6209 resultaten.
73 jaar Olympus
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
474 ander liggend
in het stof, maar de zon schijnt
en zegt: laat ze het zelf uitvechten
De een is voor de een
de ander voor de ander
ieder zit op zijn plaats
boos te broeden op plannen
wachtend op het donker
zinnend op verborgen acties
zeggend de wijste te zijn
die verder vooruit kijkt en
adviezen geeft in het veld
om het einde…
Bevrijding
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
611 Hengel me binnen
Want als een gedreven vis
Zet ik je op je zinnen
Op jou vredige lege stranden van liefde
Zonder vooroordelen
Zal ik rust vinden
Haal me eruit
Laat me spartelen op het droge
De woeste zee
Mag dan wel mijn haven zijn
Het is nu tijd
Iets in mij verlangt naar iets anders
Bevrijd me
Al doet het pijn
Al betekent het mijn eind
Niet langer…
Gegoten brons
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
503 synchroon te lopen
bij calamiteiten is er
het eigen luidvermogen
ze verschillen
heel subtiel van
galmen en geluid
als de een wat
ingetogen is klatert de
ander vrolijk en voluit
toch droeft het
gebengel en juist
in de verste dalen
rollen de donkerste
tonen dun diepste
herinneringen uit
pas als de zon
geschenen heeft
de dag zijn einde…
Mijn zomer
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
424 Bij zo veel goed gevoel
ontvouwt een vlinder zijn vleugels,
want morgen zal aan zijn dromen
een einde komen.…
Morgen zal wellicht ook een illusie zijn
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
490 Heb ik vandaag geleefd,
of zal ik slapen tot het
einde der tijden?
Morgen zal wellicht ook
een illusie zijn.
Maar voor ik morgen zal verslapen,
ga ik mijn droomvlucht zonder pijn.
Een vlucht voor de droom.
Een droom te mooi om waar te zijn…
niet bekend
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
447 de dauw mistroostig
langs de lessen van het leven druipt
een zweem van ontkenning
haakt zich vast in het licht
van vandaag die vol kluwen
uit het verleden zichzelf
tracht te ontknopen
het is het wazige verlangen
dat aan de deurpost van
welzijn is blijven hangen, verder
dan de kruipruimte tafelen schimmen
zich op hurken tot het einde…
Zwerfsteen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
427 Een zwerfsteen geboren uit
eruptie en de zwaartekracht
die hem baarde, ontleent z’n vorm
aan het slijk der aarde, markeert
z’n geslepenheid in ontberingen,
verhalen van kristal en mineralen
tijdsdruk van werelds wiel, geofferd
aan de energie van weerstand, in
gepolijst als oneindige beweging,
zonder begin en zonder einde
legt zichzelf…
Naamgeving
netgedicht
4.4 met 8 stemmen
624 Helpt dit de ongelijkheid in beloning te slechten,
maakt het een eind aan dat stomme glazen plafond?
Van Europa kregen vrouwen al gelijke rechten,
is het uit schaamte dat men dat niet genoeg vond?…
toekomst die wij bieden moeten
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
449 als ik de gesprekken luister
over de toestand in de wereld
van ons klimaat en het milieu
vraag ik mij stil stiekem af
wat ons eerder dood doet gaan
ons lichaam dat ten einde is
of uitgeput de aardse bronnen
fervent tel ik daarom mee
de egeltjes en de hommels
de roodborstjes ook en vinken
met vurig vlammend de hoop
op een comeback van de…
Corona-Koor-Concert, het eerste
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
466 de zangers en zangeressen
en de instrumentalisten, het orkest
de dirigent op afstand, afgeschermd
het publiek, de mensen in de kerk
op anderhalve meter zittend
van elkaar maar wel met elkaar
want als muziek wordt bedreigd,
dan bestrijden we dat virus
met hemelse muzikale engelen
uit de Codid-19 Cantate van Bach:
“Es erbub sich eind…
VROEGER WAS ALLES ....
