5775 resultaten.
STADSARCHIEF
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
508 Helder, vriendelijk licht schijnt in de zaal,
waar de wanden met trotse afbeeldingen
van Breda's werken en belevingen
spreken vol stille, maar levendige taal.
Boekenkasten bergen menig verhaal
over welvaren en beproevingen.
Grijze laden houden beschermelingen,
ogen streng als de waakzame generaal.…
Liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
997 demonische grijns
die volstrekt afgescheiden is
van het wezen vrede
en van alle wezens
Een komen
en gaan
van romantiek
en beminnen
van lippen die elkaar kussen
even in elkaar rusten
en elkaar eeuwig trouw beloven
maar straks wellicht
worden kussen
venijnige pijlen
van kleine verwijten
De aarde
is een drukke straat
en haar stille…
De gouden aarde
poëzie
5.0 met 1 stemmen
4.354 En in het zachte en volkomen blauw
Is de Zon een Man met een gouden regen
En de Aarde een wijde groene Vrouw,
Genietend 't stille geluk van die zegen.
Zon, Aarde en Heelal zijn één lach
Rondom de Mensheid heen. Dit is haar Dag.…
De kleine kamer, altijd
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 Ongrijpbaar voor wie dan ook of wat dan ook,
hoog contact met eigen ziel: nog altijd dichtbij
eigen liefde en stille vrede.
Onomstreden.
Mijn kleine kamer verdroeg mijn angst, zorgen
en haat vanuit onmacht.
Ze bewerkstelligde veiligheid en eigenheid.…
Begeesterd
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
523 Omdat natuur mijn ziel beroert
en mijn realiteitszin tart
met haast goddelijke gratie,
ontwaar ik in mijn hart,
mijn verheugde mensenhart
nederig ontzag en stille admiratie.…
Navigatie?
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
494 Het zijn mijn vingers die het blad doen leven, niet
op geheven, maar ze laten bloeien in de goede aarde
en door de zwarte pagina’s steeds weer om te slaan,
in de nachten schrijf ik op zwart papier, waarop letters
oplichten door de vrije gedachten hier ver vandaan, ik
omhels de stille woorden zoals ik gisteren heb gedaan.…
TREIN
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
759 Daverend schoot de trein voorbij
uur na uur elke dag alsmaar weer
Die trein, hij stopte nooit voor mij
desondanks hoopte ik ‘t elke keer
Denderend sneed één stuk metaal
als een kogel langs de stille nacht
Met eigen ritme, in zijn eigen taal
sprak hij dat hij mij had verwacht
Woedend hortte ‘t staal langs mij
krijsend nodigde zijn ijzer…
couperus
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
555 ook zijn ongehoorde woordenschat is niet te stillen
ik hoor hem zeggen ":"in het hier en verleden zijn we "
en ook al is het niet te tillen
zijn beeld heb ik altijd bij me…
Afscheid nemen bestaat niet
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.359 Huilend, kijk ik vannacht door mijn lachende ogen
Mijn onrust wordt door een stille noot tot kalmte gebracht
Vooruitkijkend, voel ik langs mijn herinneringen al je leegte
Afscheid nemen bestaat niet
Iedere dag zorgt de zon dat ik je vergeet
Iedere nacht brengt de maan jou naar mij toe
Ik vergeef het mezelf, ik kan jou niet vergeten
Afscheid…
Het lonken van de liefde
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
704 Elk gevecht, elke oorlog laten stillen.
Het was enkel het telkens beginnen
aan de nieuwe methodieken.
Vol van tactische diplomatie
kan mijn systematiek niet verlies leiden.
Het lijden lag voldoende achter me; het is enkel nog
evolueren tot waarderen van en met de ander.
