2104 resultaten.
Strandgast
netgedicht
3.6 met 13 stemmen
1.317 Ze ligt in het zand
in de verte blinkt de blauwe zee
achter haar zonnebrilleglazen
zijn de ogen gesloten
Ik denk aan Freud en Jung
hoe de menselijke geest
alles van buiten naar binnen neemt
en zich verwonderen blijft
Ze is verdwenen, haar handdoek
verlaten op het zand en ik
hoor haar stem vanachter mij
wat heb je nu weer geschreven…
Depressie
netgedicht
4.4 met 5 stemmen
1.103 De verdorvenheid
In de spiegel
Zie ik alleen
Achter de lege ogen
De draden van de dood
Het zwarte slijk
Plakkerig, stinkend
De rotting begonnen
Verlorenheid zo zoet
Als drijfzand
Het laatste stukje wil
Omsluitend
In de verte
Een lichtpuntje
Het vlammetje van hoop
Een dochter
Een vriendin
Een moeder
Is ze te laat?…
Wijwater
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
637 Omring mij
Als de armen
Van mijn liefste
Wanneer ik moe de slaap niet vatten wil
En even als een kind nog dralen wil
Welwetend over dromen, over rust
Kom, voer mij met de streling van je stromen
Naar verten, diepten, vaart en drijvend dromen
Ik geef me over met mijn hele huid
En stap daarna voldaan
Het zwembad
Uit…
In opperste stemming
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
766 Impressies van vertrouwde geluiden
ebben langzaam weg.. in de verte
verwelkomen hun echo's nieuwe klanken
die zich mild bruisend laten schonen.
Bruuskerend de werkelijkheid
in de voortzetting van hun dromen.…
vrijheid
netgedicht
4.1 met 11 stemmen
872 terwijl ik in de verte staar
verdwijn ik in de leegte
het leven raast mij reeds voorbij
geen tijd om na te denken
keuzes maken valt mij zwaar
geen hulp kan ik verdragen
ik wil het eenmaal zel'uf doen
geen ander te verwijten
vrijheid is mijn grootste wens
en niets mag mij verstikken
of ik dit ooit vinden zal
het lot zal het beslissen…
De geur van de echo
netgedicht
4.0 met 23 stemmen
1.571 de lippen
spannen zich
nog een keer samen
trachten achter
mijn gesloten deur
de aftocht te blazen
ik wilde nog
nog een laatste eer
beramen
maar de diepe klank,
tergend langzaam klimmend,
blijkt al zwart van kleur
in de verte hoor ik jou
op zijn echo azen
met amen in zijn geur…
drenthelingen 1
hartenkreet
4.1 met 7 stemmen
894 Het is stil
ik luister
wist niet meer
van het bestaan
maar nu toch
in de verte
hoor ik wat
is dat
hoe heet zo'n beest
een haan?
En opeens
hoor ik andere geluiden
zijn het dieren
die ontwaken?…
Het eeuwige verlangen
netgedicht
2.2 met 15 stemmen
2.791 In de verte geluid.
Stoom, mist en wind.
Zingen op de kade.
Verlangen van een kind.
Bewegen van een vlag.
Een boot komt dichterbij.
De tijd staat even stil.
Wij hopen zij aan zij.
Briesen van een paard.
Een hand zwaait in de lucht.
Pepernoten vallen.
