6639 resultaten.
Stille wegen
netgedicht
3.9 met 8 stemmen
603 Stille wegen
Slingeren omhoog, de berg op
Verdwijnen in de mist
Onder de sneeuw
Stille wegen
Overspoeld door de zee
Niemand
Behalve die mens
Die monnik
Die geest
Stille wegen
Door het zonnige, groene dal
Zo mooi
Zo adembenemend mooi
Tranen in de ogen
Stille wegen
Stille mensen…
Rubberen kogels...
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
683 resten van de nacht overwoekeren de stad
gespuis en hoeren kruipen richting donkere tijden
hebben hun levens aangepast
aan de zinloosheid van het bestaan
sirenes verstoren de stilte
gordijnen bewegen
ik sluit mijn ogen uit pure gewoonte
en drink me zat
tot dat men mij vergeten zal
ik heb geen antwoord op de vragen,
nee,
die heb ik nooit…
schipbreuk
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
613 Contouren van geluk welke vervagen in de mist
wanneer jij weggaat en mij achterlaat
en ik met mijn levensschip onderga in de oceaan van eenzaamheid…
zonder jou
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
1.775 Vloed in mijn hoofd
gezichten vervagen en gaan onder
terwijl het jouwe boven komt drijven
Vreemde gevoelens in mijn ziel
gevoelens ooit verloren gewaand
nu hardnekkig kloppend in mijn hart
Vragen waar nooit een antwoord op volgt
het aanwezig zijn doet zo pijn
zonder jou…
Een aards gevang
netgedicht
4.0 met 13 stemmen
940 eenzaamheid kent
vaak een verleden
hoe men ook
de steen
des aanstoots
zoekt in het heden
in liefde
in haat
de pijn kan niet
worden vermeden
de bezeerde ziel
is dan blind,
soms dagen
en nachten lang
men voelt zelfs niet
door wie men
wel
wordt bemind
het zijn uitzichtloze
momenten
in een aards gevang…
Daken die schreien
netgedicht
3.2 met 8 stemmen
528 Soms als het regent in jouw nacht
daken misnoegend schreien
de wind strepen maakt op het veld
dan zijn je wangen de uiterwaarden
van al jouw verdriet
al zou je willen vlieden voor
instortende oevers, dan nog
ben jij het waaiend riet dat buigzaam
haar nest beschermt tegen de degens
die jou voortijdig al hadden bekrast
jij leeft voort in…
Een
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
13.429 Mijn spiegelbeeld
lijkt voor altijd
het enkelvoud
van eenzaamheid.…
Litanieën
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
801 ik wil je niet
schreeuwt
de eeuwige luidspreker
aldoor repeterend
naar de doofgeraakte
ziel van het kind
je bent niets of
gelijk aan gesloten ogen
je zal in een leeg
zwart huis zijn
dat traag groeit
vol honger
naar links en rechts
maar zonder licht
en rozen in het haar
ademen voor jou
is luisteren naar litanieën
van vals…
Puur van toen
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
654 van toen
is nooit meer teruggekomen
er kwam bewustzijn
etaleren van gevoelens
een kunstenaar
ging door een woelige storm
en vond in rust de luwte
en er stierf een ik in jou
op een najaarsdag
je werd weer terug geworpen
in verdriet zonder dat iemand
je ooit echt had begrepen
terug in de woelige storm
van trieste eenzame…
De echo schaterlacht
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
425 Spoken uit het verleden
dansen in het donker
van de nacht
soms wil ik leven in een leugen
alsof jij mijn lief nog steeds
de adem van mijn ziel bent
maar je deed de deur
achter je dicht
mijn hart huilt
al blijven mijn wangen droog
voorbij……fluistert de wind
de echo schaterlacht…
Over ....spel
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
550 ze wisten
dat er niets van zou komen
hij, meer dan twee honderd
kilometer ver van haar
toch zo dichtbij
dat zijn stem
haar huid streelde
en ze zijn kussen voelde
branden
elke keer
fluisterde ze hem
goede nacht toe
voor ze de hoorn
op de haak legde
en alleen thuis achter bleef
zonder hem
het was alleen de wind
die wist hoe eenzaam…
De rozenkrans
netgedicht
3.6 met 19 stemmen
1.203 gister verliet ik mijn huis
van dromen en verlangen
ook de straat bleef leeg
geen leven wist ik te vangen
zie weer de steegjes
waardoor ik liep
in jonge jaren
het was toen al
dat ik haast dagelijks
in eenzaamheid sliep
seizoenen waren als elastiek
of doods in de rek
leerde slenteren
zocht kontakt in denken
bladzijden vol
met verlaten…
meisje in de spiegel.
