inloggen
voeg je netgedicht toe

Netgedichten

netgedicht (nr. 10.001):

Begeesterd

Door ochtenddauw getooid
en koperen zon beslagen,
imposant doch fragiel
trekt natuur zijn gulle spoor
van rust en welbehagen
door zinnen en door ziel.

Slanke sparren toornen
zo lijkt, tot aan de hemel,
de nevellagen voorbij.
Aan hun voet mierenhopen,
naarstig op en neer gewemel
in een sparrennaaldensprei.

Een rosse pluimstaart steekt
daar ver, de bosweg over
naar een eikenstam gezwind
en verdwijnt al zigzaggend
in een kathedraal van lover,
als gejaagd door de wind.

Omdat natuur mijn ziel beroert
en mijn realiteitszin tart
met haast goddelijke gratie,
ontwaar ik in mijn hart,
mijn verheugde mensenhart
nederig ontzag en stille admiratie.

Schrijver: Frans Vanhove, 15 mrt. 2013


Geplaatst in de categorie: natuur

4,3 met 3 stemmen 98

Er zijn 2 reacties op deze inzending:

Naam:
Hilly Nicolay
Datum:
16 mrt. 2013
Blijmoedig gedicht.
Naam:
Marije Hendrikx
Datum:
16 mrt. 2013
vanochtend bekeek ik dit lieflijk landschap in stille adoratie .

Geef je reactie op deze inzending:

( vink aan als je niet wilt dat je emailadres voor anderen in beeld verschijnt)