6607 resultaten.
Gras van april
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
559 In de zon gaan liggen dor
als een uitgemergeld blad
groen worden door het gras
puntig door het bruin omhoog
Een pissebed, net wakker gemaakt
zoekt een veilig vochtig huis
daarbij een warm plekje in de zon
voor zichzelf en wil graag delen
De eerste bloemen groeien en de hommels
gaan weer zeer belust op nectar te keer
Het gaat zoals zo vaak…
Een Paasbericht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 Het groen
dat nu nog teer en jong zich kleurt
wordt sterker, water stroomt
vanuit de tempel en zal allen laven.
Geen dorst, geen rouw of zelfs geschrei
zal ergens nog te vinden zijn,
maar enkel vrede, dieper dan de zee.…
laat me een paasmens worden....
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
518 laat me een paasmens worden:
verfrissend groen.
opbeurende lentezon,
lavende regen.
laat me een paasmens worden:
die uitdraagt dat leven sterker is dan de dood,
dat geen verdriet honderd jaar blijft duren,
dat optimisme bron is van energie.…
De kraanvogel, de schilder
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
796 wanneer zie ik de kraanvogel weer
die mij bezocht destijds
mijn dromen leken waarheid toen
hij landde in mijn handen
nu schuift mijn schilder
voorzichtig tussen ’t groen
de alpino schuin over ’t oor
een rode sjaal, kwast in z’n mond
het witte haar, pluizig
als een paardenbloem, penseelt
hij de natuur, die uitwaaiert
voorbij mijn grenzen…
Magnifiekjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 gezaaide grassen
kleuren de zwarte aarde
als een groene sprei
in takkenbossen
rust het jonge vogeltje
vleugelstrekkend vrij
een aardhommel zoemt
verstopt zich in een bloemkelk
zuigt de godendrank
het hemellicht reikt
zich vredig in stralen uit
door een wolkenbank
windzuchtjes waaien
rijpe zaaddoosbolletjes
over de akker
vlierbloemen…
Dat het afgelopen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
879 het voelt als
voor het laatst
in al haar broosheid
nog eenmaal haar stem
voor de stilte spreekt
Gisteren
mijn zoon van vijf
huilt bij stef bos
want na de dood
komen we elkaar
nooit meer tegen
ik beloof het
hij gelooft me
op mijn blauwe ogen
die neigen naar groen
En jij en ik wentelen
in onze wrede dans
van verlangen
en vrijheid…
Het genietende zomerlandschap
hartenkreet
4.8 met 5 stemmen
602 De zomer is hier, tijdens onze vakantie,
één genietende grote groene en blauwe zee
die wordt opgevrolijkt met de muziek
van bloesems die in vele kleuren
hun lied laten horen.…
Moment van milieubewusteloosheid
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
553 Hij verkoos groene stroom
en hij vond 'r een droom.
Hij was vriend'lijk voor haar en 't milieu.
Hij trachtte d'r voor zich te winnen.
Ze zei hem: 'Je prikkelt m'n zinnnen,
Mathieu, maar hou maat:
schep een luchtje op straat
en in elk geval niet meer hier binnen.'…
Illusie
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
583 Haar vulpen schrijft de blues
waar verleden laag bij de grond ligt
danst zij wild op jong groen gras
en vertrapt meedogenloos nieuw leven
ademloos kijk zij niet meer achterom
geeft hartstochtelijk gisteren een schop
en klein als zij is, schreeuwt aandacht
om wie zij ooit was voor de vernedering
die als een rode draad haar leven beheerste…
Van de oorsprong tot de einder
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
470 De vroegte van de dag kwam
Langzaam op gang
De zon kroop omhoog
Als een difuus licht
Dat vocht
Voor een vaste vorm
De zon won
Werd rond en krachtig
Wolken wijden uit
Gaven ruimte
Door juist daarin op te gaan
In de middag brak het groen door
Nerven waaieren uit
In de wind
Een omvangrijke tak
Van de familie
Bloeit
Richting de verte…
VERZEGELDE FONTEIN
poëzie
2.5 met 2 stemmen
1.221 Groen-omlommerd, wit-betegeld,
Springfontein, nog immer zwijgt gij?