Ik kan nog immer zeggen: "Ik houd van dit leven.…
Zonder ware aard
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
570 De volheid van halfslachtigheid
vraagt om verbazing, stille verwondering
op het schiereiland van genot
hangt het om niet en renteloos te leen
slechts bereikbaar over een smalle strook
geplaveid met de toon en het timbre
van volle tintelende klanken
en de kleuring van het ongeëvenaarde
vleugelslagen geboren uit zebrapatronen
ouverture van…
Een moeder
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
758 gelaat
pijn verkrampt zo van de pijn
een moeder
denkt ik kan niet meer
genoeg gemoederd
ik sta nu even stil
adem hijgt en loopt haar achterna
ze voelt zich zo belazerd
de foute genen beschuldigen haar
een moeder
hapt naar adem
gaat de weg terug
pijn blijft in haar buurt
een moeder
dapper gaat ze verder
droomt een droom
een stille…
Het naakte kleden
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
643 aan je frêle lijf, rondom
zijn bladeren geplakt
zij hechten aan de huid
het is vel dat pakt
of van binnenuit
jouw geur die snuift
of de wind
zomaar van zelve
en woordeloos
in jouw richting wuift
om je borsten
te kleden met
gevallen groen
of een kleur aanbiedt
al verder dan rood
dat je lippen doet krullen
wachtend op een stille zoen…
Zingeving
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
696 Al lange tijd kende ik het fenomeen, dat mijn realiteit
en hoe ik haar waarnam, en waarneem
sterk worden beïnvloed door een grote honger
en stille dorst.
Het is namelijk zo: in de kleine dingen, de zaken
die zich voltrekken voor mijn ogen
schuilen véle lessen!…
kist
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
571 Zo lang als ik kon zat ik onder de dekens verborgen
Ik sta uiteindelijk op en drink mijn koffie op deze donkere morgen
met stille hoop een beetje meer energie voor vandaag gekregen te hebben
ik doe mijn best de rest van deze dag nog te redden
nog maar kort geleden keek ik nog in jouw vertrouwde ogen
nu doe ik zo mijn best om onopvallend mijn…
Mijn vader wil naar huis
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
725 verleden tijd vreet zich
in de werkelijkheid
och, hoe kon ik weten
dat je zo snel zou vergeten…
_
ik blijf zoeken
naar de warme seizoenen
het levenslied
in jouw stille herfst
streepjes licht
op vader en kind
dat wat niet verdwijnt
als een zon die altijd schijnt…
DRACHTENS GEHEUGEN
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
524 Het gebouw, dat Friese oudheid bewaart,
bemint stille stemmen uit elke tijd,
tot bescheiden, blijvend bestaan bereid,
binnen sterke muren van nodende aard.
Strenge laden, onverstoorbaar bedaard,
voelen zich somtijds door schuiven verblijd,
waarbij opbeurend licht langs hun wanden glijdt:
verborgen woorden springen op, zijn vermaard.…
Een zomeravond
poëzie
4.2 met 4 stemmen
1.473 En heel den nacht nijg ik me er heen en houd
Stille gemeenschap tot de morgen daagt. -
Dan lig ik stil met half geloken wimpers
Te staren, waar ik telkens nog de lach
Dier ogen meen te zien en 't blonde haar
Half over 't voorhoofd - dan zijgt zijwaarts af
Mijn hoofd in 't kussen en ik slaap in 't licht.-…
De Toverfluit
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
516 Het was een stille nacht in ‘t Weensewoud
waar Mozart in zijn eentje liep te dwalen.
Hij dacht aan sprookjes, sagen en verhalen
bedekt met spinrag, vele jaren oud.
Al was het somtijds niet zo heel vertrouwd
-er zaten rovers die je bruut bestalen
bij nacht en ontij in het Weensewoud-
toch liep hij moederziel alleen te dwalen.…
De beukenboom
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
882 Inmiddels is het beeld mij heel vertrouwd;
het is al vaak een stille troost geweest.
Wanneer de weemoed mij gevangen houdt
dan haal ik mij die boom weer voor de geest
en zie dan voor me hoe het zonnegoud
het blad betovert tot een kleurenfeest.
(analoog aan The Daffodils, by W. Wordsworth)…
Kerstkaart van...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
918 De landrover die hij kocht
en met mij, wandelaar,
door de stille bossen wilde rijden,
de weekendjes Ardennen,
de grote laatste vakantie,
en nog een vakantie voor de boeg, geboekt, geannuleerd.
