Alle inzendingen over emoties

Het duurt nog maar even en de hemel kleurt honinggoud. Hoe groter de afstand, hoe meer aan het onbekende is toevertrouwd. Waar wegen scheiden zweet het water in druppels door de wand. Water, dat alleen terloops lijkt te willen wijken. Al zwetend verdrijft het droogte naar de uiterste rand. Wat onder druk waterdicht blijft, moet nog…

Zeg ik wilde je eens vragen, staat je hoofd altijd bovenop? Ook wilde ik je vragen, zit er dan ook verstand in, in die mooie kop? Ook wilde ik je vragen, hoeveel je daarvan hebt, want weet je, ik wilde vragen, of het werkt, dat verstand, ik bedoel ook echt, want weet je wilde ik je vragen, wanneer ik je iets in vertrouwen vertel, waarom…

Een jonge vrouw. Die open staat om haar ziel te ontwikkelen. Nieuwsgierig in het leven staat. Bereid om verder te komen. Een ruwe diamant. Natuur en dierliefhebber. Wil het goede zien in elke mens. De tijd zal het leren. Op zoek naar vernieuwende oplossingen. Niet altijd de meest voor de hand liggende. Handelend vanuit het hart. Zo…

verleden week vond ik een versteende geliefde tussen wat geuren van gisteren die het liefhebben verleerd was in nevel verpakt de decoratie van een stad zeven gedichten heb ik geciteerd ze verrees niet huilend heb ik het karkas omarmd de lippen gereinigd met toverspreuken maar de leugens bleven de sporen van de tijd gevolgd toekomst…

Ik heb weer vlinders in mijn kleine tuin pauen- ogen wondermooi het geeft gewichtigheid aan mijn tuin lijk iets exotisch wij drinken koffie op het terras er blinken poppies in je ogen…

Gedragen als is het een rivier, een stroom van emoties, baant zich een weg, Zoals de golven van een zee, zo wisselend, schokkend af en toe, Toch blijft het maar gaan, niet te stoppen, niet tegen te houden, ik krijg het maar niet weg, Het is er, ik voel het, moet accepteren, maar weet niet goed hoe. Zoveel emotie, heb het nooit zo gezien, of überhaupt…

Mijn jonge buurman plantte vier vijf jaar geleden een trotse esdoorn aan nu blaakt zijn tuin van Canadese glorie er is geen houden aan…

Of ik je ooit weer ontmoet na een sterven in de toekomst wanneer we zonder leven zijn en het gemis geen pijn doet zal ik vragen aan de herfstvogels als ze afscheid nemen en ik beloof je in aardse sferen tijdens dit herdenken ben ik mezelf en blijf ik aan je denken.…

Wellust zwelt in haar blik haar handen in mijn haar wat is het dik ze steunt haar vingers strelen haar vingers spelen eerst teer dan wild wat zijn ze zacht ze leunt ze steunt ze kreunt en slikt…

Talrijk de dromen over de tuin in het bos vogels die de ochtend verslaan het bronstig kikkerlied egels melk drinkend uit de handpalm de zomer musicerend uit open deuren Ravel gespeeld door volwassen kindervingers en in de nacht de knarsende eik rillend van de boze toekomst --------------------------------- uit: 'Het depressionisme'…

Een zonovergoten zondag, met wind die het licht doet dansen door de ramen; weemoed wordt geboren want morgen is het al oktober: de bladeren gaan vallen en heel de herfst kondigt zich aan, met regen en stil verdriet, met afscheid en woorden die niet meer gezegd zullen worden, te laat om alles nog in te halen, goed te maken. Dit korte leven…

Het gras kleurt grauw waar jij dromen verspeelt slapen zeemeerminnen op vaste wal, vervreemd golven klotsen tegen kadekust dromen hernemen liefste lust en jij schrijft brieven aan de toekomst vanaf de horizon tot aan het heelal voor wie het hoort, de zondeval is door jouw ogen droomgestoord maar het leven is geen carnaval door liefde…

papa vertel verhalen van toen van de oorlog in Indië toen jij nog was heb ik ze niet gehoord want stil bleef jij ver weg moest je gaan om te vechten en wist je jouw kant de goede nu lees ik en weet te laat nu nooit meer zal ik horen jouw stem met verhalen van de oorlog in Indië…

steeds verder kom ik thuis in eigen leven vraag me niet hoe het werkt altijd als ik woorden gevonden heb dan ben ik er al is het soms voor even…

Kattestaarten in een sloot van een purper waarbij zelfs een distel bloost bramen blinkend zwart frambozen die bekoren hondsroos van een schuchter rood een landweg op een heuvel een helling vol van peren een uitzicht kerketorens ver…

ik vat geen slaap donker buiten en in mijn hoofd gedachten borrelen op ik kijk ernaar als naar een voorstelling het publiek ben ik ik zit achteraan in die donkere zaal en kijk aandachtig met grote ogen naar gedachten in de spotlights…

wat ik jou vragen wil is geen advies of woord maar een tedere omhelzing in pure stilte, wat zou me dat deugd doen laat me schuilen in jouw armen wat snak ik ernaar even te liggen mijn hoofd op jouw schouder net zoals vroeger je hoeft echt niets te zeggen een oplossing zoek ik zelfs niet maar wat ik je vraag, is er gewoon even zijn…

