1133 resultaten.
Raakte engelenhanden aan
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
497 zoals in het aards bestaan
maar pure energie
was snel
omhoog gegaan
verkennend en nieuwsgierig
kwam ongestoord
vlot bij de hemel aan
werd opgenomen
in het groot geluk
dat alles wist
van tijd en eeuwigheid
met een oneindig zicht
ineens blokkeerde ik
mijn energie geaard
voelde dat ik nog
verbonden was met
de wereld van mijn rode draad…
Bitterzoet
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
648 in goud gesponnen draden
als liefdesmelodie
van hart tot hart
in vleugelslag
guirlandes
gedragen door de wind
als een fluistering
tot ver over de horizon
ooit was jij mijn lief
maar jouw ogen sloten
in eeuwigheid
nu brengt jouw warmte me
een glimlach
vol herinneringen
bitter en zoet
omdat houden van
meer dan liefde is en was…
wereldwijd web
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
520 wanneer ik er niet ben- kruip je uit je hoek en spuugt
wat draden vuil
langs witte muren hangt nu een gordijn
vol dode vliegen
rond de glimlach van een dwaas
verrijst het spiegelbeeld van goed fatsoen
de opgepoetste norm verhult slechts
zelfgesponnen onschuld
die
niets anders meer mag doen
dan eeuwig vaster liggen, in de zomen van…
Oud kleed
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
598 Achter, bij de keukentafel
leunt zij op gedachten
terwijl de koffie pruttelt
raken foto’s momenten
ooit zo dierbaar doch verloren
in lang geleden jaren
van zwartwit tot kleur
hoekjes rommelig omgekruld
wordt haar leven heel langzaam
een beeld in gerimpelde handen
het rode kleed, tot de draad versleten
vangt de tijd op maar zwijgt…
spin garen bij gevaren
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
864 een penseel
met zacht fluweel
van ochtendlicht
druppels dauw
in kristallijne vormen
spinnen in hun web
een prooi is vastgelegd
de trekdraad is ontzet
wordt opgeborgen
een natte veeg
het dode beest
is feest voor morgen
onder handen
drogen draden
schijnt de zon herstel
spin garen bij
gevaren, spanning
schildert zich heel…
Honger naar leven en schoonheid (anorexia)
hartenkreet
4.3 met 18 stemmen
2.519 Verstrikt in mijn eigen web
was ik de draad van het leven kwijt
en vergat door alle honger en pijn
een jong meisje, een tiener te zijn.…
Mijn waarheid
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.689 Gevangen web van woorden
op het ritme van jouw stem
weven draden een spinsel
tranen ogen naar het licht
de dolgedraaide klinkers
gooien letters op het vuur
zelfs vechten in het duister
neemt mijn nacht van werklijkheid
schud mij en maak mij lichter
neem onbevreesd mijn adem
wis gedachten in mijn geest
laat de pijn mijn waarheid zijn…
Eeuwigheidswaarde
netgedicht
4.6 met 28 stemmen
452 je lachte
in je hand
bloeide en
vervloeide tijd
de deur
stond aan
liet de uren
ongehinderd gaan
de scene heeft
eeuwigheidswaarde
tot ingrijpen
het verstrijken stopt
actie en reactie
nemen de draad
weer op in het
regisseren van nu
de ingreep
heeft de deur
op slot gedaan en
tijd buiten laten staan
of zijn de uren
meegelopen…
Die donderdagochtend
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.194 Die donderdagochtend dat
Onze blikken zich kruisten
Was er geen weg meer terug
De draden van het web sponnen
Zich razendsnel tot een mooi
En sterk weefsel, dat
Mits zorgvuldig behandeld
Niet stuk te krijgen zou zijn
Hij de schering, ik de inslag
Ik liet zijn glimlach geboren
Worden, om er elke keer weer
Hulpelozer in onder te gaan…
Te laat ?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
464 Vijvers groeien
dicht van angst,
een zee met
kroos werd oceaan,
koos het diepste
van mijn gedachten,
zekerheid verder van
mij vandaan, wachten
vult de mand met vlijt
achter wisselende
maskers van de tijd,
glimlacht voordat ze
verder schrijdt, daarin
schuilt een wijze raad,
mijdt de morgen, anders
ben ik de draad weer kwijt.…
Speeltijd
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
598 De zolder krijt vergeten uit
en weeft er draden tijd tot stof
over kartonnen dozen
waarin jeugd geborgen
ouder wordt
zoals de tinnen trommelslager
in zijn houding lang verstramd
of de pop wiens tule bruidskleed
in vergelen is vergaan
