4410 resultaten.
Op de vloedlijn
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
545 Pal op de lijn van vloed en vochtig zand
beweeg jij voort, belemmerd door de wind,
niet wetend wat te kiezen, welke kant
jij op moet gaan opdat jij kalmte vindt.
Jouw denken lijkt een zee op zich, die bindt
niet zomaar in, die slaat jou heen en weer
van lichte hoop naar golven van oud zeer
die tegengaan. Zolang dat nat jou vat,
zie jij geen…
MMXVIII
netgedicht
3.4 met 8 stemmen
513 Geef mij een feestelijk gedicht
hier op dit nieuwetijdsgewricht
het hart, de lever en het bloed
willen bezieling, frisse moed
Kom, vul je nieuwjaarsvers met licht
Schets ons een zonnig vergezicht
dat is je dichterlijke plicht
tover juwelen uit je hoed
poƫetjelief wees braaf en zoet
Geef mij een feest..
Het oude jaar zit in 't gesticht…
blind en welwillend
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
460 Er is veel dat schittert
in klaar daglicht zelfs
maar ongewis blijft
deemsterend en weg
ons er vanaf gegraagd
het dagen het duister in gedragen
op blinde draagbaren
het verglijden in het ongeziene tersluiks
de dag vermoord in verholen ogen
de luifels welwillend
verdicht tot een matrix zonder kieren
elk mijmeren herleid tot blind suffix…
razen in een waas
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
506 de waas van het moment
sluit velen van ons de ogen
het is de eigen wereld die telt,
vervloekt zij het mededogen
de tijd die men heeft
wordt nagenoeg opgegeten
door het zoete van moeten
hoe ik dat zelf ervaar
of hoe de ander dat beleeft
kunnen gedachten wel, doch
gevoelens onvoldoende meten
men loopt niet meer op blote voeten
van schoeisel…
Lispeltuut
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
657 Ik draag je bij me,
als altijd draag ik je bij me
Zelfs door mijn jaszak heen
hoor ik je ruisen,
hoor ik de zee
die in je is -
Ik zet jouw schelp
tegen de mijne
En hoor hoe je ruist,
hoe de wind in je suist -
Alsjeblieft, Lispeltuut,
vertel me alsjeblieft
hoe laat het is,
Want niemand hier
weet hoe laat het is.…
Totaal lege blik
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
611 Je kijkt me aan
en ziet me niet,
weet niet dat
ik er ben,
dat ik het ben
die voor je staat.
Je kijkt me aan met
de totaal lege blik
van een onbekende -
Ik die van jou ben,
die in jou gewoond heb,
Maanden lang
met jou in hetzelfde
huis gewoond heb.
Je herkent me niet,
ziet me ijskoud
voor een onbekende aan -
Je ziet me…
van veel verloren
netgedicht
4.6 met 10 stemmen
792 ik heb gestreden
ik heb gevochten
ik heb woorden
uit hun omhulsel gehaald
en ze in de holte van de nacht verzameld
nooit heb ik er een vogel horen fluiten
wanneer de maan van mij wegging
laat en leeg
ik heb gebouwd
ik heb gebroken
de tocht naar morgen
in levende ogen en in het gevraag
naar wie we met zijn tweeƫn zijn
ik heb mezelf…
Een depressief winterlied
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
587 Uit balans en eens te meer
drink ik veel en haal me neer.
Gruwend van de matigheid
en bij nacht ook wel eens spijt..
van de mens die ik nooit bejegen
als mijn zuster of mijn broer
Samenleven is geen zegen
liever sta ik zelf aan het roer.
