4624 resultaten.
Ga terug naar je eigen land
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
608 “Ga terug, ga terug naar je eigen land”
Maar mijn mijn land is het land waar mijn mijn mensen wonen
Waar mijn oude huizen staan, waar ik de rode straatstenen ken
Mijn mensen hebben niet allemaal mijn kleur, mijn kleren, mijn taal
Mijn mensen hebben niet allemaal mijn geloof, mijn haar, mijn ogen
Maar ik kan ze verstaan en ze verstaan mijn lach…
Droombeelden
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
464 Zonder sjabloon voor de taal en tekens
of met te dure woorden of te veel kabaal
laat staan compositorisch voorstudiemateriaal.
Doe incidenteel uit een manenstraal zonnig een greep
heb soms treffend als kievit met adelaarsogen echt beet
die ogen welke 't leven van grotere hoogte gedogen
het zijn en blijven de zijne en mijne die mag je mogen.…
het dichten
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
504 heb het dichten nagelaten aan de zondvloed
waarin woorden stroomden die met vrede en strijd
de richting zochten, doch telkens verwezen zinnen
naar het niets, het niets waar vreemde begrippen
hun oorsprong vonden in een taal die ik slechts begreep
genoeg, bastaard ge hebt genoeg geletterd, tijd is
geen wapen maar een hebbeding die jij ter schrift…
Sleepnacht
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 Onder Brandarisoog is schuimend wrok de inspiratiebron
voor eilanders die in taal nooit iets zullen bijleggen,
waar een stille oorlog woedt zonder iets te zeggen.
Vanaf het duin hoor ik boven wind het kerkhofhek kraken
waar boze zielen walgend graven en onstuimig braken
naast verse kuil van ontslapen ziel die zich ooit vergreep.…
Ons eigen grondgebied
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
599 We ontmoeten elkaar
en werden verliefd
we zaten op een wolk
Boven iedereen
We gingen onze eigen weg
Hielden elkaar vast
bouwden aan een band en
Voelden ons verwant
Toen kwam de klap
Na de hevige verliefdheid
Onstond er geen vriendschap
In het dagelijkse leven
Begrepen we elkaar
Niet
Bleven op ons eigen grondgebied
Spraken een andere taal…
Fijn
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
522 zucht
En noemt mij niet in haar
Stil refrein
Ook ik ben stil
En staar haar naar
Nader nu
Stiller nu
Geknecht worden
En geknecht zijn
Ze droomt van revolutie
In haar geborgen zijn
Van gras en geen helm
Van boodschappen verborgen in het woud
De schelde roert zich
Het is niet stil in Antwerpen
Soms lacht ze en is ze een uit duizend
De taal…
Stad,vrucht van eigen spiegel ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
404 Stad wat het eerder was van stinkend water
het geloof het stof verjoeg van eeuwen,
gedompeld in een verhaal soms ingetogen
soms gelogen in schuilkerk van de taal.…
De ironie van onze tijd ?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
476 Mijn stad wat eerder een rijk van stinkend
water was, het geloof verjaagd door de
kronieken van eeuwen, gedompeld in een
verhaal soms ingetogen, de wet te
brengen in schuilkerk van de taal
de wachters van de grachten hun huizen
gekroond, door menige carillons bespot,
beklad door duiven waardoor de beelden
levend bleven in een mondiale…
Bladzijden
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
590 Ooit
Poëzie eren en beminnen
Op verbeterd worden door woorden
Komt als zonnestralen
Verhalen
En weer dan opnieuw horen
Deze echo
Haec libertaris Ergo
Leids zoals dit
Poetica Nascitur Non Fit
Dus jij creëert een gedicht
Met kritiek zoals ik slik
Sorry dat ik niet fit in
Met plezier leest men deze zin
In het leven
In de taal…
Levensrecht?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
389 De tijd komt ons nader toe
laat me in mijn onnadenkendheid,
gelijke taal ruist door alles heen
kruist z’n degens met rechtvaardigheid
een doorlopende tegenstrijdigheid, als
alles transparant is en tevens ondoorzichtig
wordt, onbenoemd geheim streeft naar
eenvoud tussen aarde en de zon, hoop lijkt
zinvol maar geeft de honing soms de smaak…
Residu?