hartenkreet
2.5 met 8 stemmen
1.335 een meisje in de spiegel zegt hallo.
hallo zeg ik.
wat vreemd.
ze vraagt hoe ik heet.
ik vertel mijn naam.
opeens is het even stil.
we keken mekaar aan.
opeens ziet iemand mij staan.
ik glunderde.
zij ook.
echte vriendschap.
zoiets heb ik nog nooit gehad.
ik kon mijn oren niet geloven.
rende als een kip zonder kop
het hele huis door…
Verweesd
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
678 langzaam slokte
de eenzaamheid haar op
het vangnet dat ze
dacht te hebben
bleek er één
van vrije val
ze nam 'n grote aanloop
~*~…
achter zijn ogen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
706 achter zijn ogen vermoed ik
de wereld waar hij woonde
zijn naar binnen gekeerde blik
lijkt te luisteren naar
geluiden van toen
rinkelende melkbussen op een kar
roepende stemmen tijdens het hooien
koeien, bijeengedreven in de zon
de wereld waar zijn leven stopte
en waar het ooit begon
hij zit in de stoel
en kijkt naar niets
ik streel…
Ochtendmist
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
546 trieste berichten
omvouwen deze morgen
zo vrolijk als de zon schijnt
doen de grijze wolken
toch anders vermoeden
zo naar buiten kijkend
rollen tranen langzaam
in een koud kopje thee…
Verloren
netgedicht
2.6 met 7 stemmen
741 En ze valt
alsmaar dieper en dieper
zonder begin en zonder eind
Gestoken steeds weer gestoken
met scherpe messen zonder bloedvergieten
lijkt het als of ze in luchtledige verdwijnt
Gezicht vertrokken van diepe pijn
geeft zich gedwongen over aan het lot
dat haar beschoren is
Zij kan alleen nog bidden om een wonder
echter niemand heeft…
Mijn laatste traan.
netgedicht
4.0 met 33 stemmen
2.540 Vanaf dan zoek ik mijn heil
in opgetogen eenzaamheid:
al raak ik mezelf misschien
wel kwijt
zie ik toch reikhalzend uit
naar nieuwe dagen.
Ik denk wel niet
dat ik het redden ga,
maar mij
zul je niet meer horen klagen.…
Niet welkom in de hemel
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
546 hoge poorten blijven gesloten
niemand begrijpt me
gevoelens veranderen
veranderen mij
iedereen is anders
in deze te grote zee
reikt niemand mij de hand
echoën golven tot in de verte
grote dieptes blijven onbereikbaar
drijf onbegrepen naar waar
jij je verborgen houdt
onder water
wil de hemel mij niet
niemand geeft een zier
kabbelt…
Heimelijk
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
466 angstvallig vasthoudend
aan wat ooit was
manoeuvrerend tussen
vier muren
om niet te veel af te wijken
van het dagelijks patroon
daar vernieuwing graag
op de loer ligt
weer al het licht uit de kamer
dat herinneringen niet zal
doen vergelen noch
doen aantasten
zodat schaduwen op
z'n plek blijven
net als ik…
De dood van de verte ( 2 )
netgedicht
3.8 met 16 stemmen
1.014 alhoewel mijn lijf de verte draagt
en ik het komende in lengte van dagen ontzie
is het dus niet overmorgen die verder vraagt
om het even wat ik er nu zelf mee bedoel
daar zelfs wat was, schijnbaar niet opdaagt
vandaag ervaar ik, dat wat is geweest
als jaren verzameld lijkt in slechts een beeld
waarin begrip enkel ledigheid leest
ik ben…
gooi mij niet weg...
