959 resultaten.
Lachen je ogen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
527 als ik je streel
voel wat je beweegt
lachen je ogen herkenning
fluister jij woorden
met de warmte van onze
laatste liefdevolle date
vastgelegd op de
mooiste plaats in je geest
met diepe emoties omkleed
om direct te openen
met de intiemste sferen
om al het nieuwe te proberen
waarbij respect
en vertrouwen de basis is
om aan onze…
Verstoppen
netgedicht
3.5 met 35 stemmen
1.247 Hoed je voor hoeden
groot groter grootst
geen gezicht te herkennen
gedrochten benen vrij
van visitatie onder grootst
klik klak der net geziene hakken
wekt de kak ingepakte ridderzaal
zilverstaal glimt hoeden
flappende randen verraden
staalhard marcheren
onderdanigheid schijnt gigantisch
vrijwillig
schijnbaar wijsloos
hoezee hoezee hoezee…
Word wakker
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.617 Laat je prachtige glans weer zien
Alsjeblieft hef je hoofdje weer op
Slaap je misschien
Zachtjes schud ik je heen en weer
Maar geen teken van herkenning
Wil niet de waarheid weten
Alleen maar ontkenning
Aai je hoofdje, vertrouwd
Druk je tegen mijn hart
Praat tegen je
Dan de bewustwording, keihard
De pijn is als een steen
Ben je kwijt…
Ochtendoefening
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
503 Veronderstel al de energie wat
nodig is om het licht te herkennen,
ontstaat binnen in onszelf en ook
de pijnen in het hart, in tijd
gemeten, ons misschien verlaat,
lach als we elkaar beschijnen,
treur als het folteren begint,
verzoen, bemin en verblindt,
verhef de zon tot wond, als bewijs
dat alles tijdelijk verdwijnt, en
weer een gepaste…
Uit verwaaide sporen
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
478 mijn boodschappen gebleven
de stukjes hemel
die ik gretig deelde
voel ik soms in een warme hand
de schouderklop en tranen
lees ik in verhalen
uit verwaaide sporen op het strand
veelzeggend blijft de stilte
die in dialoog nog echoot
nadat wij al lang uitgesproken zijn
zij geven terug
wat in beleven geëigend is
zo slaan wij in herkennen…
Rondeel over het hart
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
596 Niemand ziet wat er in een hart gebeurt;
we herkennen veel, loochenen nog meer,
zijn droevig of blij, zonder echt te weten
wat er in een hart gebeurt.…
Dat in de verte turen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
496 je bent
de weg wat kwijt
in deze laatste uren
een woord je hand
de oogopslag
dat in de verte turen
de ferme stappen
zijn vergeten net als
drinken en het eten
verbazing en verwondering
als je weer even bij ons komt
in herkenning om je mond
we weten
dat je los moet laten
om alleen te gaan
maar met
onze handen vast
kun jij die…
oprechte uitnodiging (2)
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
596 het zien van een uit de mist verschenen boom
die, ontbloot, opnieuw zijn weg moet vinden
zich alleen waant
wanneer de avondzon zijn roestige takken brandt
na een dag, te donker om volop te leven
het is zo voorbij, antwoordt het herfstlicht
schaduwen vallen als een zwarte mantel
op zijn voeten
ik knik
met een grijpend gevoel van herkenning…
Eender
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
392 voor
het gras groeit zijn tijd
zand rust onder stenen
niets is vatbaar
voor herhaling, bewaring
van het enige
alle dagen achtereen
tussen zon en avond
langs vallende sterren
woorden uit de mond
ontdaan, verenigd in twijfel
de omslag van een boek
we keren ons tegemoet
treffen halverwege
stuiten op verzet
onteigenen in herkenning…
Eeuwige dag
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
425 Elke vreemdeling ziet mijn persoon als hun vertrouweling
lachend als blijk van herkenning volgt vandaag als gisteren
de weg verlaten met het hoofd vol van een oneindige route
is het gevoel er wel dat mensen ongevraagd alles beluisteren.…
Eend
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
588 Ik zie je vaak
vlak nadat ik
wakker ben
en na de koffie
en het brood en
de vele pillen
zelfs als het regent
struin je eendmoedig
het gras af op zoek
naar eetbare resten
soms praat ik tegen je
als tegen een laatste
vriend van niveau
ik denk oude incarnaties
in jou te herkennen
edele jonkvrouwen en
belangrijke baronnen
lieve, lieve…
Hondentrouw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
481 het was
veelal een
snoepje voor
de kinderen
in de
straat
wat laat
ook de
buurthonden/tjes zijn
dolblij met
een brokje
liefst twee
als het
verdrietig sterft
of een
puppy wordt
geadopteerd/geboren
troost/deel hun
verdriet/blijdschap met
de verzorgers/sters
hiermede nooit
enig tijd
verloren
de knapperds
herkennen jou…
Die paarse schim daar in de straat
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
535 Wanneer iets
van vreugde over een vage herkenning
je lijkt te overkomen. Een droom over
een persoonlijke geschiedenis nog niet
verteerd; die nog niet volledig in
het huidige leven is geïntegreerd.