Stil-bekommerd, dicht-verzegeld,
Ziel in 't donker, woordeloos, híjgt gij?
Zie de purperen bloemtros bengelen
In 't geblaarte. Hóor de lente,
Zoet als 't lief in Kedars tente,
Loof- en vogelstemmen mengelen.
Moet uw hof nog langer wachten?…
Een overblijvend ras
netgedicht
0.0 met 2 stemmen
738 De gieter heeft nog wat nagedropen,
zijn hand stram niet meer zo bekwaam,
net als zijn plantje, nog wel groen
op de vensterbank, niet uit te roeien,
maar al menig jaar nog weigert te bloeien,
wel in gedachten, maar nooit meer in doen.…
Bekleurenswaardige herfst..
netgedicht
4.3 met 67 stemmen
1.858 Nu de dagen breken met lommerrijk groen,
de zon haar immense kracht verliest,
verkleuren bomen pronkend hun fatsoen,
de wind die stil aan hun bladeren briest.
Oneindige kleuren komen in beeld,
pracht glinstering door ochtenddauw,
roodbruine warmte dat wijds aanbeveelt,
tegen de horizon in hemels lichtblauw.…
kerstmis
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
1.042 vroeger hadden we een groene boom
met engelenhaar op alle takken
daar tussen door daar hingen kransjes
door moeder zelf gebakken
en 's avonds werd het even stil
als vader dan ging staan
voorzichtig lichte hij de kaarsjes
die glanzend branden gaan
vrede op aarde zong dan mijn moeder
vrede toch voor iedereen
zij geloofde echt dat het zou…
Zij zijdelings in kwatrijnen (een compilatie)
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
516 Haar tanden waren wit, haar ogen groen.
Meer kleurtjes hoefde zij niet op te doen.
2
Bij haar is altijd alles waar.
Alles is altijd waar bij haar.
Altijd is alles waar bij haar.
Bij haar is alles altijd waar.
3
Haar leesbril op kijkt zij naar buiten.
Zij hoort de Noordzee en zijn ruis.
Zij leest het landschap rond het huis.…
Op het linnen
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
602 heb mijn doeken
gevuld met alle tinten groen
maar de lente wilde niet ontwaken
in sierlijke lijnen
bloemen gestalte gegeven
hoe ik probeerde zij wilden niet leven
krulde in blauw grijs
schuimende golven tegen het strand
het water liep dood in het zand
pas toen de zon ging schijnen
lieten schaduw en licht
op het linnen de zielen weer…
Intellectueel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
837 Iemand tussen boeken in gezeefd groen licht
Bedaard en wat verlegen
Had ik maar over zijn kaalhoofdigheid gezwegen
Hij is kaal
Hij is vrij stil en snel bezeerd
Geleerd
Ik maak zijn papieren zoek
want ik kan niet woelen in zijn haar
Zo dan maar
-Wat zoek je toch?…
Bij spiegellichten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
530 te blijven dromen
onder bloeiende kastanjebomen
bij spiegellichten dichten
op het bankje, op het plein
waar morgen kinderen spelen
dansend als de zomer zelf
in passen vluchtig als de wind
rond een welriekende bloem
te kunnen dromen
bij het groen, het ligusterblad
waar een merelpaartje
een goddelijk nestje had
fonteinen sproeien
vloeien…
Grasland
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
579 Geploegd, gezaaid, ’t ontluikend groen
strekt hoopvol naar het zonnelicht
de sprieten uit als tegenwicht
voor wortels die dat anders doen.
