958 resultaten.
in het blauwgroen van je ogen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.134 je brengt structuur
in muren tot gezichten
je ademt liefde in
het ruisen van de wind
in het blauwgroen van je ogen
lees ik dat je mij bemint
ik ga je zien als morgen
woensdag wordt, de nachten
zijn geweest en dagen
zijn gesmoord in wachten
ogen zullen even blikken
schrikken en elkaar verbazen
ik zal je stem herkennen
in de woorden…
een bui bij volle maan
netgedicht
3.3 met 98 stemmen
31.715 het vriest maar in de
sneeuw zie ik je dansen
een bui bij volle maan
je sluiert geel in witte kansen
ik hoor stilte
in het ruisen van de stad
de bomen wachten af, weten
van mijn tasten op hun bast
samen op bevroren
grond die wortels voedt uit
vele levens, ik laaf me aan
je lach die ook op lente wacht
dwarrel maar met mij
en…
Met een veer tussen de vingers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
456 slechts de witte lelies weten het
wanneer ze luisteren naar het
ruisen van de wind
achter een
optrekkende mist van tranen, troost daar waar
de vlinder zijn vleugels spreid
terwijl de arme dichter met een veer
tussen de vingers
de kwalen lichter schrijft
balsemende woorden honing dat
de rauwe wonden zalft, een nieuw mens
de hoop…
een mooie dag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
488 badend in het schijnsel van het zinderende ochtendlicht
omgeven door het ruisen van de traag bewegende zee
betoverd door een vlinder die een daverende dans verricht
onschuldig en bekoorlijk en zo dans ik met haar mee
het klamme mos, de paarse bomen, weerkaatsend in de felle zon
de geuren die de prille lucht haar stille gratie geven
erkentelijk…
Hier al op dit aardrijk
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
572 Al vroeg versierd dit jaar de huizen
Rond Sinterklaasfeest al met licht
De mens is moe van nieuwsbericht
Grafiek en ruis, ‘t elkaar verguizen
Bewoners hebben zo hun zorgen
Zo klein was hun planeet nog nooit
Servetten worden mooi geplooid
De vrees voor ziekte weggeborgen
Kristal en Wedgwood op damast
De stalletjes bij dennenbomen
Een zweem…
waarin je leven slijt
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
975 soms lijkt het of
de dag van gisteren
niet is geweest
niet heeft geleefd
als beest, maar
weggegleden is
tussen vingers
die niets wilden
als zand beland
in de vergetelheid
van zomers strand
hezelfde ruis
stuurt trage uren
in het huis waarin
je leven slijt in het
nutteloze hemel turen
dan is er spijt
breekt morgen al
op voorhand…
Zo Voor R.
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
576 Zo zou ik eeuwig willen leven
Met jou in ons geliefde huis
In doodse stilte, zonder ruis
Zeer innig met elkaar verweven
Jij bent nog lang niet uitgeschreven
Mijn ganzenveer is ook nog struis
Zo zou ik eeuwig willen leven
Met jou in ons geliefde huis
Bewust, gerijpt, met groen omgeven
In onze harten feestgedruis
Als huisdier - de computermuis…
wie deelt het leven met de dood
netgedicht
2.8 met 12 stemmen
989 ook de lucht
is nu gereinigd
woorden zijn steriel
zusters knippen
scheren en joderen
een groene man die lacht
het mes dat wacht
en zonder spreken snijdt
de huid tot helften splijt
vrouwen zuigen het verboden
vocht, stromen dat niet mocht
vaten worden afgeklemd
stilte is al overstemd
door het ruisen van de pompen
bloed wordt levend…
drift in het stappen van mensen
netgedicht
2.7 met 6 stemmen
1.033 bomen zijn weg
uit het bos
het ruisen is
aan het verhuizen
jengelt nog na
in versgezaagd hout
op het mos
hun zielen dwalen
in het woud van
oudsher dat tot
park verwordt
paden van naalden
zijn al door
asfalt vermoord
hoor drift
in het stappen
van mensen, hier
knispert beschaving
stilte verwensend
met schreeuwen in
dolle verdwazing…
een leven aan de zelfkant
netgedicht
4.7 met 6 stemmen
1.089 bomen ruisen groen
stammen kringen statig bos
en wuiven met hun takken
eens per jaar de bladeren los
die dwarrelen een
kleurig herfsttapijt dat
in de winter modder wordt en
het geluid van stappen smoort