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
609 Gooi mij niet weg
alsof het niets is
want de takken
van de bomen
vangen mij toch
wanneer ik val
omdat er altijd
iets zijn zal om
voor te bestaan
en wat ik mis...
in dit oneindig
tranendal schijnt
soms toch de zon
dus mij krijg je
niet klein al moet
ik door stof gaan
ik zal altijd weer
opstaan en doorgaan
met leven,…
de jas
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
521 letters schrijven
in voorbijstromend water
is niet zo zinloos
als van iemand te houden
die geen liefde kan geven
zie het leven van een afgedragen jas
dragen is beschamend van wegdoen wil je niks weten
we vergroeien ermee als bijenwas
geeft geen liefde maar gedraagt zich als een broeder
schrompel ik in ijzige lucht
zou dan ik de zwakke mens…
Levend sterven
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
821 er is iemand gestorven
in mijn ziel
langzaam en over vele jaren heen
de weg was blind
het doek viel
in mij is iemand
als de dood
verlaten door het leven
een hart in nood
weer neemt
de schaduw mij mee
eigenlijk al vele, vele jaren
ik volgde ontkennend gedwee
immers er was ook oud verdriet
het kwam niet tot bedaren
het kleurde…
Wie met de zon danst
netgedicht
4.9 met 43 stemmen
1.053 het graf van
een winterse dood
zal ik de mantel van
herfstvlinders dragen
met vleugel-ogen
zonder vragen
mijn schaduw
vooruitwerpen
in de tijd
waar ik het licht
kan vangen dat
paden plaveid
om rozen te kweken
want geuren worden kouder
en kleuren ouder
in de storm van het wachten
wanneer avonden vallen
en dagen breken
in eenzaamheid…
Alleen
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
858 Leven als een muisje,
in een doosje, heel alleen.
Luisterend naar de stemmen,
verdrinkend in het geween.
Angst voor alles,
zelfs angst voor de 'schrik'.
Leven als een muisje,
heel alleen,..., zoals ik.…
De eenzame kous
netgedicht
3.4 met 7 stemmen
675 De eenzaamheid van het niet kunnen
maar wel willen
staat op zijn voorhoofd gegrift
het niet kunnen vragen,
omdat ie zo niet is opgevoed belemmerd
hem in zijn doen,
zijn laten zijn alles.…
Een zwaar gevoel
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
1.005 Ik voel me geen lust maar een last,
Zit voor mijn gevoel opgesloten in een donkere kast.
Het gevoel weegt zwaar op mijn hart,
Mijn gedachten ver weg, mijn ogen gitzwart.
Niemand die begrijpt hoe ik me werkelijk voel,
Iedereen ziet alleen die vrouw in die rolstoel.
Ze verdwijnen, rennen weg voor wat is,
Waar is nu die arm, die knuffel die ik…
Mis.
netgedicht
2.9 met 13 stemmen
715 Misschien is het
omdat je me te vaak
bent vergeten
Het kan ook zijn
dat je me
niet vaak genoeg
hebt gekust
Maar binnen in mij
is het zo leeg
word het steeds kouder
ik mis je aanwezigheid
je hand
je schouder…
Vastgenageld
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
655 uitgestorven pleinen
en straten
huizen in de schaduw
hun reikwijdte van glazen muren
verschuilen geen optie
zelfs niet onder
de houten trap
in het voorportaal
het is stikken of leven
het glas is immers
geen pantser
ergens dwaalt het door de kamers
likkebaardend
ladderzat
als een valse profeet
spijkert eenzaamheid haar vast…