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
365 Haar golven waarop je op de
toppen in vrijheid kan chargeren met door de
wind gedragen illustraties beeldend schuim
om in een dictionaire zee te verdrinken en
daadwerkelijk te worden herboren, tot
inzicht te komen, formeert talent en in
staat te zijn om het te integreren in een
mentaal schaakspel van de taal, dat is
kunst en kundigheid…
door de dauw
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 verstilt in de
afwezigheid van rumoer
zwoegt het opkomend
gras zich door de poriën
van dauw om voor
het eerst het zonlicht
te beschaduwen door in de
luwte van het nog niet-weten
het herstel van na de winter
te zijn vergeten, kleine
stroompjes water voeden
de nerven die zekerderwijs
hun weg naar een voltallige
groei in een zwijgzame taal…
Waar het zaad gedijt?
netgedicht
4.8 met 5 stemmen
456 De vlier staat mij nader toe
in onnadenkendheid, zijn
aimabele bloemschaal ruist
door ons heen in ieder zuchtje
wind beslaat z’n eigen taal,
de wortels uit het verleden
onverbiddelijk torsen
we zijn beknotte zerk.…
Weerlicht
netgedicht
3.2 met 11 stemmen
724 De grote terts vibreert hoog aan de wind
Een mast breekt, klapwiekt dubbel op het strand
Het ruimteschip meert in 't beloofde land
Maar mist de taal van een Arabisch kind
Ligt Netanyahu met één been in 't graf
Der Wederdopers en Anabaptisten
In lichterlaaie staat de dodenmars
Speelt Amnesty de Internationale
Dan horen wij de zonnevlechtverhalen…
de straat als lijkwade
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
458 de bochtige straat verwachtte
ons al, wij beiden stalden onze
onzekerheid in het vertrouwen
van de stilte van het kerkhof
het ritueel van de vroege morgen, wij
zeggen niets maar spreken
met de taal van onze gedachten, naar
elkaar terwijl onze ogen de schemer
afromen naar elk waarneembaar tafereel
het schelpenpad knarst onder jouw
blote…
Verbeelding
netgedicht
2.8 met 18 stemmen
598 Kijk naar de wolken
stuk voor stuk meesterwerken
taal van een hemel
Wanneer ik in de ochtend mijn raam
open, kijk ik vol bewondering naar boven, een lucht
bekleed met hier en daar verschillende wolken gegoten in ongerept
en uitgestrektheid op hetzelfde moment komen nieuwe ontwikkelingen op het pad.…
Zalig Pasen
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
542 calvarie
klonk het geroezemoes
van pratende mensen
die als vrienden aten na
het heetst van de zomerdag
een gezelschap vrienden
en volgelingen van de
gedachten van een
vrij land zonder bezetting
met oude rechten op
de geboortegrond sinds
het scheppingsverhaal
in vervlogen geschiedenis
de tweedeling in afstamming
historische rechten in tal…
Parbleu!