niet alle bomen maken bos
ze hechten niet aan struiken
vervlechten moeilijker met
sfeer uit sprookjes van weleer
ze staan wat…
Chinees liedje in Europa
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
449 Het meisje waaiert
haar waaier, waaiert
de brug op, over
het koele water
De heren turen
terloops naar boven,
het vrije meisje
wil zich verloven
Het meisje waaiert
haar stille wenken,
de ruches ruisen,
wat zou ze denken?…
Eigen schaduw
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
672 Er is een zwarte bladzijde
over het ruisen van het leven
bedoeld om in alle eenzaamheid
aan een vreemdeling weg te geven
een duistere schaduw van jezelf
wanneer je niet meer kunt praten
het dolle feestgedruis is afgelopen
vergeef jezelf tussen de zondaars
je doet wat je niet kunt laten
maar je bent lam en straal bezopen
keer je…
piep
hartenkreet
3.8 met 5 stemmen
320 De ruis van het geluid dat een tijdje voor het filter blijft hangen
en je even niet je best moet doen om de trillingen niet op te vangen.
Even zolang tot je vergeet dat je niet over niets nadenken kunt,
je de gedachten tot in het kleinste puntje verdunt.…
HET WAS NAJAAR TOEN HIJ STIERF
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
1.712 liefhad
ze ruimden zijn verdorde blad
de kleuren verpulverend
tot herinnering
en ze wachtten op de warmte
van de eerste zonnestralen
en haar lach
maar ze miste het voorjaar
en zijn eens zo statige stam
waar ze altijd tegen leunde
ze miste zijn knoestige handen
die haar hadden geliefkoosd
bij elke najaarsstorm
het vertrouwde ruisen…
liefde
hartenkreet
4.1 met 13 stemmen
1.952 nooit zonk ik zo diep
In de ogen van de mens
Nog nooit was mijn liefde voor iemand
zo intens
Nog nooit heb ik van iemand zoveel gehouden
En nog nooit heeft mijn gevoel Zolang stand gehouden
Jij bent mijn levensdoel
Mijn hele hebben en houden
Jij bent mijn geluk
Het beste wat mij is overkomen
Ik zie je in de wolken
hoor je stem in het ruisen…
Schelpen 2
netgedicht
3.8 met 9 stemmen
1.697 Zijn jas hing als een schreeuw
tegen de hemel
op die dag en die minuut
voorbij aan ons begrip
en telbaar vóór zijn dood
Ik dacht het te horen ik dacht
zo dadelijk doe ik mij handen
voor mijn oren ik sluit mijn schelp
voor zijn vreselijke woorden tot
mijn bloed alleen nog maar
de zee hoort ruisen.…
Arbiter op een botter
hartenkreet
2.0 met 2 stemmen
1.319 Een mast en eigen baas
arbiter op een botter
in een gevecht met de zeeboezem
Onverwondbaar en hoogbouwend
sla jij jouw golven om mijn oren
in het vaarwater van mijn hart
Eenmaal staande op vaste bodem
hoor ik nog steeds de golfslag ruisen
maar de herinnering verwatert
Ga voor me staan, nog een keer
en overspoel me met jouw liefde
laat…
Magische update
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
485 ik voelde hoe
de lucht dunner werd
toen jij binnenkwam
pigmenten op de
muren kleurig oplichtten
door harmonisch samenzijn
in een verhelderende
schijn werden onderlinge
blikken steeds klaarder
klonken stemmen
duidelijker in een
meer verfijnde articulatie
jij zorgde met een bijna
magische update dat
ruis en stof verdween
misverstanden…
Avondrood
hartenkreet
4.3 met 36 stemmen
1.959 Avondrood zo warm zo zwoel
Het mooie strand verlaten en puur
Mijn voeten spelen met het zand
Terwijl ik naar de horizon tuur
Alleen het zachte ruisen van de zee
De wind plaagt mijn krullende haren
Tranen lopen over mijn wangen weg
Herinneringen zullen eens verjaren….…
De vitale vibraties
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
464 heb met bomen gefluisterd
naar het ruisen van
bladeren geluisterd in
tientallen jaren van groei
maar de vitale
vibraties zijn over
in het geluid van het lover
hoor ik niet meer je bloei
in het tasten naar
warmte voel ik rust
en gelatenheid in de
groen bemoste basten
nog staan ze fier
torenen hoog boven mij uit
in het samen beleven…
Stad van halverwege
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
721 Zij van de tweelingstad
roemen haar aderen om hun zachte ruisen.