Waaraan nog niet alle idealen van
vroeger lijken te zijn ontnomen.…
snoeilust
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
459 snoeiend mes
daar korte metten maakt
met mijn te lange manen
voor het laatste nieuws
de roddel en het geklets
die de barbier achter mij
aan mijn oren dan vertelt
kort aan de zijkanten zeker
maar de bovenkant gedekt
standje een of standje twee
wat doen we dan vandaag
ik moet naar de kapper
om met een beetje fatsoen
die vreemde te herkennen…
sparrenbos
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
459 deze tocht staat het sparrenbos gedrongen in zijn licht
verder dan een eerdere ontmoeting
dichter bij herkenning dan getemde woorden
het landschap als naschrift van gedachten, verstomd
op papier, in stenen beelden, bijna achteloos
gelouterd door een bries uit onbestemd gewest
stammen, rank en recht, als bos doorregen met
limbische paden en…
Onze lichte stappen
netgedicht
1.1 met 45 stemmen
500 heerlijk
wanneer mijn
woorden de
kleuren van je
ogen in die blik
van je veranderen
ik heb ze op
geschept wit
geschreven
en jij hebt ze
geproefd met
de kleur van liefde
in dit ultieme
samen herkennen
de paden onze
lichte stappen
als we lachen om
de kleinste grappen
zij hebben hun
stoepen getoefd
met de mooiste
lentebloeiers…
een eigen afrodisiacum
netgedicht
2.7 met 55 stemmen
371 zacht en warm
klonk het bekende
wees welkom
boven alle
geluiden uit
niet overheersend
duidelijk maar met
een donkere toon
die voor mannen heel
verleidelijk was
en voor vrouwen een
eigen afrodisiacum had
dat ook in het herkennen
een subtiel belangrijke
verbindingsrol speelt
zo ook de gedempte
verlichting en de
leeftemperatuur…
Ruisende revolutie
netgedicht
3.0 met 18 stemmen
589 Nu het verleden een
ander land is en dat
meetpunt verloren ging
Wij de kunst van het
vuur maken uit onze
handen lieten glippen
Nu wij de schoonheid van
ruïnes en oude verhalen
niet meer herkennen
Wij onachtzaam de
ongeborenen van de toekomst
geen ruimte geven
Nu wij een boom planten
en ondanks alles naar
de blauwe hemel kijken…
Morige
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
503 zonder zorgen
zondagmorgen
op mijn ballorige
reis naar Blijham
kwam
ik in Morige
de vorige
keer kwam ik aan
op de Morigerlaan
nu de mist in gaan ?