Laat me leven, mateloos
zonder rem en zonder wetten
tracht toch niet dat te beletten
anders word…
Ingesponnen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
540 We worden
door winter
-langzamerhand-
ingesponnen
De tuin...
een rijk
in tover
bomen,struik
daar...
is het de aloude Vorst
-blijkbaar-
om begonnen.…
Schuilen in de plooien van de tijd
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
843 Leer mij te schuilen
als het buiten niet meer gaat
Leer mij mijn blik
naar binnen te richten,
Inzicht te krijgen
in de keuzes die ik
in naam van de vrijheid
heb gemaakt,
Leer mij mijzelf
rust te gunnen
als het buiten niet meer gaat,
Te zoeken naar verdraagzaamheid
waarin ik niet alleen de ander,
maar ook mezelf verdragen kan,…
Men heeft mijn naam genoemd
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
619 Men heeft mijn
naam genoemd
en hem ongemerkt
vergeten,
Mijn naam - zo te zien niet meer
dan een waas die opdroogt in
de hete adem van anderen
En die onzichtbaar
aan de einder
verdwijnt -
Men heeft mijn
naam genoemd
en hem ongemerkt
vergeten.…
Vogels die tegen de wind in zingen
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
516 de lelies
bewegen
zich wiegend
vogels die
tegen de
wind in
zingen
maken
de pijn wakker
donkere
wolken
trekken de
hemel dicht
er welt een
traan achter
mijn oog
ik wankel
en hurk
in de rechter
hoek van
mijn kamer
met
het duister
om mij
heen
ik sta op
en kijk
naar je
brekende
handen
lief
ze hebben
de kleur
van…
Amen, het einde
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
719 Opwellende gedachten aan de
rand van het schrijven, aan de
grens van het voorlopige, nog
net geen droom maar wel bijna,
Hoe kan ik de werkelijkheid
bezweren anders dan door het
gebed, dit gedicht van mij dat
eindigt met Amen - het zij zo.…
steekspel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
497 Uit elke vrouw wordt een man gebaard
met week vlees en bloed in de mond
gespeend met melk en zorgen bezwaard
schuift hij zijn klamme buik naar de afgrond
En wanneer het ebben komt na de vloed
liggen ze op een hoop benen en bekkens
gewis komt de koude wind tussen āt wasgoed
het venijn met vuur de adem in de kwintessens
Waarna veel napraat…
eindspurt
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
679 nog een jaar, dan telt haar leven
zestig lentes en ƩƩn dag
die ene dag mag ingevuld naar
beste weten
een keuze die de eeuwige jeugd
vanuit haar haarwortels verlangt
haar ouderdom als deugd
in kleine lades weggelegd
aan haar rokken hangen vrolijke gedachtes
ingepakt in beelden, die haar kinderen
hebben gebracht
de macht van liefde huivert…
menslief
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
634 profileer je niet
wees slechts het begin
en eind van eigen kunnen
als je geaard bent
door jouw vaste voeten
zijn de roots van lang geleden
als de rafels van vandaag
er hangen druppels aan
gevormd door vreugdekreten
twinkelend gerangschikt
tussen tranen, vol van pijn
elke laag van dit bestaan
draagt reeds de kracht van
verdergaan…
storm
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
551 in deez' tijd
word ik verleid
door de stroming
haast een waterval
die niemand benijdt
de grip op dingen,
gevoelens uitgespreid
druk van morgen in 't heden
het missen van d'aarde uit verleden
tijdens het zingen
dreigen de noten te missen
in klank, kleur en mededingen
het grijs duidt mij enkel te zuchten
even niet de morgen te beademen…
doodsqueeste
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
522 Met de loop der jaren
had ze een muur van ongeneigdheid gedrongen
een cursieve villa met doodlopende gangen gebrouwd
en ik liep hopeloos verloren in haar heikel decor
rologend van tafel naar kast blievend naar houvast
haar hondse blik plensde als zuilen van regen
de klankkast zo klinkt het zo botst het
falsetto als een kalebas met rotbui
viel…
november
netgedicht
4.1 met 8 stemmen
844 er komt een maand
van stilte aan
het is raar om dan
voor even te vergeten dat het soms
pijn doet, het koud
te hebben
wanneer er geen antwoord komt
ik draag het voor een tijdje mee
trek door straten waar men heeft gehuild
jarenlang
bloemen liggen open, de bomen, roerloos zwart
murmelen over reizigers
en een tollenaar
ik kan niet,…
Pijn fabrieken
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
597 gevoelloos koud als een blok ijs
een harde korst dat zich
door zon niet laat smelten
is de kracht van gewetenloze mensen
als kemphanen staan zij
tegenover elkaar
en kakelen als de kippen
die het moeten bezuren
en nauwelijks
nog eieren kunnen leggen
staat daarom even stil bij de zachte
wind die overal om ons heen is
en geurt naar lelies…
als een briesend paard
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
682 Vandaag ben ik een briesend paard
en trap naar al mijn naasten,
blijft u daar liever van gespaard
dan zou ik me maar haasten.