Gisteren is ballast Morgen is een verlanglijstje Vandaag is “het nu” Ik wil “het nu” vandaag beleven, ondergaan en voelen het leven Dit is het leven, dit is waar het omgaat, leven in het hier en nu Vandaag is het me niet gelukt, misschien morgen Mijn hoop gaat er weer voor zorgen.…

Zij heeft een stem heel frêle die lichtjes beeft een hand die nauwkeurig begeleidt ogen die bewogen strelen of ze bij het schrijven ook die glimlach op haar lippen heeft zij is een franse schrijfster Claudine is haar naam reine claude dacht ik wat een genot dit te hebben mogen ondergaan…

Het zijn maar een paar stappen naar de uiterste randen van de dag. In dit domein van gesluierde atmosfeer gaat zelfs hardnekkig licht overstag. In het grensgebied van eb en vloed is niet helder wat waar is en wat niet. Een zee van zand doet verstikken en oneindig water is alles wat je ziet. Deze ongrijpbaar gekrenkte geluiden uit wezenloos…

zien en zwijgen laat me stil zijn nu ik thans zoveel gesproken heb in gezichtsvelden drijven al mijn woorden langs vooropgezette routes en het tijdpad van een leven dat niet langer is -laat me stil zijn- zwijgend haar teloorgang tot de weerkeer van haar wezen zien in woorden en in beelden slechts mijn stem leggen, want ik mis…

met de maan linksachter door de avond heen geen zwarte gaten slecht de zachtbeschenen weg langs bermen knielend gras ik was daar ook en zag de glans van kleine vonken, op een waterrijke sleur vol donkere hiaten die sloot wist enkel wat daar voortbewoog om in mezelf te praten koos ik slechts een taal die er, in diens eenvoud niet…

ik zoek naar iets maar weet niet wat of hoe het is weer die leegte die aan me knaagt... daar, zie je dat? dat donkere, bodemloze gat het valt niet op te vullen toch is er nog geluk zo af en toe... geluk, tot nu toe ongeschonden, vrij ik bewaar het op een veilige plek... daar, zie je dat? op die zonnige, open plek er hangt een zoete…

Wondermooi hoe plots die blauwe spar aan mijn oog zich presenteerde een voortuintje in een heel nette buurt waar ik soms kom…

Ik heb de ruitenwissers aan mijn bruine huid is bruin van alle zomerdagen. Dorpjes kraters reservaten alles schuift voorbij, het is alsof ik door een tunnel jaag met nat cement en aan het einde het beroemd licht en heldere geluiden. Alleen er is geen tunnel, ik kan het niet beschrijven. Mij rest ook weinig tijd ik doe alsof ik weet van niets tot…

Ik zag beelden van ontroering, van hoe een man een vrouw kuste. Ik zag hoe liefdevol de kus gegeven en ontvangen werd. Hun lach die speelde over elkaars gezichten, Ik zag beelden van mensen die hand in hand liepen. Ik zag mensen elkaar groeten Ik zag ‘n dag waarop het in de hele wereld lente is. Ik zag beelden die mijn hart, mijn geest…

Tranen van verdriet Tranen van boosheid Tranen van geluk Tranen van de lach Allemaal emoties, wie kent ze niet, we maken het allemaal mee, alhoewel de laatste twee het fijnste zijn. Het lijkt al eeuwen geleden, gezelligheid, lachen, je fijn voelen, kortom gelukkig zijn. Wat is geluk? dat maak jezelf zeggen ze...met mensen waar je om geeft…

Geen vormen, volgorde geen, geen logica, geen script, geen plan, idee geen. Is correct niets, is puzzel leven mijn? Regenboog alle kleuren van, maar toch nacht zwart als. leven ik GaGa voor, box out of...... Box welke? Nee voorberijding, kruisen wegen en weer scheiden. Altijd voor ditchten? Kleuren altijd voor? Altijd voor muziek?…

Na een heerlijk weekend, waar ik dacht te dromen Bleek het waarheid, dus uitgekomen Aan de kant gezet is wat ik voelde Beduveld, bedrogen liefde bekoelde Gelukkig blij met mijn gevoel Want weet je.. je bedondert de boel Als m'n ogen nog niet open waren Zijn ze het nu, dat heb ik ervaren Na het gedicht van vuur vielen de schellen…

Je bent verliefd, o, zo verliefd, al zo lang verliefd, maar ben jij ook zo geliefd? Hij vindt je leuk, alleen maar leuk, niet meer dan leuk, zorgt dit voor een hartbreuk? Waarom kan het niet meezitten? Gewoon, zodat je heerlijk kunt pitten..…