ontdaan
bleef ik staan
wist niet meer
welke Morigerlaan
1e Morigerlaan loopt dood
geen nood
maar 2e Morigerlaan
bleek niet te bestaan
op 3e Morigerlaan stond
een kwaaie hond
Morigerlaan…
Op te hoog vuur
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
490 haar blik
straalde
lichte schrik
in ogen die in
herkenning
de opschik van
fantasie als basis
weerkaatste
die ik beschreef
met de eerste
woorden waarbij
openbaarheid het
gegeven van ons
samen leven in
bestaan tussen
twee werelden
een onmogelijke
opgave is zonder
echt schizoïde
te zijn of dat
dreigen te
worden onder
een…
Blinde Eerlijkheid
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
855 Blind en struikelend over woorden
Een nutteloos geweld
Letters die uit verzonnen zinnen ontspoorden
Door het geweten gekweld
Een geheim alphabet
Gevangen in een leugen
In een vreemde taal omgezet
Zinnen die niet deugen
Muren van onzekerheid
Gebouwd in een duizeling
De liefde raakt zijn glans kwijt
Bij de schaduw van herkenning…
Schrift
netgedicht
3.8 met 18 stemmen
6.321 Een schok van herkenning
Alweer op drift
Een kreet uit het verleden
Vergeten in een schrift
God, ik kan de wanhoop voelen
Het druipt haast van elk woord
Verlopen in geel vergoten tranen
Maar door niemand ooit gehoord
Wat was ik jong toen
Ik zie mezelf nog zitten
Nog zoveel om naar uit te kijken
Nog zo weinig om in te spitten
Verse…
Herfstige ogen
hartenkreet
3.8 met 6 stemmen
1.023 Dit seizoen brandt pasgeboren klanken
in mijn herkennende ogen,
ze strijkt langs mijn lippen geduldige sporen .…
Vrije val
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
1.243 Al sinds de ochtenddauw in touw
verbonden met een lijn verbeiden
aanwezig voor gezette tijden
routine lijkt in ogenschouw
De vreugde daar te staan, te staren
op langsvarend bries bravoure
aan zijde lokt het zijn retour
naar waar de wezens innig waren
Elke vezel voelt gerust
iedere tel verwacht de hang
herkenning in zichzelf te slaken…
Voor Saori
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
1.116 mezelf herken in eenvoud of
rechtop lopen zo overdreven lijkt
en sfeeromschrijvingen vergetel
als donker in een nacht onmachtig
enkel een schampere toon teweegbrengen
Variaties op het thema blijven leegtes
barokke spinsels zonder eeuwigheidswaarde
en de vraagt die rest is
wat doe je zoal tegenwoordig
en waarom
waarom zou je dit herkennen…
Glinsterden zielenpijn
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
457 druppels stroomden
droomden vroeger in
hun grijze ijle vlucht
glinsterden
de zielenpijn uit een
hoog bezwangerde lucht
de sluizen van
hemel stonden open
om alle zielen te dopen
voor even
weer helemaal alleen
in menselijk herkennen
zij gleden langzaam
versnellend er heen
de bekende plek
in koesterend contact…
Vluchtige spiegelblik
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
575 morgen ga jij
verder dan de
wolken hier reiken
nog onder
dezelfde zon al zal
de maan roziger schijnen
verschillen lachen
je toe in weer ontmoeten
joviaal en warm begroeten
kleuren lichten op in
een anders geurende lucht
vage herinneringen komen terug
het deja-vu helpt bij
herkennen en een nog
fijner afstemmen op elkaar
een…
ik voel me regen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.049 ergens als een herkenning
draai ik krullen in het haar
en stil me bij het weten
dat deze zomer de wijsheid
brengt - waar ik voor ga
de tijd die telt allang niet meer
in dit grote reuzenrad, 'k voel me wind
die vrijelijk alle richtingen kiest
omdat haar droom de wens is
van vertrouwen
soms voel ik me regen en spoel dan
met de stroming…
Niet voortborduren
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
588 meer
hij kan geen richting
houden in het sturen
niet voortborduren
in dezelfde kleur
toch hebben wij
een lijvig testament
de fotodoos ons
eigen monument
in kijken lachen wij
samen maakt ons blij
hij luistert ademloos
als ik vertel over het
spelen toen en hoe wij
ons nooit verveelden
dat plezier kan niet meer stuk
in weer herkennen…
hoe je zacht ruist
netgedicht
4.7 met 16 stemmen
874 der bomen
onbestemd bewegend
met de boswind in
mijn haar
ik laat me langzaam leiden
zolang de dag bestaat
in ‘t licht op onze mond
en zo lome tederheid
je hebt mijn ogen gesloten
in de lenden van de nacht
waar je ’t hart van onze woorden
in eeuwigheid hebt vertaald
over jou gebogen
heb ik ademloos gewacht
tot mijn geurige herkenning…