7767 resultaten.
Westenwind
hartenkreet
4.0 met 10 stemmen
1.365 Onstuimig raast
de westenwind
door straten en stegen
je raakt verblind
door hagel en regen
bliksem en donder
beangstigt een kind
teistert het veld
takken geknakt
bomen ontveld
woest zijn de golven
van de zee
sneeuwvlokken
komen naar benee
aangejaagd door de storm
is snel het groen
onder 'n witte deken bedolven
ons herfstig gevoel…
vandaag ben ik een paard
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
965 vandaag ben ik een paard
nee eerder toch
of morgen nog
een mier
nu ben ik een insect, amoebe
tot ik vlinder wordt
ik ben het gras
nee morgen pas
een boom
die in de aarde groeit
het water
dat naar zee toevloeit
ik ben een vis
in de woestijn
een vogel
kan ik ook wel zijn
een zwijn
ik ben in storm en in wind
ik ben een kind…
Langs het strand
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
893 Grijze wolken temperen
de sterkte van je zonnestralen
die met een oranje rode gloed
de azuurblauwe zee beschijnt
de hemel bedekt
met sterren die de
wacht houden
golven die traag
hun weg vinden naar
het strand en terug
de zachte wind die
de door m'n haren speelt
genietend van de ondergaande zon
hoe prachtig is dit aangezicht
nog steeds…
maanvaren
netgedicht
3.9 met 20 stemmen
1.027 ik was zestien
en vol geloof
in al het leed van poëzie
en ik dacht nog
als ik nu maar lang genoeg staar
naar de maan
dan zal er wel
een gedicht voorbijdrijven
of misschien een man, een kano
het gezicht dat ik gebouwd had uit
de rotsen van een rivier
ik keerde woorden om, strooide
letters in het wiegelend licht, ging naar zee
om…
een beetje tijd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
825 aan de sigaret
de wereld zucht en rekt zich loom
weer is een dag voorbij
maar niet voor mij, niet voor mij
golvend lava versteent mijn vlucht
de tijd tikt ongenadig verder
als doornroosje laat me slapen
honderd jaar respijt en dan
maak me wakker als de aarde slaapt
geef me ruimte lucht en licht
de zee…
kust gek
netgedicht
2.0 met 4 stemmen
756 met open dak rijden wij op de kust af
met open geest nemen wij de tijd op
in ons bewustzijn
ons bestaan is op een hoogtepunt
iedereen is nog onwetend
sommigen weten al wat de kleuren betekenen
kunnen berekenen de cijfers van leven
daar de kust
jij kust me
gekko
de zee
ons origineel stekkie
een plek van rust en bewust bestaan
de drang op…
Godin van Licht
netgedicht
4.5 met 14 stemmen
1.484 Kruimelzacht waren haar ogen
zachter dan de lange kusten
waarlangs zij mij steeds liet rusten
met haar vogels in het zand
Als ik moegestreden zocht
naar vertes die ik had vermeden
rolde zij de zee in schreden
voor mij uit tot lonkend land
Toch heeft zij nooit echt geweten
in die aangestaarde jaren
hoe verzacht haar ogen waren
die ik steeds…
Herinner mij
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
1.006 De onstuimige wind van de herfst
prikt meedogenloos en etst jouw naam
zee ligt daar uitnodigend
als een schommelend schuimend bad
de hemel oogt nog zomers blauw
als zoveel jaar geleden volg ik het pad
in witte wolken zie ik gezichten
die jij voor mij bedacht
dan verdwijnt de kille zilte kou
‘herinner mij’
zegt je stem in mijn…
De horizon
hartenkreet
3.6 met 5 stemmen
1.613 De zon lijkt verdronken
in de spiegelende zee
waar het onder gaat
langzaam naar benéé.
Hoe ver je oog ook reikt
het laatste wat je ziet
is de langgestrekte horizon
verder kijken kun je niet.…
Bloesem van Magnolia
hartenkreet
3.6 met 9 stemmen
1.450 Zacht dwaal je neer
als naar de bodem van de zee
waar je opnieuw zal bloeien.
