9586 resultaten.
panorama
netgedicht
3.9 met 37 stemmen
1.859 hoog
reiken de dunne poten
van de gazelle
in de poel
waar vogels af en aan vliegen
ik leg
me te rusten
in de jaarringen van bomen
en de stilte in mijn buik
het open landschap
en de bloemen in mijn hand
strelen op je mond
de geur van het beminnen
ik schrei jouw naam
in duizend wolken en begeef
me naar de kraterrand
voorbij…
winterschimmen
netgedicht
4.5 met 13 stemmen
655 regen zijn
en dat jij de uren van
die dagen nog eens
onderstreept
- nadien-
maakt mij tot regen
vastgevroren
in winter
in mijn vacht
zoals een vogel, dood
onder doornstruiken
en afgesleten rotsen
tegen het landschap
geklemd
dat ik dan sneeuw
op suikerwitte bloemen
en jij je hand niet reikt
naar het geluk uit stilte…
winteroregano
netgedicht
4.4 met 17 stemmen
665 we werden
gedood, samen met bomen
van wind
we wensten stilte
en gaven zinloosheid een naam
niet langer dan
eeuwig
ik scheurde dagen uit wolken
en jij verdreef de dingen
naar het verleden
naar sneeuwnachten en dicht
bij jezelf
waar de winter lag, wachtend
op geluiden en zeldzame
bloemen
in het grijsviltige
maar voorbestemde…
satijnwit
netgedicht
4.3 met 29 stemmen
1.115 is het de spanning
op het mooi makend
papier
van woorden
in een lentekrul
die geen regen
of sneeuw kunnen verdragen
op kletsnatte voeten
zit de winter dan niet vol poëzie
in een ochtend van
glazen lelies
bewogen door de zeldzaamheid
van stilte
ik zie bomen, vogels, vorsten
in wit en maanverblindend licht
en…
het verzenkind (III)
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
697 het is nog nacht onder het slot
van onaantastbaarheid
en het kind
ongehoord, nimmer gehoord
en uit het verleden
bidt
alsof aan het eind van dit gewankel
stilte wacht, sterren
als woonst voor de dood
waarin alles luistert, niets
luistert
de angst voor hem, de angst om haar
voor hem, om haar
om het kind
dat telkens weer…
Instinctieve vredigheid!
netgedicht
0.8 met 4 stemmen
511 In alle stilte, kijkt de zon
neer op de aarde, die ontwaakt
fris aanvoelend stralen
Gevoelsmatig verwarmend
felle steken van de zon
dwarrelen neer op de grond
Zonovergoten schijnwerpers
dragen toe tot de pracht
van een lente dag met zon
Lucht gedrevenheid, warme wind
geblazen en meegetrokken
door die enkel schapenwolk!…
lege kamer
netgedicht
3.2 met 10 stemmen
1.292 De lantaarns staan aan
verder ben ik alleen
in deze lege ruimte
muziek vult de kamer niet helemaal,
de balkondeur staat open
herrie van buiten verjaagt de stilte
zal ik het ooit kunnen?…
Jouw naam op de muur
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
829 Symce
Vijf letters
in graffiti op de muur
gespoten
ze vormen je naam
Symce
dat is er wat er
overbleef van jou
een stoere jonge knul
van nog geen zestien
die uit trein surfen ging
het ging mis
zelfs nu na twintig jaar
huilt jou mama
zoveel tranen
als je luistert
naar de stilte
hoor je haar zuchten
in de wind
zo droef…
Eer
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
592 Ik schrjf een gedicht en ik weet
Zonsverduistering omgekeerd
Echte stilte echte woorden
Oost in West verweerd.
Een diepe wens tot gronden.
Heer, ik heb U teder.
Als ik begrijp dat er geen bodem is,
Schenk Uw genade neder.