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 belovende welvarende dal
daar beneden lijkt alles veel beter
de bal wordt al rollend
groter en groter
steeds dichter bij het dal wordt
het voor de bal ook steeds
heter en heter
en de bal alsmaar zwaarder
door haar razende vaart
wordt het dal geplet geveld
door de hitte is de bal als
een pakje boter
dat wordt verwarmd en smelt
haar einde…
Pommeren 1945
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
678 Weg uit Pommeren, verstoken van brood,
wie had er in zo'n eind van de oorlog geloofd?
Een brave bakker deelde haar nood,
ze treinden naar 't Waasland, berooid en beroofd.
Hoe pover en eenzaam, hoe wars van comfort,
dat huisje verstopt in 't Kemzeekse bos.…
Onderhanden werk (een ironisch epos)
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
581 Het einde van de maand staat
als een baken, een vuurtoren,
gestrand aan de horizon ?
het moment dat ik kan aangeven
helemaal klaar te zijn met BTW
(voor nu), voor de klanten
een held, geen nul
met onderhanden werk.…
Een blinde vlek?
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
478 snik
verdrink ik in het eenzaam zijn
van beider zaaigoed doet mij
in het zweet ontwaken, het
zaad bloeit op als onverkort
gewas van een wilde droom, aan
de hoogste bieder doorverkocht
de uitkomst die ik in je ogen las
verscholen achter de blinde vlek
als overbetaald lot, waarmee het
hart leeg bloedt in barenspijn,
als open einde…
Levenstrap?
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
447 moeizaam trek de voeten uit het dal
grijp naar het touw, maar tors te
veel onnodige ballast mee, de
geleefde klei nam alle vormen aan
die mij overkwamen, de beelden
bekend, vergeten alle namen,
de laatste tree op de levenstrap
die ik deelde, bezag de wereld in
een notendop, zelfs die hemel
was voor mij te hoog, om het
begin tevens einde…
Het spookslot van HORST!
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
576 het spookslot van Horst
de Diestiaanse parel
in het Hageland -
van einde en ver bezocht -
eenzaam is de spits
eender welk seizoen
één schietgat in de donjon -
het oog van de tijd
middernacht in Horst
de spookkaros, getrokken
door zes git hengsten
jeugdherinnering:
‘het bootje met nummer zes -
nu binnen komen”!…
Het preludium van het vieve zomerseizoen
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
439 Een eind aan winterdromen maakt.
Het preludium van het vieve zomerseizoen.
Reïncarnatie van het eerste groen.
Bloem en plant met een weergaloze kracht.
Integer het eerste zonnelicht betracht.
Heerlijkheid en luister van de natuur
in vol ornaat.