Het fluisterasfalt.…
Een meisje
poëzie
3.1 met 7 stemmen
5.801 's Middags loopt ze in het bos te schijnen,
haar ogen tussen bladen als twee kleine
vuurjuwelen, kijkend in een laan -
bladen ruisen weer dicht, ze is gegaan.
's Avonds lacht ze in een stille
kamer, zonder 't zelf te willen
wordt ze weer dromerig en lacht
minder en minder - zegt goênacht.…
Aan zee
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
677 m'n oren raken verstopt
het wordt stil om me heen
men zegt dat ik iets aan
m'n gehoor moet laten doen
maar ik houd me doof en m'n
oren fossiliseren tot schelpen
geluk is slechts 'n gevoel dat
we door denken opwekken
zo verwezenlijk ik 'n ideaal
waan mij in 'n houten huis
in de duinen aan de Noordzee
en schrijf ongestoord
bij 't ruisen…
Vocht niet vergeefs
netgedicht
4.4 met 13 stemmen
662 tranen verdring ik niet meer
als verloren takken prikken
ik laat nu vrijelijk komen
louter mijn geharde aard
verzacht de geblakerde bomen
tot groen herlevende gaarden
waar duister zonder dreigen
vocht en verkoeling brengt
vallende druppels ruisen
blaren en dorre korsten mos
drenken de verdroogde gronden
van mijn lege sprokkelbos
op…
Een dwarse streek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
653 want somberheid was troef
maar uit de bak
trekken toch al snel
hoge tonen aan een speelse bel
een dwarse streek
over slaperige snaren brengt
het pril geluid niet tot bedaren
zij lijken nog ontstemd
maar als de zon gaat schijnen
zullen dissonanten zo verdwijnen
dan gaat het lentelied echt bruisen
laten violen koude beekjes warm ruisen…
Wiegend op wind
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
524 ik weet met een lach
dat ik ooit god ben geweest
tenminste dat heb ik altijd gedacht
als ik lig in het gras
en speel met de wolken die
in kleur en vorm de hemel bevolken
praat tegen bloemen die
wiegend op wind mooi staan te zijn
hun harten openen in aandacht voor mij
bomen hoor die in hun donker ruisen
dissonanten uit melodieën kuisen…
De geopende deur
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
610 de deur van
kunst staat open en ik
ben naar binnen gelopen
en wandel
nieuwsgierig door de kamers
en lange gangen
met imponerende
doeken en in leer gebonden boeken
op de tafel
van wortelnoothout
ligt een witte veder
ik hoor het
ruisen van mijn bloed warm en zoet
dat als een rivier
door woorden stroomt
klei in hand
van de…
zee van rust
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
516 de zee kent slechts schaduwen
van wat er boven hangt
of rusteloos op drijven blijft
de zee neemt je eindeloos mee
als je erin springt en loslaat
los je langzaam op in water
de gedachten waar je nu nog
alle kanten mee heen dobbert
worden één met de druppels
ruisen slechts nog als de golven
van een tijdloos eb en vloed
adem in en dan…
Hoogste leven is de liefde leven
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.348 Liefde is de onrust van het rusten,
Het bewuste van het onbewuste,
In de liefde die zich zelf herkent,
Ruisen aarde, zee en firmament.…
bomen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 wat je schrijft is
altijd een versie
er kunnen ook
andere versies zijn
de boom langs het water
kent zo meerdere uitdossingen
omdat we denken dat elk ruisen
van haar bladeren vertelt wie wij zijn
blij: gelukkig ruisende bladeren
droevig: melancholiek ruisende bladeren
kwaad: driftig ruisende bladeren
rustig: windstille bladeren
dood…