Hoe hij er zichzelf mee naar de chemo's reed,
ik overdacht de begrafenis.
Ik opende de envelop,
de kaart bleek van een oude vriendin.…
Grafveld in Frankrijk
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
410 het kerkhof van grijze steen
ligt verloren in een veld koren
hier is het hele dorp aangeland
in een voeg van het landschap
ergens langs de wegkant
een stille straat loopt voor eeuwigheid
tussen graven van bewoners die tijdens
hun leven wel of niet hebben geleden met
kapellen en pinakels smal op de ruimte bemeten
zo’n plaats waar de tijd…
Ons witte doek
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
530 Dat stille witte doek. Dat zijn wij!
Waar heden en verleden samenkomen.
Waar mogelijkheden worden geboren.
Waar bewustzijn heerst.
Onbelast en vrij.…
De stilte en de dood
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
679 ijzige stilte woekerde een woord;
die toezegging jou nooit te vergeten
Ik riep je, en wachtte op je antwoord
jij die altijd in mijn hart had gezeten
Met roestige woorden wees je mij af
met koude letters, in venijn gedoopt
Besef jij dat ik jou dadelijk al vergaf
schoon mij ‘t innerlijk was gesloopt
Met tranende ogen zag ze mij staan
dat stille…
Vreemde maan, vertrouwde wol
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
628 In de stad ben ik weer
door grenzeloze noodzaak
zie ik een blauw schijnsel
door de gordijnen
van een vreemde maan
die de nacht straalt
wind waait emoties
over spiegelende meren
een stille ik in jou
wandelt over water
geluidloos
het hart, vol sentiment
gaat hevig te keer
mensen zijn onderweg
er is geen alternatief
voor onderbewustzijn…
Beteugeld
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
516 bijzijn
Gaat ademen en leven
Krijgt ruimte, gaat bewegen
Groter groeien, hoger stijgen
Tot de hemel kan het reiken
Maar zonder jou
Bindt het in
Kom ik weer licht bij zinnen
Kan mijn rede weer wat vinden
Mijn hart kan even rusten
Van je handen en je kussen
Tot ik je weer zal zien
En kan laven aan jouw lippen
Een honger bijna niet te stillen…
ik aarzel in dit licht
netgedicht
4.2 met 5 stemmen
576 ik aarzel in dit licht
dit stilgevallen licht
taal of weerstand
alles van liefde is kostbaar
zeg je
en ik aarzel in dit licht
herinner ieder gebaar
geknield voor mijn engel
zo vroeg in de stad
dun en waterig licht
besprenkelt lege straten
verlaten pleinen en bruggen
stille huizen en winkels
naakt en kwetsbaar
ben ik haar koning van…
De eindeloze bloesem
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
718 hoe lang kan een tel zijn
op 't moment van vertrek
je raakt dan aan de stille waarde
en leven met liefde wordt toegedekt
onderwijl we elkaars hand dragen
op weg naar daar, de rustende aarde
hoe lang kan een tel zijn
wanneer dichtbij, als nabijheid voelt
proef dan van zoete woorden
ook als een ervan al raakt aan overvloed
maar soms zegt zwijgen…
Het einde
gedicht
4.0 met 1 stemmen
4.584 Vreemd pizzicato van verre gitaren,
Hoorden we buiten reeds de vogels zingen -
De zon kwam door de kieren van de zware
Gordijnen in de stille kamer dringen.
Maar ons gezicht en alle dingen hingen
Nog in 't vermoeide licht der kandelaren -
En tussen ons, als grote spoken, gingen
Waanzin van woorden, wanhoop van gebaren.…
Boer
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
549 gretig groen zal grazen
tot liters en kakelig volk
geen windeieren leggen
boerengrond tekort
op de aarde
waarlangs, waarover
de onmetelijke monden
gulzige of verhongerend
nog meer voedsel vragen
tot het water aan de lippen
uit diepere gronden
rond de aarde
daarin, daarmee
oogsten visvolken
uit zeeën van groen
is aller honger te stillen…