's mensen hart dat een ander ritme slaat.…
IN WELKE DAGDROOM
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
1.029 Droom je soms over die hemelse dood
welke we beide ook mogen verwachten
Over de hemelse stilte in ’t avondrood
in zo’n wereld uit licht, zonder nachten
Droom je van ons twee, levend in licht
van een liefde die nimmer kan vergaan
Daar waar je eeuwig in mijn armen ligt
daar waar we enkel voor elkaar bestaan
Droom je van die dag zonder einde…
Caravan dichtbij Saint-Tropez
gedicht
4.9 met 10 stemmen
3.399 Als je een eind wilt rijden langs de kust op je motor
prima voor mij – ik blijf als altijd thuis,
rammel alvast met de potten en pannen voor groentesoep
want eenvoudig zal het zijn en blijven
geen luxe geen spa geen kaviaar geen kreeft.…
Weer-wolf
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
460 Maar vreemd genoeg deed er
geen beer aan mee
De wolf zwierf achter 't IJzeren Gordijn
Van Polen naar het ruigoord
der Karpaten
Maar toen de Muur viel mocht dat niet lang baten
Bohemen werd zijn nieuwe jachtterrein
Waar 'n wolventroep zich
's nachts stort op de geiten
En schapen achter schrikdraad
tot ook daar
De boer een eind…
Te Bewandelen Wegen
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
461 weer dreigen te vertrekken
naar havens in betere oorden
jullie konden mij niet op
de vele hindernissen en gevaren
die ons aanstaren attenderen
hebben mij het bezweren niet kunnen leren
sommige moet je echt alleen trotseren
ach ieder beloopt z’n eigen wegen
dat is wat ik ondertussen heb begrepen
niets kan worden ontweken
en aan het einde…
NAAR VOREN ZIEN
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
417 Verlangend voortgaan op het lange pad;
aan het eind ervan prijkt een stralenkrans,
noodt én vermaant, omringd door milde glans,
die soms vervaagt _ tot star, neerslachtig mat.…
Bibian Mentel
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
487 Voor alle mooie mensen op dees’ aard
zijn ereplaatsen in het paradijs
waar jij je aan een troostentafel schaart,
aan ’t einde van een o zo zware reis
Het aardse leven stelde j’ op de proef,
het werd je stuk bij beetje afgenomen
hoe diep de kuilen ook die ’t noodlot groef
wilskrachtig bleef je opstaan, bleef je dromen
Sjalóm en vaar bergóp…
Willy Stähle
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
403 Waarnaar sporters hemelvaren,
blijmoedig ski je over ’t bronzen water
al lavend aan de eeuw’ge levensbron
Er komt geen einde meer aan jonge jaren,
je loopt nu rond in ’s godens sporttheater,
de kosmos leeft hier in dit stadion…
Rein de Waal
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
515 Toch op het eind geklopt door ’t Brits empire
Maar ’t hockeyklokkie slaat sindsdien bimbam!
We kunnen hier in hockeywinst grossieren…
IN DEZE VEERTIGDAGENTIJD
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
650 wanneer ik van honger en dorst zal lijden
toon mij dan waar DE Bron zich verschuilt
zodat mijn hart niet langer om Uw liefde huilt
en gesterkt door U tot 't eind kan strijden!…
HEMELVAART
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
476 Reist Hij weg, een onnoemelijk ver eind?
Nee, Christus wordt door nabijheid bekoord
van Zijn boodschappers. Zij gaan heil brengend voort,
waarbij de Zaligmaker met raad verschijnt.
De Heiland toont zich soms in Hemelse glans
aan volgeling of verdoolde zondaar
om te duiden op schone, wachtende kans.…
wat ik doe in mijn flu
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
653 hier die van de geruisloze fiets
die heeft weet van het feit dat ik
veel over de tijd uit kan spreiden
nu is het me echter gegund
daar de ballonnen met vocht zijn bedeeld
en mijn adamsappel met roest lijkt bedekt;
het had erger gekund,
zegt vaak een ongevoelig mens, zurig opgewekt
maar nu schuif ik over mijn letters hene
op weg naar het eind…
Traan-vocht
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
648 ‘t Giet, onophoudelijk
er komt geen einde aan, net als
de tranen, ik laat ze dan maar gaan
immers kun je verdriet gewoon toelaten
‘ t komt vanzelf goed!
Is ‘t vandaag niet- dan is ‘t morgen
droog buiten, alsook op m’n wangen
al zal er altijd een drupje weemoed
met misschien wat traanvocht:
blijven hangen!…
Mishandeld en verkracht
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
389 leeggezogen en
vol geperst met gif
met lekkende
gaten in de atmosfeer
de natuur is hopeloos
van slag in het
zeer nauwlettende
radarwerk van
flora en fauna
de dominante en
kritiekloze mens gaat
alleen voor ikke en
de rest kan stikken
aarde is misbruikt
mishandeld
en verkracht de
zielen uitgeroeid
huizen uitgewoond
toch is het einde…