In een abri kan je schuilen
voor het gieren van de wind
als de wolven in me huilen
dan spaar ik kraai noch kind
Maar morgen gaat het beter vast
dan bied ik u mijn schouder aan,
verlos ik u van zware last
en…
perpetuum mobile
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
609 leegte
jezelf opnieuw uitvinden
vanuit niets
alles wat gisteren was
is anders
het boek herschrijft zichzelf
als een perpetuum mobile
alles wat was
wordt niets
niets wordt alles
wat zijn zal…
levenscirkel
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
546 Doorgang...
en in de laatste avonden
pleegt het oog zichzelf te verraden;
Het zalven, loochenen en het plooien
de wenselijkheden van de onafwendbare aftakeling
de blik definitief naar de geboortegrond in gene zijde vertrokken
en wij mild smalend het wrak te zien van de laatste uren
de herinneringen slechts afgemeten aan de laatste exploten…
zicht-baar
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
507 ik sterf aan mijn huid
waar jij nog flirt met bloesem
mijn ogen dimmen telkens meer,
de glans van binnen lijkt te tanen
jij daarentegen verbeeldt
een eeuwig wuivende verenpracht,
in dit moment dat jij met mij deelt
buig ik verder terwijl jij lacht…
Bouwen...
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
615 Bouwen
willen ze
in de stad Nijmegen
alleen zondags ligt ze stil
De bouw
van een zee
aan huizen
waar mensen kunnen wonen
De bouwtyconen
lijken koud
zelfs kil....
wind en regen hun trawant
De maandagkrant
meldt vertraging
en crisis in de bouw
....op til?…
het onzegbare
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
648 het onzegbare
ergens hier, het waart in alledaagse gestaltes
daar schuift het in elkaar, de horizon
en elk herkennen is een vlakte
de poƫzie,
het vreemde trekken aan het panorama
tot heuvels verheffen,
zich tot een berg strekken
je vindt er koffers en drama's
stoelen die een eigen leven leiden
en mensen die er liever op hun kop blijven liggen…
Iets ontroert...
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
646 Ze begraaft haar hoofd in de laatste zomerbloemen,
haar mond gesloten in stille huivering
verrast door vragende, smakeloze, vochtige lippen...
Wat zoekt ze ?
Ze zoekt het koele water dat borrelend lacht naar de bomen
die elkander toe fluisteren .
Wat hoort ze ?
Ze hoort het zachte zilverscheuten klinken
onder het groen van het eikenloverenbad…
Wil het bezoek afscheid nemen?
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
592 Ze liggen kruiselings over elkaar,
de nagels witter dan wit,
ze zijn er nog, in een nauwelijks
nog aan te raken aanwezigheid -
Maar ze zijn niet meer van hem,
horen niet meer bij de mens
die ze een leven lang vergezelden -
En die, bouwvakker als hij was,
net vergunning heeft ontvangen voor het bouwen
van een vrijstaand huis in de wolken…
omkijken
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
640 zelfs aan de achterkant
van de zon
waar plaatsen zijn
die onbereikbaar lijken
schijnt altijd nog
die hoopvolle verbeelding,
een kanariegele gloed rond
avondrode vormen
āhet is niet andersā zeg je
en dat is ook zo
dus leg ik alle tranen uit mijn hart
in jouw gesterkte handen…
Drie woorden
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
582 Ik weet en voel te veel,
zegt de man die zich in
zichzelf verliest -
Maar dan het wonder,
de hele wereld wordt
tot drie woorden teruggebracht:
Liefde, vrede en verdraagzaamheid,
deze drie - maar de liefde staat voorop,
Zij staat aan het begin
en komt aan het eind,
Alles staat of valt met haar,
Zij draagt jou bij zich
als jij wie…