Het voorjaar draalt, de boer verschijnt
en alles boven ’t maaiveld uit
wordt neergehaald met lange streken.…
Genesis
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
805 Ik droom dat ik ouder ben als het heelal
wacht in zwangere niets op wat komen zal;
ruimte expandeert met baringsgolven die
als warmte door mijn lijf stromen; ruimte
condenseert tot materie, door zwaartekracht
verdicht tot hemellichamen; uit sterrenstof
van een stervende ster stolt de aarde in een
materie regen; primitief groen leven zet
broeikasgas…
In de moskee
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.205 Hij kent: de groene vanen en het plein
Waar vreemden naar de goudspiralen staren;
De Koraanspreuken boven ’t deurgordijn;
De egale zon; der schaduwen slagorden,
Die zwart opdoemen, en verwijderd worden;
De stilte, de gebedsroep, en de schijn
Der maan, die als een man met een lantaren
De laatste rondgang doet, en met zijn licht
Het donker oproept…
Aangeschoten
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.222 Het tafellinnen gestreken
Geordend is het bestek
elkaar proostend aangekeken
warm is deze stek
Rijkelijk vloeit de wijn
Gesprekken zijn gaande
dit moet voor eeuwig zijn
Ik houd me nog staande
Oh…groene olijf
met rode piment
‘k word een aangeschoten wijf
die de weg niet meer kent
Kaarsen in de luchter
brandden gestaag door
ik wil…
Met lichtpenselen
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
571 het bos heeft jou herkend
geeft met het knappen
van wat takjes de paden aan
die jij gelopen hebt
het toont de mooiste plekjes
de eerste groene stekjes
die zich openend warmen
aan jouw liefdevolle blik
koel kabbelt water
in het net ontwaakte ven
waar al vliegen dansen
in schemerige waaiers zon
het bos geeft jou
zijn doek met lichtpenselen…
RADIOBERICHT
gedicht
4.5 met 2 stemmen
8.455 .'
Grave, dat is groen land
en water, dat draagt mij thuis.
'Grave beneden de sluis.'
Grave, beneden de sluis.
-----------------------------------------
uit: Het levend monogram (1955)…
Lente
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
596 ik raak bezwangerd
door de lucht
van het donzig groene veld
in mij groeit
weer de vreugde
als de lente over
pril leven vertelt
hoor vogels
hun liedjes fluiten,
voel hoe lammetjes in de wei
ons zo vertederend bewerken
en wij hen opgetogen in
onze blijde harten sluiten
het is lente, het is weer lente
roep het van de daken…
Moedeloosheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.780 Als men mij daar heeft heengedragen,
En u het zondagklokje wekt,
En gij door 't huivrig morgenscheemren,
Mistroostig naar het kerkje trekt,
Dan zult gij op die deken staren,
Zo groen en vochtig uitgebreid :
De dood is beter dan het leven,
En zacht de slaap der eeuwigheid!…
Herfst waarden
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
637 Daar, waar ’k over IJssel zie
terwijl ik met mijn blik
veerkrachtig 't water oversteek
zijn het al de uiterwaarden die
hier dravende in kuddes fascineren
Natuur, haar eb en vloed
bij hoog en lage waterstanden
ontplooit het land
langs dijken kleiend tot het zand
knedend met haar handen
Nu dit seizoen het groen laat krimpen…
Kom schemer met mij
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
506 ik wist je
te wonen
in je glazen huis
lente bracht
haar eerste bloemen
op de wind bij je thuis
je decoreerde en schikte
de kleuren van zon die
in jouw vazen zijn voorjaar vond
op het wiegen
van de eerste madelieven
danste je het prille groen
rustte de middag
in een spiegelende tuin
op het zwart van de aarde
waar het leven dit…
Sonnet nog twee uur in Calais
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
653 wij slenterden door een verloren dag
Calais teleurstellend opengesteld
het had iets bijzonders is er verteld
de havenmond was evenzo van slag
vooraf over doorgetrapte paden
dwars door het groen en gele koolzaadland
waar de zee zwaaide met blauw vaste hand
zo volmaakt dat er niets bleef te raden
bleek dan toch nog een onvolmaakte dag
met…
Valwind
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
505 Tot bloei wil de herfst nog niet komen
alsof hij de tijd negeert
de sleutel van het slot verbergt
die de stormen aan de ketting houdt
tegen verre gevels juicht in zomertonen
nog de purperwinde
- klimmende kelken op een groen serveerblad -
waaruit de zomer nog altijd wordt leeggegoten
het woud wast de voeten in sompig moeraswater
waterland…