5637 resultaten.
Zelfbevrediging
netgedicht
2.4 met 23 stemmen
3.370 Paars bullende bellen blazen
wolken zilt gevlokt zweet.
Het vuur verteert de dood
en gelukzalig is de dorst
die brandt op mijn lippen.…
De oude onomatopee
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
1.151 "We loeven òm - wij met z'n twee -
in wolken nicotine;
de oude onomatopee
op stoom voor de marine.…
Give peace a chance
netgedicht
2.8 met 17 stemmen
1.516 Als grijze wolken zich samenpakken boven de aarde,
en de roep om vrede verwordt tot iets zonder waarde,
wat betekent dit dan voor ons en voor onze kinderen?
Presidenten zullen hun legers laten marcheren,
leunen lui achterover alsof ze nooit zullen leren.
Want ze laten zich niet door 'het volk' hinderen.…
De fotograaf
netgedicht
4.2 met 22 stemmen
2.465 jaar is de
fotograaf in hem
op de boerderij, die we samen
bewoonden
waar ik m'n eerste gedichten
schreef
die hij dan weer verbeeldde
op een droeve avond
moest ik mee naar buiten
waar ik met ontbloot bovenlichaam
tegen de vervallen woning
plaats moest nemen
kijk maar die kant op, zei hij
ja, zo, je hoofd iets schuin
in een verre wolk…
Het kindergebed
netgedicht
3.8 met 77 stemmen
11.281 vliegen
mij hoog kan dragen in het blauw
kan ik mammie zien; heel even
haar mijn bosje bloemen geven
en zeggen dat ik van haar hou
Dan omhels ik haar heel stevig
kus de tranen van haar wangen
want pappie zegt, als regen druilt
dat mama dan zo om mij huilt
en nooit stopt met stil verlangen
Zij ging voor altijd van ons heen
kijkt uit de wolken…
De eenzame
poëzie
3.1 met 80 stemmen
25.642 Een grijze middag in 't begin van mei,
een klein café 'Au Voyageur' geheten,
in wolken rook rijdt soms een trein voorbij…
Wat doe ik hier? De hemel mag het weten.
Van de oude dromen, die ik dacht vergeten,
voel ik de vleugelslag opeens nabij;
reeds deze morgen wist ik mij bezeten,
is het lente, of ligt de schuld bij mij?…
Afscheid
netgedicht
3.2 met 22 stemmen
2.900 Zwart vol wolken is de hemel
zwart vol tranen is mijn hart
zwart van zouten zijn mijn ogen
zwart van snikken is mijn smart
Want voor altijd is dit afscheid
nooit meer zien wij haar terug
Straks sluit de toegang tot haar graf
en de zon verdwijnt van haar gezicht.…
Zoektocht
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
1.260 geestelijke pijn
zitten verankerd in je hoofd
geven een gevoel onbelangrijk te zijn
en dat je niet in jezelf gelooft
de strijd is begonnen, oorlog van binnen
gevoelens van onmacht en een pijnlijk gemis
het doel is uiteindelijk om te overwinnen
beseffen dat het verleden niet te veranderen is
Verlangend naar vrede begint het vergeven
de wolken…
Mijn leven
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
1.099 Geen wolken die de ondergaande zon aan het zicht onttrekken.
Onnadenkend, de vrijheid van woorden,
aaneengeregen als parels aan een snoer.
Dag en nacht verlangen.
Tegelijkertijd vreugde.
Blijheid om het leven en de kleuren.…
Alles...
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.079 In de vlucht van mijn bestaan
sloegen daar mijn vleugels lam,
adem stokte, beweging verstilde,
alsof de bliksem binnen kwam
Donkere wolk , koude regen,
kilte omarmde mijn gevoel,
nutteloos, ontroostbaar,
zonder ook maar enig doel
Op het ene volgde het ander,
hield me nauwelijks tot staan,
enkel enige verantwoording,
geboden me om door…
Nauw zichtbaar wiegen...
poëzie
4.3 met 31 stemmen
4.576 Alle geluid, dat nog van verre sprak,
Verstierf - de wind, de wolken, alles gaat
Al zacht en zachter - alles wordt zo stil...
En ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
Dat al zó moe is, altijd luider slaat,
Altijd maar luider, en niet rusten wil.
-----------------------------------
uit: Verzen (1894)…
Troostrijke toekomst
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
2.075 Tot op een dag de wolken splijten
dan kan ik gaan waarheen ik wil.
Niemand zal nog om mij wenen
geen gif zal ooit nog in mij bijten.
Dan dans ik vrolijk lachend met de zon
een ieder ken ik bij zijn naam
ik lééf, ik wentel me in gouden bergen
en ik ga verder waar ik ooit begon.…
LEVENSBOOM EN LEVENSSTROOM
poëzie
3.3 met 72 stemmen
17.381 Toen schudde een lentestorm mijn levensboom:
Een wolk van bloesem en van blaadren stoof
in 't grijs der lucht; de stroom stortte in een kloof ...
en wenend zeeg ik neder aan de zoom.
En dáárom golft mijn donkre levensstroom
zo eenzaam, droef beschaduwd door zwartgroen
van pijnboom en cypres en doornstruweel.…
Oleanders of zo
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.144 zo kun je verdwalen met je neus in de wolken
of in geuren die een schoonheid kleuren met
honing mandarijnen fluwelen gordijnen en
ogen stralend naar een ster die er misschien
wel helemaal niet was, of gewoon in jouw lach
als je stiekem om het hoekje gluurt of met
je neus plat tegen het raam en een blos die
smaakt naar meer kan ik nog dromen…
Het leven in vraag stellen
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.383 Donkere wolken met keigrote hagel.
Alleen onze eigen ziel hebben we,
om ons menszijn te vrijwaren
tegen alle ellende van het leven.
En ons hart, om een lichtpuntje te geven
in de harde strijd tegen de realiteit.…
de liefde in ons
netgedicht
2.9 met 14 stemmen
1.020 op een berg in mijn verbeelding
reik ik met jou naar de lucht
we kunnen de wolken bijna raken
er is geen wind vandaag die zucht
zij ligt stil en diep verscholen
in het dal tussen al het groen
van de bomen waarop wij neerzien
dit hadden we eerder moeten doen
op de berg van mijn verbeelding
waar de tijd haar eigen ritme kent
warmt de zon…
herfstelijke Noordzee
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
2.128 ik heb de zomer niet gemist
eerder ‘t vermoeden van een herfst
wanneer de wind verloren waait in wolken
papieren vliegers rusten in het zand
waar pas nog kindervoeten dansten
bonte fladderfiguren in een wind
de hemel tegemoet die ‘t wanen liet
wat meeuwen in hun vlucht verkondigden
het fluiten horen over duinenruggen
zeezout inademen…
Vol ontzag
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
651 Inktzwarte wolken
breken het blauw uit de lucht
De doldrieste wind jaagt
vogels uit hun nazomer vlucht
Schuimkoppende golven beuken de kust
Het ziedende water kent geen moment rust
Boten worden op de kade gesmeten
vernielzuchtig, compleet opengereten
Slagregens slaan de oevers aan gort
Hemelse toorn in volle kracht uitgestort
Daken worden…
DE WOLKVOGEL !