Ik groet, ik ben, ik zucht.…
Waar zijn nu mijn handen
netgedicht
3.0 met 6 stemmen
851 heb mijn handen
daar gelaten zwaaien
ging niet meer
met stugge kop
de hoek weer om en het
verkeer was luw dit keer
telde bomen
op de lange weg
wist wat er zou komen
nog even niet
want ik keek om
zag jouw verdriet
wilde keren in de
verte gloeide hoop
waar zijn nu mijn handen…
het koor
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
687 dagen vol licht en blauwe verten
de zon geurt in versgekapt hout
verwarmt geelhartige madelieven
en ‘t veelbelovend fluitenkruid
ook donzige zoemende hommels
en trage lieveheersbeestjes
vogels kunnen hun geluk niet op
die optimist fluit in een groot koor
(een logisch vervolg op de optimist)…
Het dagelijks verdwalen
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
909 zag dromen
in je ogen komen
toen de motoriek
je langzaam verliet
onhandige gebaren
naar verten staren
in niet weten
wie en wat je kiest
onrustige stappen
die jouw onzekerheid
bevatten in goed bedoelen
om je toch thuis te voelen
dralen en geen
plaats kunnen bepalen
zoeken naar je huis
in het dagelijks verdwalen…
Gebonden woorden
netgedicht
4.7 met 14 stemmen
1.197 het landschap herkent
de verte
de leeggeschudde stilte van de dood
windvlagen vormen losgebroken woorden
volgen het uitgeputte zwijgen
in gelezen verzen
zwart getuigt de hemel
de nacht in je ogen
de wolken ooit teerbemind
ik lees je
naakt
in de diepte
en noem je fluisterend
mijn vreemdeling…
Late regen
netgedicht
4.3 met 19 stemmen
792 Eenzame huizen
liggen als zieke dieren
op de ingevallen flanken
van de heuvels,
uit de grijze verte van de zee
zeilen vruchtbare wolken aan
en gaan voor anker
in de stoffige vallei.
De aarde drinkt met
kletterende kaken,
in het duistere woud likken
onrustige herten zilveren druppels op.…
Tuin
netgedicht
3.1 met 12 stemmen
703 Lentezon prikt pril tussen somber wolken
een koele wind ademt vrijheid
in de tuin
heb jij de woorden van de zaden
met zorgvuldige letters
in het tuinzand geschreven
een vogel doorbreekt de stilte
in de verte sluipt een kat
wat is het nog kaal in de tuin
en knoppen de woorden langzaam.…
de buitenwijk
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
681 het avondlicht dooft in de nacht
eerder dan de maan
haar schijnsel door de
lege straten weeft
muren weerkaatsen verte geluid
dat strijdt met neonlicht
langs een golvend lint van
mensen op jacht naar vergeten
hier in de schaduw van de stad
is de nacht stilte
de kille verlatenheid
een niemandsland dat wacht…
Illusoor
netgedicht
3.6 met 22 stemmen
661 steeds vaker denk ik
voeg ik nog iets toe
aan wat reeds is gezegd
waarom aldoor herschrijven
over hetgeen eeuwenlang
telkenmale is opgedregd
dat komt vooral omdat ik
mijzelf zo geweldig vind
en de onbegrensde illusie bewaar
dat mijn inzichten worden bemind
als ik met het diepzinnige delibereren
in de ongekende lege verte staar…
Heldere nacht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
488 het meer ligt er
gladgestreken bij
volle maan weerspiegelt
hemels ziel
klinkt een uil in verte
'n vallende ster flonkert
als een diamant die spoorloos
verdwijnt in het niets
de nacht lost langzaam op
terwijl de ochtendzon bomen
omarmt en met haar oranje
gloed de wereld wakker kust…
Droom de zee
netgedicht
4.1 met 9 stemmen
515 Het vroege herfstlicht
danst over oneindige verten,
tekeningen van dag en nacht.
