8651 resultaten.
Weerkaatsende lenteglimlach
netgedicht
3.1 met 8 stemmen
620 De zon scheen zo aanlokkelijk
dat ik na mijn bezoek
aan de bieb
even op mijn tuinstoel neerzeeg
het was een regelrechte uitnodiging
van moedertje natuur
die lente zong in mijn fluistering
was het aantrekkingskracht
dat ik mijn broekspijpen oprolde
en mijn witte benen
de kans gaf al een klein beetje te bruinen
wie zal het zeggen
in jouw…
Berouw
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.248 Van de wilgen stuiven de pluizen,
Wit in de regen van 't duister.
Ver weg het bedwelmend bruisen
Van de zee: haar vage geluiden
Eentonig, versmelt met het ruisen
Van het bloed, zo warm en duister.
In het duisteren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
golven
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
771 De stilte breekt
in fragmenten
van het bestaan
gedragen in tijd
van golven die
eindeloos beuken
op de witte rotsen
die boven alles
uit pieken
robuust en ruw
eeuwen gedragen
geschuurde jaren
meegaand in
donkere diepten
spelonken
waar vissen
hun territorium beschermen
koralen hun zaad tegen…
Eikelien
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
555 Hij pelt neerlands taal
schift fel geel van wit
draagt een hoed van vilt
waar geen vorm in zit
snijdt scherpe bochten
in kromme zinnen
weet altijd puntig
aandacht te winnen
eenzaam aan de top
hekelt hij ontrouw
nekt met grove streken
ieder nieuw gebouw
maar alles buiten kijf
was hij geen alfa betje
dan vast een lekker wijf…
De hoed van Rita
hartenkreet
2.6 met 5 stemmen
1.351 De hoedenparade is voorbij
Maar één bleef bij mij hangen
Het was de hoed van Rita Verdonck
Die haar gezicht echt deed behangen
Hij was bijna een meter groot
Kon net nog één oog zien
Onder dit deksel verschool zij zich
Zo'n exemplaar heb ik nog nooit gezien
De hoed was wit met blauwe bloemen
Lachwekkend was 'ie wel
Ik zou hem de naam UFO…
Een handvol duisternis
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
665 handvol
duisternis zit ik
op de rand
van mijn bestaan
nog het minste
met mezelf begaan
zoek ik met licht
een wankel evenwicht
maar als ik kijk
verdwijnt realiteit
blijft alleen de pijn
de chaos van steeds
iemand moeten zijn
mezelf verliezend
in fragmenten die
nooit mochten hechten
mijn leven
vaak verpestend
door hun zwart en wit…
De liefde
netgedicht
3.4 met 34 stemmen
585 of ben je verholen en verscholen, weg van dweperij,
weg van oppervlakkigheid, toch genietend
de eenvoud van een witte margariet?
Waar ben je als ik zoek
in de kolkende versnelling van de tijd?…
De ontvallen dichter
netgedicht
3.6 met 33 stemmen
640 nog eenmaal
dwarrelen geletterde vlokken
gelijk uitgepluisde witte watten
langs schouders en
dunne vaalbleke lokken
bedekken mede
als een hemelse manteling
de lange zwarte jas
met opgestikte zakken
ik draag een harnas;
een omhulling over
stilzwijgen getrokken
in gedachten,
ontdaan van dynamiek
en gevoelens aan
ijspegels…
Zomeravond- verlangen
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
596 De oranje gloed achter de bomen
kondigt de avond aan
door geruisloos zachte schemer
is geen donker of licht
Witte zwanen statig
vergrijzen in het niets
het water met lange stroom
vloeit naar de einder
De kelken dichten hun hart
wat blijft is de geur
stemmend geroezemoes
verstomt, de stilte valt
de schakering regenboog
tinten, als…
Kroon op je werk
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.208 De van vastgoedfraude verdachte Jan
Stuurde doorgaans “flexibele facturen”
Een arsenaal aan vals geschreven uren
Gefactureerd aan Jan en Alleman
Daarom ging hij graag in het wit gekleed
Om te verbloemen dat hij het zwart deed
-----------------------------------------------------------
…Interieurontwerper Jan des Bouvrie (Het Arsenaal) is…
Dan toch
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
449 ik raak de plassen
het ijsvlies scheurt
in waanzinnige vibraties
van fantasie en illusies
het laatste koppige wintervuur
uiteindelijk toch gebroken
ijzig wit neigt
naar kleurig golvend licht
stilte wordt gebroken
in luidruchtig vogelgekwetter
het immer groene gras
krokuskleurig opgefleurd
aarzelend hul ik mij
in geuren noordenwind…
Oorzaak en gevolg
netgedicht
2.9 met 8 stemmen
609 deze lente kaart met herinneringen
die de dood rijpt aan vluchtige
momenten spijt – witte kopjes
steken al boven de zwarte klei
bebaard en afgebakend
tussen zachte wallen vlees
met vroege stoppels waarvan het zwart
veranderd is in een loodgrijs warm vest
klampt emotie zich vast
aan het duister en ejaculeert
zijn angst met pijnlijke scheuten…
Stille eenvoud
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
811 Stille eenvoud
bedekte naaktheid
breekt de broosheid
van het witte kleed
waarin de tere vrucht
beschermd vertoeft
ver weg van alle leed.