ze leefden eens zo zij verbeelden
maar het spelen ging voorbij
vergleed
zoals de jaren
waarin…
Toch is hoop alles
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
902 vermoeide handen zijn slecht
op hun gemak
reuma laat sporen achter
van pijn bij het werken
ik protesteer
het achtervolgd mij op de borst
waarheid is een gouden draad
op de zichtbare kant
moet ik zeggen, voor mij
bij het ochtendgloren van de dag
toch is hoop alles
om de pijn te bestrijden
door middel van rust onder de zon
van het noorden…
Waanzin
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
818 platgespoten
mijn grootmoeder had maar een bil
Mijn kinderen laten rukwinden, ruikend
naar benzodreen en fosferaat
voor de relatie is dat zeer fnuikend
vooral als je steeds in hun windrichting staat
En ik, ik kan alleen maar schrijven
over de liefde die ergens bestaat
om bij mijn volle verstand te blijven
want dat hangt aan een zijden draad…
Clematis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
431 Onzichtbare draden
verbinden jou en mij
doorzichtig als ijle wind
zuiver water uit een beek
stralen van zonlicht
glans van maan
teer als kristal
in kleuren van zirkoon
met zachte fluister
als briesje door blad
streling door windvlaag
over teer jong gras.…
Vogelvrij
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
765 Het oude hoofd, de draden losser
spoken van vroeger scherper in beeld
De benauwde tuin, onwetend struikgewas
Als getuigen van een bevroren tijd
de hoge drempel, een blok van hout
met ogen die het niet zien
de namen allemaal verhaspeld
bordjes van zinloos verlangen
vlakbij is de eeuwige muziek
tien meter verder is de wereld
vrij…
Het landschap van plezier
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
705 zon brandde zacht
een warme lach in
het landschap van plezier
hier vond ik woorden
in het spinrag tussen struiken
bepareld met de ochtenddauw
jouw ogen
vierden feest in de
voorpret van verwachten
de gasten namen
zomer mee cadeaus
met linten en ballonnen
in de zee van tijd
is weer een nieuwe draad
aan jouw levensweb gesponnen…
Cursus nu
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
1.091 Op de lage tafel een vaas met bloemen
van de rhododendron, paars en teer
een hommel kroop in en uit en zoemde weer
naar buiten in de zonnige tuin
Een groene spin liet zich zakken
aan een draad en wandelde over
de tafel heen en weer en sprak
in gebarentaal met mijn vingers
Een cursus over verandering
over stromen van energie en zin
het…
Jonge moeder.
poëzie
4.0 met 3 stemmen
1.297 ‘Hoe vreemd, dat mij gegeven is,
wat niet mijn eigen leven is,
maar sluimerend in het mijne hing,
en ging,
en brak de draad,
en wezen wou in eigen staat’.
‘Ik ben nog moe...
heb ik geleden?
of is een droom uit mij gegleden?...
Ik doe mijn ogen dicht
en ben tevreden,
en mijn gedachten en mijn lijf zijn licht’.…
Het mozaïek van maanden
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.409 ik rol de losse draden
maar op kluwens
het gebeuren in de
eigen kleuren bij elkaar
ook zijn er
lapjes stof ten dele
onbewerkt gerafeld
en nog lang niet klaar
ik zoek naar een patroon
in het mozaïek van maanden
probeer toch alles af te
ronden van het voorbije jaar
op het palet van kleuren
opent zich de nieuwe tijd
geen patroon nog…
Spel van zon
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
548 Het is
de speling
van het licht
Door bomen
en hun kruinen
van naald of blad
Het is
het spel
van zon
die laag staat
lijkt tot op de draad
versleten
maar wacht januari
februari, maart
zon niet langer vergeten
Wie aanbad?
het duister, de schaduw
op z'n langst?…
Jij
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
646 Jij kunt
de zon
in het water
zien schijnen
Het is daarom
dat wij schuilen
tot de zon
doorbreekt
We zijn al
doorweekt
tot de draad
toe nat, verzopen kat
Het Brabants landschap
met of grintweg
of bospad
krinkel in en kronkel uit
De zomen
met onkruiden
die je nu kruiden
noemen moet
Goed, jij kunt
de zon
in het regenwater…
LAIS CXCVIII
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
440 Ontrafelt het niet de draden van haar lust
dan laat het haar in haar omwikkeld vrij
van al het zware dat er in hem rust.