Wel een hel en hemel
Ontvangen een geheel
Dat is slechts een keuze
Eer ik uw Zonen, ieder enkel deel…
Het venijn van de herfst
netgedicht
4.3 met 9 stemmen
565 Gelezen woorden bestrijken
mijn hart zoals een herfstblad
zich nestelt in een voeg van een
gestorven leven, de vrijheid
was het cement dat zich kon
buigen naar ieder moment
moe is het hart, het lijkt alsof
er geen dromen meer zijn
terwijl het zicht naar buiten
het leven leert om te houden
van de stilte
die tijdloos de herfst
voorbij…
Ontwortelde boom
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
489 Glibberig nat kleeft het bladeren tapijt
bleek onder mijn voeten
ik huiver van kou
terwijl de winter nog moet komen
zij beiden dreven mij
storm en schuimbekkende
woede van zee
in stilte van nacht
schrijf ik over het verzamelpunt
van geverfde krijsende papegaaien
met stinkende kromme snavels
een tortel vastgebonden
aan een boom
bloesem…
Witte winterstilte
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
1.020 Wakker worden in een wereld
die plots alle kleur verloren heeft
waar alles geruisloos en anders is
door een zachte deken van sneeuw
en aan tak en stengel witte wimpers geeft
waarop met speelse schittering
in glinsterende schoonheid
een winters zonnetje schijnt
dat voelt als een geluksmoment
dat in winterse stilte gedijdt
en zo kan bekoren…
zwijg mij de dagen
netgedicht
3.2 met 14 stemmen
602 het is kwart over
niet alles is daglicht
of het beleven van huid in de nacht
met een glimlach
tussen
niet alles schrijft een gedicht
of de winter weg
is het dan geweest
wat ik met morgen bedoelde; een wenk van jou
in een vreemde stilte, hier en daar rond hals
en hart
ontluister mij maar en mijn gelaat
het meisje is weg…
Delend licht
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
424 dwalend langs de grote rivier
zoek ik de kleine steentjes
die zonnewarmte dragen
geef ze in stilte over
aan de koud geworden hand
het hart vol dieptevragen
grijze wolken drijven over
we delen samen het licht
dat het donker verslaat
en langzaam zien we
hoe iets van een verlaten droom
weer in een werkelijkheid overgaat…
Sluit ik mijn ogen
hartenkreet
3.7 met 20 stemmen
1.928 Sluit ik mijn ogen
Dan hoor ik de vogels
Dan ruik ik de bloesem
En zie ik het licht
Sluit ik mijn ogen
Dan voel ik jouw warmte
En lees ik jouw woorden
In dit gedicht
Sluit ik mijn ogen
Dan hoor ik de stilte
Dan voel ik de kracht
Die ons samen verbond
Sluit ik mijn ogen
Dan zie ik de jouwe
Voor eeuwig gesloten
In 't licht dat je…
De avond kleurt
netgedicht
3.5 met 23 stemmen
797 ik ben nog even hier
om je gedag te zeggen
zomaar met plezier
ook om mijn gedachten
in je hart te leggen
maar zo denken
is vaak verwachten
ik schrijf ze maar
in wat losse zinnen
weet alleen niet
waar te beginnen
vandaar dat ik
in het donker staar
beelden trekken voorbij
ik hoor mezelf praten
luister naar een stem
wil ook stilte…
De belofte
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
525 Daar waar het blad de boom vertakt
de wind een volle bloemknop knakt
gaan dromen soms verloren
En als de bodem leven voedt
de Aarde al het goede doet
in stilte niets zal storen
Bent U met mij, mijn goede Vriend
de Kracht die al mijn fouten ziet
en in mij blijft geloven
Het leven desalniettemin
en iedereen die ik bemin
zal ik mijn goud…
brekend glas
netgedicht
2.8 met 6 stemmen
422 we zitten aan tafel
tegenover elkaar
de stilte in de kamer
onderdrukt het straatrumoer
onze ogen scheren rakelings
vertrouwde verten in
we lijken te wachten
op iets of iemand
in de keuken
springt de kat op het aanrecht
zijn staart zwiept
een wijnglas om
brekend glas bevrijdt ons
je loopt naar de keuken
ik hoor je mopperen
op de…
Muziek van de liefde
hartenkreet
4.3 met 7 stemmen
2.147 Samen zingen voert je naar
de stilte in je hart die gevuld is
met vredige liederen.…
Afscheid
netgedicht
3.8 met 31 stemmen
2.321 Hier past alleen maar zwijgen
of ook muziek van Bach;
de stilte zal je laven
en laten zien
hoe groot je moeder was.