hartenkreet
4.0 met 27 stemmen
2.721 Witte reuzen begeleiden zijn laatste reis
De Wolkerse wolken fluffig en pedant
Hij was groot, groter dan zijn zijn
Warrig en onduidelijk zijn praatgrage mond
Ieders ogen gekleefd aan de barstige lippen
Mierenheuvels, wespennesten in rouw gedompeld
Pissebedden, spuugbeestjes, grijsgrauw duingras
Vogels, bunzingverdriet......overrompeld.....…
KUSTWACHT
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
800 Verberg me in mijn rustige krul die statig
groeit en langzaam valt en wordt tot schuim;
zit niettemin te waken aan voet van vuurtoren
van zestienhonderdvijftig, wit als de nu
afwezige wolk. Ik ben in vogel grijs en wit,
leeg me in de krachtige krijs van
meeuw en schollevaar.…
Lippen dauwden kussen
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
711 ik dacht de weg te vinden
in de bloemenzee
bomen golfden hun rust
de wind blies geuren mee
harten openden onstuimig
verdraaiden zich naar licht
zag hun richten naar de wolken
gretig ogend naar meer zicht
zocht de rozen in je haar
je lippen dauwden kussen
een slanke hals en borsten
die mijn handen susten
we droomden tussen bloemen…
Tot zulk een grootheid zal Amstelredam nog komen
poëzie
4.0 met 8 stemmen
4.810 Dat haar geblazen faam zal snorren door de wolken,
En dreigen met ontzag de wijd gelegen volken,
De geel' en zwarte Moor, de Turk en Perziaan,
Die zal haar mogendheid om hulpe smeken aan,
En onderhandeling met haar als vrienden plegen,
Met wissel of met waar, naar dat het komt gelegen,
En doen gelijkelijk afbreuk en wederstand
De Spanjaard…
Het gele licht van Jan van Goyen
gedicht
2.2 met 43 stemmen
14.597 Van een ruit spat fel de zon
die in de wolken zakt.
Een gasvlam bij de Hoogovens
slaat over in het dikke hart.…
bij Hugo Claus te Antwerpen
netgedicht
2.4 met 12 stemmen
1.337 hoe een groot schrijver
zo klein worden kan
de kist, eenvoudig strak
op sokkel met witte roosjes
overal zijn ogen, mensen
die spreken en buiten
wachten in groepjes
wolken schudden zich uit
er hangen mantelmeeuwen
boven de stad, zij roepen
hem naar zee, dwars door
klei, polderland en dijken
Bourlaschouwburg loopt
langzaam leeg, kaartjes…
In een omhelzing
hartenkreet
3.7 met 6 stemmen
1.541 Door een zuchtje wind
Knakte de boterbloem
Van ’t zondagskind
Jong, veel te jong
Maar zo verliefd
Op mij en de bloem
Aangedaan, gekliefd
Ze was enkel in haar hoofd
Waar wolken stapelden
En schapen zwart werden
Enigszins verdoofd
Ik zag dit alles op afstand
Ogen traanden, echo’s zongen
Ik zocht naar bloemen in ’t land
We spraken…
De Waterloop
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
711 De wolken stapelen zich op
om dichterbij de zon te zijn.
Het zij zo.…
Vissen op het droge
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
677 De toekomst staat in de lift
steeds hoger bovenop elkaar
beneden delen we het groen
schtterend gelegen in het dal
In de States wonen hele volken
al eeuwen safe tegen de wolken
met slechts bij stroomuitval
in een zekere mate kippendrift
De Sloterplas is ons vergezicht
groeit door de blauwalg dicht
zwanenmeer wordt wat aan gedaan
bliezen…
Eerste keer
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.198 Het was de eerste keer
in duizend jaar
Jij verscheen in wolken
omringd door licht
Ik wist niet wat ik zag
het trof me als de bliksem
Jouw schoonheid was al snel voorbij
ik zag het voor me gebeuren
Ik voelde onzekerheid
ik dacht dat je weg was
Maar daar was je weer
ik zag jou daar lopen
Ik verzonk in jouw schoonheid
het was al snel…
Ornamenten manen
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
1.081 distels met de koude
kalkoen die mijn huid bekruipt
Het honingzoete lekt en druipt
op de mosgedoopte zerken van oude
en prille paden van gestorven helden
De aanblik van het steigerend paard
geschuimd en met ornamenten manen
duizend penselen in zijn staart
sintels vergruizend in volle vaart
over winterpaden en lentelanen
Ik hoor witte wolken…
Avond
poëzie
4.2 met 25 stemmen
5.324 De wind, de wolken... alles gaat
al zachter en zachter. Alles wordt zo stil...
En ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
dat al zó moe is, altijd luider slaat,
altijd maar luider, en niet rusten wil.
--------------------------------
uit: Verzen (1894)…