Aurora’s luister die dan daagt erbij
wordt straalgeruis, een suizen aan zijn zij:
het spreekt haar uit met inkt van haar besluit
en rondom ’t git een werveling breekt uit.…
uit rafels van mijn leven
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
798 ik adem je uit
maar in het zachte
geluid weet ik dat
jij bent gebleven
je voelt als
mijn geweten
steels tastend
onderhuids
daar weef je
de draden in
de kleur van
jouw patroon
uit rafels van
mijn leven die ik
je in vertrouwen
heb gegeven
jij vormt
en toekomst
zo het heden
uit de lucht van
het verleden
ik adem je weer in…
zie de mens
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
518 de mens een samenspel
van atomen en moleculen
laveert in het onmetelijke universum
de mens een vernisje ratio
balanceert op dunne draden
van verbreken en verbinden
de mens een druppel bewustzijn in de oceaan
slingert heen en weer
tussen verheffen en verlagen
de mens het bange dier
dat net zo lang om lichtbundels blijft vliegen…
de keerzijde
hartenkreet
4.2 met 5 stemmen
1.523 je draait mee zoals het leven
van de zon draait
schakeringen van begin en einde
einde en begin
omgekleurd van held tot lafaard
in een belegerd zelfgevoel
wegkijkend van de onmacht tegen de overmacht
ik grijp nutteloos naar het oneindige
en concurreer met het angstaanjagende
ik streef nutteloos naar het onbereikbare
en vecht met de draad…
Kringloop van het leven
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
932 Zijn geweven huis
van ragfijne draden
glanzend veld van dauw
lijkt in het niets te zweven
Als een echt strateeg
geduldig wachtend
op de nietsvermoedende prooi
verstrikt in zijn weefsel
Waar de woeste trilling
door benarde vrijheidsstrijd
van wat zich daar gevangen zette
zijn schuilplaats bereikt
Schiet hij tevoorschijn
en verslindt…
Noordenwind
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
785 Stil tel jij
de dagen naar
het licht schreeuwt
donkere nachten
duister dicht
heelt spijt
in verborgen
zinnen
ooit geschreven
"verlangen"
zwevend op
weemoed van
noordenwind werd
onvoorwaardelijke
liefde aanvaard
gevangen
zacht gevlochten
draden horen
de wederroep
verstaan
jou in mij
bevrijd
leeft ooit…
Betoverd nu, in winterdood
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
2.221 Betoverd nu, in winterdood
in laatst verlangen, waterschoot
rust mijn ziel, mijn pijnlijk hart
al was het om de dag te dragen
Mijn zucht, mijn damp als ademstroom
als draden, die de vlinders vlogen
verdwenen in landschapspaden
Enkel wit
het vocht hangt boven aarde
in de slaap, die mijn dood verdrijft
het is de nacht, die naderschrijdt…
Ik wacht bij haar
gedicht
3.2 met 18 stemmen
9.676 Ik ontzeg mij elke scharnier,
ik leg vertraagd mijn wanten af
en schik gevallen beelden
tot de droogte van haar slaap
mij weer in hoeken zet
en zij van ver haar lenden draait
en schaduw maakt uit draad die gloeit.
--------------------------------------------------
uit: '21 dichters voor de 21e eeuw', 2005.…
Leren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
646 En sleur je alles
met je mee
aan een zijden draad
Groene enkels
in de poel van kennis.
Koude massa.
Ik zal zwemmen kunnen
tot ik sterf en verder
Achter me het leven
Lust, strak gespannen.
Het vuur zo behaaglijk
gebouwd op blokken
heet, zonder grip
Ooit opgebrand.
Zal ik?…