De woorden kunnen niet vertolken,
alleen maar wegwijzers zijn
naar het blijvende, het ongeziene;
je optillen uit de pijn en
je genezen.…
Opnieuw
hartenkreet
2.7 met 13 stemmen
2.034 En alleen sporen achterlaten in vertrouwde dromen over dagen die passen in een jaar dat niet meer wil groeien
en nieuwe dromen laat slapen
waar de stilte
elke wijzer en schaduw laat wachten op een nieuw begin
van woorden en ontmoetingen
die niets meer verdringen en alles glimlachend laten ontwaken.…
Gemis
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
613 Nu jij niet meer bij mij bent
wacht de nacht met vreemde stilte
ik was jouw stem zo teder gewend
omring het duister nu met kilte
ben ik alleen, o nacht zo lang
hoor ik slechts in tranenzang
hoe dwaas ochtend zal aanbreken
zonder jou in mijn vizier
eenzaam is het wachten hier
dat mijn hart niet meer zal hopen
ik het hopen zal vergeten…
Waanzee
hartenkreet
3.4 met 11 stemmen
1.170 Ik zie je bleke gelaat,
de stilte van je ogen,
en in de smart van je blik
eindeloos lang...
schouw ik het wachten…
Ik vraag mij af
in welke wereld
jouw dromen wonen
welke paden zij volgen
jouw magische gedachten
Vanavond zal ik zoeken
langs de vloedlijn
van je waanzee
naar je gevleugeld hart
het ijle vuur van je smachten…
Droombeeld
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
529 Ik tel mijn uren
en sluip uit een huiverende stilte.…
Het begin...
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
574 begin nooit is begonnen
Nooit ontdaan is van de druk
Nooit verlost is van de verwachting
Nooit is bekomen van de angst
Nooit is aangestoken met de euforie
Niet heeft geleefd om te mogen zijn
En is wat openheid niet uitsluit
De geslotenheid niet uitbuit
Maakt het als een onbeschreven blad
De geboorte van een kind
Dan heerst daar de stilte…
Als intiem moment
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
569 het was niet
het spel van jouw vingers
op mijn huid
het waren de letters
die jij schreef
op de deur van mijn huis
met het licht
van de maan
in een woordloos begroeten
jij nam de nacht
en sterrenpracht mee
in je zomeravond entree
wij donkerden
omarmden stilte
als intiem moment
in dicht bij elkaar
schreef ik op je huid
wanneer…
Werkelijkheid.
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
510 Als ik wandel in het bos
denk ik niet meer aan de
verscheurde nachten
maar kijk naar het groen
het spreekt mijn taal
het is de stilte die samen
met het daglicht kwam
'k vlucht niet langer weg
in dromen of twijfels
deze passie was
niet meer te dragen
bijna mijn ware indentiteit
verloren ik geniet nu van de
rust die uit…
Het dodenboek
netgedicht
4.0 met 6 stemmen
990 In het boek der doden
speelt weer die jongen
die voor zijn sterven
de zon toelachte
in het dodenboek
waar een vlinder droomt
over levenloze nachten
zonder bezoek van dagen
die de dood verzachten
met het blonde, lieve meisje
dat na hem ging naar de wolken
in een eenzaam dood vertolken
in het boek tekent stilte
het droevig einde…
Sorry
hartenkreet
2.0 met 3 stemmen
1.282 Kan ik de stilte doorbreken wanneer een ieder van ons in z'n eigen verte staart?
Is het de sorry om het goed te maken?
De sorry van de compassie?
Of is het de sorry van de blijvende afstand,
niet door onwil maar de de sorry van de onmacht?…
zij was haar naam
netgedicht
3.8 met 27 stemmen
1.114 vragen rennen me
achterna
en terwijl de stilte tegen me leunt
of ben ik in de waan
luidt een vlinder
de metamorfose van de dood
kinderen wisselen land
en keren herfst om
verplaatsen aarde
naar hemel, weer naar aarde
en wanneer ik me aan hen bind
blijft de weerspiegeling
niet onberoerd
wij huilen
om het afscheid
en vinden…