Maar wees geen bloesem die
opstijgt en nooit meer terugkeert
naar haar witte lakens.…
Als de avond valt
netgedicht
3.0 met 9 stemmen
2.149 Laat me…
wanneer kwijnende
zonnestralen
zich drenken
in het bloed van
de vergane dag
de zee
het wellen van
haar golven
langzaam
laat vervagen
in ‘n verstarde lach
en als de wind
haar wisp’ren
niet meer door
de blad’ren
zingen kan
omdat de nacht
zijn deken heeft gespreid
waardoor de wereld
in ’t duister glijdt…
leg ik mijn…
paar
gedicht
3.6 met 91 stemmen
18.956 ik wist het niet dat ik
iemand zo kon missen
een vis het water
een vogel de wijde lucht
adem happend naar jou
zwevend op de thermiek
die met jou en mij
opeens ontstond
jouw vingers verknoopt
met die van mij
wie van ons twee
hakt hen het eerste door
en valt als Icarus
in een van god en mens
verlaten zee als eerste
of zullen wij ook…
Ego
netgedicht
4.7 met 7 stemmen
976 ze vraagt hem wie hij is en hij
hij noemt zijn naam, een stad, een baan
het weerzien met zijn zoekgeraakte beer
dag één op school, zijn eerste zoen
oma's lach, de cowboys in zijn kamer
groene zee met moeder, vader, broer
zijn mooiste goal, gesnik in ochtendmist
de blik van hem die weet wat oorlog is
zijn droom om ooit, om ooit een keer…
Ongelooflijk slaand gezeur
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
731 Ongelooflijk slaand gezeur
Slaat als een plank op het water
Zoals de Imraguen van de Sahara
Vissen naar tonijn op zee
Zoals dat op mijn brein bonkt
En dezelfde effecten heeft als de vissende Imraguen
Die met zijn plank op het water slaat
en daarmee een school vissen met al hun kracht
ongetemd naar de oppervlakte brengt
Zo springt de tonijn…
de maan en de duinen
netgedicht
4.2 met 16 stemmen
721 en we zeiden tegen elkander
dat het eerste woord stil is
en vol vertrouwen
het zoete avontuur waarin we
onze handen kwijtraken
over zee en huid
porseleinen pauzes
die laten voelen hoe zacht
liefde volgt
en hoe jij fluistert:
ga met me mee, ik lig
aan je zij
waarheen dan, vraag ik me af
als de maan onze dromen
al opraapt
jij…
wuiven het niet weten
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
771 een zee van handen deint
geluid golft aan in vlagen
vingers reiken ogen vragen
armen zijn tekort wuiven
het niet weten wat er schort
de blikken zijn nog open
er staat geen leider op
die aan de mensen zegt
hoe alles zal gaan lopen
woede uit zich in geweld
de eerste mannen zijn geveld
brandhaarden gaan open
ze willen bloed en het…
Het overblijfsel
gedicht
3.7 met 16 stemmen
10.357 Door hun verrekijkers
bewonderen ze de zee
terwijl in hun magen
het spoelvlees van gisteren verteert.…
Qu’as-tu rêvé cette nuit ?
netgedicht
4.2 met 14 stemmen
591 je voelt me
over het ruwe stof van donkere heimwee
en ik
kijk in te grote ogen
ik ben maar wie ik zijn kan
en minder
onvermijdelijke woorden
in bijeen geschraapte minuten
die onrustig wiegen
naar een nooit beloofd land
de zee roeit naar droomlage
wolken en ik gijzel ze nog korter bij mij
want de aarde draagt
niet verder dan het klad…
van links
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
979 laten we beginnen met een taal
Chinees ditmaal
lezen van rechts naar links:
zee, branding, golven
het schuim drijft bovenop
hangt te drogen aan de megaribbels zand
groeiringen, knoest in hout
versteent in kiezelgruis
ergens klapwieken engelen
machtig is hun geruis
muziek van cimbalen
harpen en veldleeuweriken
hoog in de lucht
hakketakt…
Wonderbaarlijk
hartenkreet
1.5 met 8 stemmen
1.716 alle prikkelingen die hij ontvangt
vormen zijn eigen veilige wereld
waar de zon meer kan zijn
dan een lichtbol van warmte
wonderbaarlijk leeft hij het leven
en laat hij levens veranderen
als zijn lach ook wordt gevangen
en zij is de zee van eb naar vloed
die dierbaren laat meedeinen
tot aan de avond, door de nacht
en soms vallen sterren…
De Nederlandse Leeuw
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
1.939 Niet langer langs vlakten en zee
klinkt luidkeels het `Hup Holland hup'
men pakte nog een nul-nul mee,
toen was 't over en uit met de club.