Stil gezeten
de tijd vergeten
handen in zachte schoot
gedachten zwevend
tussen leven en dood.
Pure schoonheid
die in wachtende houding
haar zuiverheid
aan het oog ontbloot.…
déjà vu
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
590 bewaarde
voor de meester van de vijfde klas
omdat hij met consumptie sprak
tien toverballen
voor één cent
die je deelde met vriendjes
en vriendinnetjes
elk zuigend tot zo'n bal
tot die
veranderde van kleur
dan was de ander aan de beurt
soms kijk ik om
met wat weemoed
dan zie ik
een klein meisje
met twee staartjes in haar haar
met grote witte…
dodenwake
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
960 in deze nacht waarin geesten verrijzen
heb ik me neergezet op de rand
van je bebloemde zerk
de kilte snijdt vooral van binnen
terwijl ik lijdzaam wacht
op het wonder van de dodennacht
en in het spokenuur de witte schimmen
de kreten van een late uil
een droeve dodendans van verlaten zielen
ik wist het wel, hier zal ik je niet vinden
ik…
December
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
593 in louter klaarheid
zichtbaar leunt de dag door ‘t licht
van blauw wit verbond
de mantel van liefde
ligt diep geborgen verankerd in het groene
van moeder aarde
de tong van de taalwind liegt niet
in de oksels van tijd
dat maakt het uitzicht 'gastvrijer' in december
waarop elke dauwdruppel
het pad van stilte zegent voor het nieuwe seizoen…
Nog voor de laatste snik
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
576 we zagen water
van de rotsen druipen
in ondergrondse meren
door de regen buiten
het monotoon getik
zwol aan tot een geruis
de vlakke spiegels rimpelden
een schuimend witte kuif
de lampen doofden
ons geschreeuw
door het flauwe schijnen
werd de ruimte alsmaar kleiner
pas in totale duisternis
hoorden we na uren
weer het monotoon…
Zo goed als vierkant
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
461 Vandaag is het zwerk strak grijs
vierkant zucht de lucht eronder
is het erg dat ik stook met pook
met gein venijn iets anders dan
de dag te dolken, laat mij maar
links en rechts, voor en achter
contourig de liefde beschrijven
straffe wind in onmisbare humor
strak blauw uitspansel bewolken
het Chinees wit krijt kan wissen
zeer hoekig met mijn…
Morgen
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
2.452 Morgen zet ik verse stappen
verse stappen op het doek
als voor het eerst een schrede
in vers pak
welk maagdelijk wit was bezorgd
in de nacht waarin de klok
een nieuw jaar inluidt
bleef de uil stil
kust de ochtend me wakker
baant zon zich een weg
door voorspelde nevel
zodat ik niet verloren loop
4-3'67 ~ 4-3'11…
Ode aan de kersenboom
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
958 de takken glimmend bruin
lijken kaal maar ondertussen
is er een waas van heel licht leven
dat door loopt tot in de kruin
door malse regen en lentezon
zwellen de knoppen en kleuren bij
de schubben laten los
de blozende bloesem komt vrij
als jonge bruiden lente tooi
staan ze in wolken van organza
te pronken en rozig wit te blozen
o, bloesemtijd…
Koude schoonheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
464 Een maagdelijk witte nacht
geschilderd door van Gogh
met duizenden stippen
in reflecterende verf
geluiden dempen hoorbaar zacht
en in de verte bast een hond
wind streelt het dorre hout
langs contouren van boerenerf
van zilver schijnt de grond
in licht van wassende maan
