zachte aanraking
die het gif stilletjes opzuigt en uitspuwt
uw lach en uw ogen gommen de barsten
van onze tekening die nu nog een ets is
maar weldra zal krioelen van de kleuren
aan mijn voet steken bloemen het hoofd op
onder uw vruchtbare…
voor beide moet ik springen
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
993 ik wankel tusen afgrond en ravijn
voor beide moet ik springen
ik haat het eeuwige onzekerzijn
waarheid zal tot keuze dwingen
de weg ben ik al kwijt
geen handen om te helpen
als ik diep in me kijk
zie ik slechts lege schelpen
gebroken zonder kleur
het leven is verdwenen
in de stilte van mijn huis
voel ik me niet meer thuis
ze zwaaien…
in een zucht
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
778 daar waar dromen in nevelen vergaan
sterren verdwijnen als zachte gloed
verdriet gaat schuilen voor donkere nachten
verborgen tranen in stilte wachten
zal een hart op zoek naar liefde
hoopvol zuchten in het verlangen
dat in geborgenheid van dromen
de nacht haar kleuren verliest
zodat hoop in het ochtendgloren
verdriet in zachtheid omhelst…
in een zucht
netgedicht
2.0 met 10 stemmen
1.083 daar waar dromen in nevelen vergaan
sterren verdwijnen als zachte gloed
verdriet gaat schuilen voor donkere nachten
verborgen tranen in stilte wachten
zal een hart op zoek naar liefde
hoopvol zuchten in het verlangen
dat in geborgenheid van dromen
de nacht haar kleuren verliest
zodat hoop in het ochtendgloren
verdriet in zachtheid omhelst…
Waanzin
hartenkreet
2.4 met 7 stemmen
1.070 Waar splinters 'hoop' verscheuren
en vlammend rood de aarde kleuren
Waar blinde ogen in verwrongen lijken
zielloos naar de hemel kijken.
Rest, het slagveld van de dromen
zal 'daar' ooit een eind aan komen.
Of rest enkel nog de waan
als de zin van het bestaan'.…
bloemen uit verkleurde foto's
netgedicht
3.2 met 12 stemmen
1.406 je knipt bloemen
uit verkleurde foto's
maakt boeketten van die tijd
de restanten leg je maar terzijde
omdat het niemand verder spijt
ze bloeien in het licht
van alle kleuren
de geuren zijn nog schraal
herinneringen gaan weer leven
in beelden met een nieuw verhaal
de scherpte is afgevlakt
tranen zijn verdwenen
jaren schoonheid komen…
ronden naar ovale vormen
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
1.666 ik gooi water
in de lucht
zwaartekracht sliert
druppels in een vlucht
ze ronden naar
ovale vormen
buigen van het licht
egale kleuren uit het wit
de verte zingt
Florence in de zon
water valt nu andersom
spat op witte broeken
de aarde is verrast
door het luidruchtige
gebed van elementen
in hun liederlijk gespet
de zon kijkt…
Uitspatting
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
1.609 Ik spiegel al mijn daden af
in gloeiend maanverlichte kolen
waaruit de kleuren zijn gestolen
die ik al mijn liefdes gaf
Geen halsdaad was mijn aandacht waardig
geen wanhoop heb ik ooit gegrond
mijn ogen blijven even rond
zelfs met lenzen eigenaardig
Verslonden heb ik met genoegen
vlees is een natuurproduct
voortijdig uit de grond gerukt…
A4-tje
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
1.446 Dat hij dit blaadje heeft vastgehouden
's hemels mooiste kreukels erin heeft gelegd
en de meest vloeiende krullen
over het papier heeft uitgespreid
dat hij elk woord heeft gelezen
geen puntje overgeslagen heeft
dat hij mij naam heeft herkend
en toch de kleuren uitgezaaid heeft
over dit eerst zo bleke papier
zijn geur onbewust heeft uitgesproeid…
Ontwaken na coma...
netgedicht
4.9 met 10 stemmen
1.264 Kleuren ordenen zich en ik
ontdek de vormen waartoe ze behoren.
Lucht verwisselt van grijs naar blauw,
bloemen openen in oranje en geel.
Licht wordt gezeefd door bladergroen.
Liefde, rood, harteklop van de wereld.…
vul haar als beminde
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
684 ik laat me drijven
op de wind
hoor in de verte
kerkklokken luiden
beneden speelt een kind
zijn spel lijkt
doelloos maar
hij lacht plezier
zijn oog en handen
vinden hun vertier
ik zoek de schaduw
van mijn vroeger leven
speur naar kleur in
de herkenningspunten
die rotsen kunnen geven
land in de geborgenheid
van Gaia's schoot…
het marmer glanst
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
877 het marmer glanst
polijst de tijd
die is geweest
in aders die
het leven raken
subtiel detail
verspringend soms
ze waren daar
toen Gaia nog
haar aarde maakte
eeuwen splijten
in geopend steen
de houwer kijkt
er vaak langs heen
ziet ongebroken lijnen
dat spel kan hij
met een geoefend
hand verfijnen
ze worden in nog
zachter kleuren…
de bezige bij
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
1.449 ‘Of van die stickers met die felle kleuren?’
‘Is het dan een boek met liedjes en versjes?’
Toen ging hij triomfantelijk voor me staan,
wees op het bezige bijtje en zei:
‘Het is een boek om bijen mee dood te slaan’…
de echo vraagt
netgedicht
3.0 met 26 stemmen
2.785 ik schreeuw de tijden terug
waarin ik leven voelde
maar het geluid lijkt stuk
de echo vraagt wat ik bedoelde
er is geen brug
die nog emoties draagt
waardoor mijn woord
in het ravijn vervaagt
toch raakt het af en toe
een bloem die groeit in kleine
decibellen en bloeit in kleuren
die gelukkigzijn voorspellen
ik roep niet meer
maar…
Het oude jaar
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
898 stond
Opschieten vadertje je moet vertrekken
Zo klonk knallend het donderend geraas
niemand wil dat je nog langer blijft
opzouten vanaf nu ben ik de baas
De oude kwam overeind stram en stijf
Hij had er helaas niet veel van gemaakt
Er was dan ook heel wat te betreuren
Mompelend met een heilzame wens
Verdween hij in de schaduw van kleuren…
Tsunami
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
717 De kleuren vullen vlug het raamwerk
van verbeelding die vervliegt.
Wat is het erg...
is het weg?
Het venster schudt.
De wereld tocht.
De ramen raken niet beslagen.
Koude adem wasemt niet.
Wat is het erg...
is het weg?…
JOUW WARMTE
hartenkreet
3.7 met 10 stemmen
2.371 en voel jouw warmte
diep bij mij naar binnen gaan
je ligt te slapen als een roos
van de wereld niets bewust
je hebt niet eens in de gaten
dat ik je zachtjes heb gekust
ik leg mijn armen over je heen
en hou je liefdevol vast
alles klopt tussen ons tweeën
alles past
vredig voel ik me zo
slaap neemt mij in bezit
wij zijn de duizend kleuren…
park
netgedicht
4.1 met 22 stemmen
10.990 In het park waar de nacht het water steelt
Vergeet het licht haar stralende humeur
In de diepe holtes van het donker
Verliest de liefde haar verlegen kleur
Daar sterven schimmen in het duister
En de schaduwen omhelzen elkaar
Er brandt een vuur zonder rook
Vlammend heet maar onzichtbaar
Als het vuur de nacht vervolgt
En de passie angst verstijft…