Roem voorbij, de glorie verging;
het elftal was een lichtgewicht;
het trad uit de machtige kring,
de beker bleef ver uit het zicht.…
Windkracht 10
hartenkreet
1.7 met 21 stemmen
1.063 natuurgeweld
wie zijn er aan boord
waarom is men uit gevaren
waarschuwing windkracht 10
ramptoerisme op de dijk
auto's rijden af en aan
slaan het spektakel gade
de reddingsboot vaart uit
vier vaders vrijwilligers
de kapitein in de kajuit
ze zoeken het ranke scheepje
bij de strekdam is 't verdwenen
werd net nog getild door de zee…
Woorden van licht
netgedicht
4.3 met 21 stemmen
752 de zee droomt het landschap
het neerleggen op mij
de rust, het keren
de kleine verzen
dwalen mag ik
licht boven licht
op blote voeten
het zachte praten
op en neer van
volmaakte ogen
het zuiden, jouw ziel
teder het voelen
de warme buik
van duinen en gras
de zon spoelt aan
in' t stijgende water
zo onvertaalbaar
heb ik je lief…
Uittocht van de ware gelovigen
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
807 Dan heb ik het niet eens over die zee.
Vind je dit verhaal ergens anders: nee.
Ik heb de soeko* gelijk afgebroken,
mijn vinger als Mozes' staf opgestoken,
heb met Pesach de matzes laten staan,
op Sjabbes zelf de lichten aangedaan.…
Berouw
poëzie
3.2 met 9 stemmen
2.248 Ver weg het bedwelmend bruisen
Van de zee: haar vage geluiden
Eentonig, versmelt met het ruisen
Van het bloed, zo warm en duister.
In het duisteren en het ruisen
Een buigend mens, arm en donker...
Op een heuvel stonden drie kruisen.
Gij leed daar, ik weende er onder.…
leven op aarde
netgedicht
4.0 met 5 stemmen
541 De grond beeft en
trilt en het schalt uit de zee:
het zuchten, slaan en rollen,
terwijl ik toekijk en ween,
een klein liedje erbij en ik kan
er weer een paar uur tegen,
voor ik mezelf weer over
van alles en nog wat opwind,
over wat ongetwijfeld belangrijk
is, ik, klein, lastig mensenkind.-…
over alles wat ik heb gehoord
netgedicht
4.1 met 27 stemmen
1.147 ik ben geheel en al de leugen
ik heb de waarheid nooit gekend
ook de liefde
werd niet roder, nauwelijks
zichtbaar
of tot zee verwend
blind voor minder
en de dagen door het blote tij
zo verdween ik
in de angst, de welving
van het water
het geschreeuw nog maar net voorbij
ik zei onder donkere daken…
Watersnood
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
995 Ik drink water naar zee
pleng en plons tranen
blus de branding bloot.
Werp zand in de golven
schuim al mijn kragen af.
De horizon is geen dorst
die ik zal kunnen lessen.
Strooi alle krachten murw
mok en mors scheutig energie
laai dan de laatste vuren op.
Ik zwem dit lijf aan flarden
steeds dieper het leven in.…
Woordloos
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
536 Uit het stof, kwam voort
het zwijgen, daaruit het
eerste woord, omdat er
niets meer was, was het
sprakeloos, alleen de
stilte aangehoord, er viel
niets meer te wegen uit de
zee die steeg, daar ontstond
een laatste woord, verbond
daarin alles met wat lijdt te
leggen, maar dat is nooit genoeg,
dat woordloze blijft leeg,
of de dood heeft…
schrijvend verlangen
netgedicht
3.5 met 15 stemmen
597 avond komt hij hier
op het strand waar
ritmische rijmen
schuimen in innerlijke beroering
van golven in schittering
met blote voeten schrijft
hij over liefde in het zand
waar zinnen nader komen
tussen eb en vloed
diep in het opgejaagde schuim
waarin naaktheid losbreekt
druppel voor druppel
het geluk vloeiend
in haar hart
die de zee…