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
512 hem ben ik
beu
Wie leest ze nog, behalve tante Dé
Marlies Anoesjka Irma en Helena
Ageeth Elim Kochana en Renée
En wat te denken van mien ouwe
leu
Die koekeloeren mee over mijn schouder
Met Anne Elf Alona Liz en Cyn
Asel Lyubov Ahamian Malenka
Corinne Tas Suz Anneke Amean
Wat hij beweert klinkt ook voor
hen steeds bouder
Z'n taal…
Liefde wint van haat
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
577 je bent er en je blijft
je haat de haat
je redt en vecht
je bidt in elke taal
je kent ons,
ons allemaal
Toch? Lieve liefde?…
De ruimte tussen woorden
netgedicht
2.3 met 37 stemmen
1.015 Taal
die niet naar definitie zoekt maar die zich vervlecht met tijd en
het moment waar woorden zich pas echt laten zien als je stopt met zoeken.…
Het geheim van geluk
netgedicht
1.8 met 6 stemmen
530 Het is een geheim dat zich niet laat vangen
door taal, maar zich verborgen houdt in kleine pure dingen,
in de momenten waarop alles lijkt te verstillen, en ik eindelijk voel dat
geluk altijd al in me was, klaar om ontdekt te worden, zodra ik het toesta om te zijn.…
In de schaduw van de bomen
netgedicht
2.4 met 11 stemmen
775 Elke barst in hun schors is een spoor
van vervlogen tijd, een taal die zonder klank toch
alles onthult en bewaart. Wie goed luistert, zal geen antwoorden
vinden in hun murmelen maar voelen hoe wind echo’s van vergeten dromen draagt.…
Wat tussen ons leeft
netgedicht
2.4 met 9 stemmen
618 Je adem trilt door
mijn huid, een taal zonder woorden. Je aanwezigheid golft door mij heen.
Je vreugde gloeit als ochtendlicht
dat zachtjes door mij heen breekt. Maar je pijn
zakt in mij als regen, zwaar en stil. Soms verlang ik naar een
grens, een ademruimte. Toch blijf ik open, blijf ik liefhebben zonder harnas.…
ik overspeel liever mijn ziel
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
486 ik overspeel liever mijn ziel
over randjes van ‘t toelaatbare
dan dat ik mijn tanden brand
aan uitgewoonde versspraak
of spaakloop in verleden taal
ik wil neodraken roosteren
zonder d’oude te verbrassen
want ik heb voetvegen nodig
met papier van de Shakespeare
in Komrijstront verkommeren
ik heb schijt aan schoenzolen
die passen als vingerafdrukken…
Wanneer de aarde ademt
netgedicht
2.7 met 41 stemmen
623 Soms vrees ik zijn kracht, maar
vaker laat ik me meevoeren, want in zijn eigen taal hoor ik iets stiller dan woorden.
De zee trekt en duwt als een kind
dat te groot is voor knuffels, ze draagt het verdriet
van de wereld, gooit het op het strand.…
Tussen stiltes en stormen
netgedicht
1.9 met 22 stemmen
496 Wat verloren lijkt — verlaten
graanvelden, woorden van vrede — blijft
hangen als echo’s die niet meer verstommen, verstikt in
de rook van tweets en bommen, alsof stilte de enige taal is die nog overblijft.
Weleens zoek ik naar bloemen
die beton durven breken, die groeien achter
hekken van angst en vergeten gewin.…
Echo van tijdloosheid
hartenkreet
2.0 met 6 stemmen
518 Onder drijvende bladeren en mos verschuilt
zich een oud geheim, een taal die alleen hij spreekt, een ritme dat ik herken.
Als hij opstijgt, kloppen zijn
vleugels, niet gejaagd, niet haastig, boven
de ademende vijver.…
Wanneer je stem weer breekt
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
218 En alles stokte:
de taal bevroren, de stem weer stil.
Vertrouwen verdampte,
verbinding versplinterde
als glas, dun en teer.
Nu dwaalt een binnenwereld
weer op slot,
bang voor het daglicht,
teruggetrokken uit elke handreiking,
zelfs daar waar het ooit veilig leek.…
Natuurfluisteringen
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
534 Het zachte ruisen van bladeren
is een taal die ik herken. Glinsterende zonne-
stralen vallen als streken van penseel over het weidse veld.
Ik voel hoe stilte zich uitspreidt in mij, een kalme ruimte zonder grenzen.
Bij een open plek blijf ik staan,
het licht danst op het water. Elke golf draagt
een geheim, een belofte van beweging.…
Introspectie
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
307 Ik hoor het fluisteren van
trage paddenstoelen, hun bleke hoeden
dragen de stilte als kroon, onder mijn voeten bewegen
wortels, blind en wijs, ze raken elkaar aan in een trage taal zonder woorden.…