Vanuit sterrenogen
flitsen uit een ander leven,
zicht op onbedekte spiegelingen.…
Door het oog van waarneming
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
505 soms sluit ik mijn ogen
om te zien met onvergankelijke blik
de pieken en dalen lossen op,
het beeldkader wordt platter
en de verten komen nabij
ik stem af op mijn geluid
om te verdwalen in tonaliteit
te dolen tussen verbergen en onthullen
langs de randen van het zicht
waar besta je eigenlijk?…
Ergens komen
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
507 Altijd onderweg
Om ergens te komen
Een nader te
Bepalen doel
In de verte
Doel dat jullie
Nog hebben
Maar wij niet
Meer - jouw
Einde komt
Op een van die
Twee-en-zestig
Parkeerplaatsen
Langs de autobaan,
Dan zal jouw
Lichaam er mee
Stoppen, gesloopt
Van binnenuit
En ik die bij
Jou blijf,
En je trouw blijf
Tot…
Vergane glorie
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
496 waar tegenpolen
elkaars hardheid meten
aan het licht
stralen sterren
nog vergane glorie
in ons dagelijks zicht
snelheid en afstand
geven hen bestaan
terwijl hun resten zijn vergaan
is fictie ons heelal
verte en diepte moeten nog komen
groeien of krimpen we al…
Hamvraag
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
474 toch gloort een blauwe weide
schuurt een lichtzon tegen wimpers aan
verdrinkt een voorland in zwevend water
langs opwaartse krullen in een soort van hemel
ruimen paarse verten rond open ogen
zo ontvankelijk voor een kleine hommage
groots tegelijk
en wijzen wolken de weg?…
Speel, 't is bittere ernst
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
584 Speel met de zon
In je haren,
Met het zand
Tussen je vingers,
Speel met de gedachten
In je hoofd die woorden
Worden, woorden om te horen,
Regels om te zien,
Verzen om te zingen -
Speel met het mes
Tussen je tanden,
't Is bittere ernst,
Want in de verte
Wacht de groeve
Van een bij twee
Die je in de aarde
Verwelkomen…
Tussen je tanden
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
539 Speel met de zon
In je haren,
Met het zand
Tussen je vingers,
Speel met de gedachten
In je hoofd die woorden
Worden, woorden om te horen,
Regels om te zien,
Verzen om te zingen -
Speel met het mes
Tussen je tanden,
't Is bittere ernst,
Want in de verte
Wacht de groeve
Van een bij twee
Die je in de aarde
Verwelkomen…
Een graf in de wolken
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
463 Een man, een vrouw,
Een zoon, een dochter
Reizen naar verre oorden
Waarvan ze tot dusver
Alleen maar lazen,
Of waarover ze hoorden,
Reizen naar de verte,
Naar ver achter de horizon
En nog voor ze hun doel
Bereiken worden ze onderschept
Door het weerbarstige heden,
Een ijzeren vogel bezorgt
Hen een graf in de wolken…
Hoe we buren werden
gedicht
3.6 met 5 stemmen
2.736 Waar wij nu staan heette
hier
en de verte noemt men
ginder.
Tot het plots door lijnen
werd verdeeld
in ons en andermans gras.…
Echo
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
772 Golvende geluiden
weerkaatsen jouw vorm
Geheime wolkenspiegel,
-nevelleven-
drijvend langs verre verten,
nog niet hier,
ben je echoënd licht.
Jouw lichaampje
spiegelt wolken,
weerkaatst licht,
beweegt volop in voedend water,
eerste teken van leven.
Klein kindje....…
Wonen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
602 Valt samen
met het luiden
van zondagsklokken
een orgel in de verte
.........en samenzang
Ik ben bang
dat de bewoners
van dit pand
hun God vereren
-even goed-
zou ik kunnen jokken.…
impasse
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
528 doodlopende wegen blijven
onaangeroerd zonder ommekeer
het geheugenlandschap
vergeet een schip in de verte
zodat je soms een sterrenbeeld ziet
dat als vliegtuig ontvouwt,
als tegenlicht zonder zon,
ons plamuureiland misschien
en een schitterend gebrek
ter afsluiting
onderwijl vang ik bot;
dit bleek toch geen goed idee…
woestijnwind
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
424 de geknakte woestijnpalm
laat in schroeiende
hitte haar getergde
oren hangen
een andere bezweek
onder haar eigen last
in dit oord verdwijnt het
leven onder zand
in de verte trekken
weerbarstige palmen
ten strijde tegen de
goden van de wind
in de wolken wordt
historie geschreven
van bloedige
confrontaties op de grond…