die glans gaat in verstijfde water door
alsof alle leven stil blijft…
Het unieke verhaal
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
530 een vleugje blauw
wat wit en grijs
een warme wind
waait door mijn fotoboek
geen palmen
en heet zand of
bikinimeisjes op het
strand van verre oorden
in eigen woorden
vertellen mijn plaatjes
het unieke verhaal
van deze zomer
waarin jij de hoofdrol speelt
het licht verdeelt en
zelfs de choreografie
ongemerkt van mij overneemt…
Maagdelijk in verwachten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 de verf is verdroogd
penselen hard geworden
in een liefdeloze tijd
het palet vol stof
de felle kleuren
somberen een zielloos dof
het linnen
is nog onberoerd
maagdelijk in verwachten
dan schetst het licht
weer voor het eerst
kruipt schaduw uit de nachten
een compositie
van zwart wit
waarin al kleuren groeien
de winterslaap…
uit het nest van de cirkel
netgedicht
4.4 met 11 stemmen
696 ik eindig in een cirkel
naaktvoetig
en wit in letters gedoopt
'halt' roep ik
deze lijn is eindig
hier wacht ik op mezelf
tussen alle mensen
waar ben ik gebleven
ooit ben ik kind geweest
jij noemde me zo
en ik mocht in je armen slapen
als een deel van het deelbare
waar is boven, waar is beneden
waarom houd je niet van me
ik…
Beschrijf me
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
604 Ik ben het blad waar inkt gedijt,
mijn wit vormt met uw schrift één wezen.
gezongen versie te beluisteren op http://veradebrauwer.punt.nl/…
de heuvels van het leven
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
870 op de slee
glijden we
van de heuvels
wit is hun kleur,
de kleur van hoop
zonder enig
obstakel
glijden we
recht naar beneden
ik voel me weer
kind,
in harmonie,
samen met mijn kind
maar
als ik glijd
van de heuvels
van het leven
gaat alles veel
moeizamer
ik kom
hobbels en putten
tegen,
ze gooien me
omhoog en weer
omlaag…
sneeuw !
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
561 De Goden schudden hun bedden op
Vlokjes van onschuld dansen met
pluisjes van dons
Zuiverder wit kan niet bestaan
als van een maagd die zich
behoedzaam neervleit in de straat
Die zichzelf niet meer herkent
Stemmen niet ver van stilte
Voetstappen die alles verraden
Lijdzaam dragen takken hun nieuwe
last en buigen diep voor de
passanten…
Kerk
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
491 Terwijl we wachten op een witte pluim
Wanneer The Voice of God weer is gekozen
Heeft de Commissie Deetman uitgeplozen
Wat meisjes aangedaan werd door dat schuim
Dat wij Oh Heer het ooit mogen beleven
Dat heel die Kerk van u wordt opgeheven.…
benen en vinnen
netgedicht
4.0 met 11 stemmen
599 winnen, golven worden
die ik schep tot schuimend lichaam
er waait een gedicht uit
grillig gevormd
ook door het zilte aangetast
mijn handen halen zich open aan de horizon
versieren illusies
met
schelpgeruis
opnieuw
in deze volgorde van emotie
schaduwen liggen
stil
op een meeuw
die ook jij zag
of ben ik het
die met een witte…
De blik zag wereldwijd
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
432 dan ik ooit had gekend
de lucht
droeg geen woorden
maar ik kon de resonans
diep van binnen horen
de blik
zag wereldwijd
en toch gericht op mij
in het leggen van contact
voelde een hand
aarde wilde mij niet dragen
ik was verlicht
met zoveel vragen
een lach spleet
onverwacht de hemel open
ik viel kwam neer
in mijn hand een witte…