6828 resultaten.
Lichtfeest
netgedicht
3.8 met 8 stemmen
4.165 Uit het donker kwam een hert tevoorschijn
vluchtte het wellicht?…
Het leven in vraag stellen
hartenkreet
3.4 met 9 stemmen
1.383 Donkere wolken met keigrote hagel.
Alleen onze eigen ziel hebben we,
om ons menszijn te vrijwaren
tegen alle ellende van het leven.
En ons hart, om een lichtpuntje te geven
in de harde strijd tegen de realiteit.…
Kampvuur
netgedicht
3.4 met 70 stemmen
37.862 waarheid vallen
over hun helden serieus, of
grappig over corpsballen
Jij staat midden in het vuur, je schreeuwt
"Ik lach alleen als jij lacht"
Een vloek rust op mijn tong, maar zeg:
"Ik beweeg alleen als jij beweegt"
Je staat daar nu nog steeds, verkoold
Ik heb niet eens geglimlacht
Draaide mij om, rende zo hard ik kon
tot waar de donkere…
dimensie
netgedicht
3.9 met 16 stemmen
3.529 Ik voel me veilig
omhuld door 't donker
de nacht omringt me met stilte en rust
Langzaam glij ik weg naar een andere dimensie
waar een serene stilte mijn innerlijke stormen sust
Nu hoef ik even niet te voelen
zijn lichaam en geest gescheiden van elkaar
Tot het daglicht wordt geboren
is de nacht van mij en behoor ik aan haar
Ik speel een…
fotoboek
gedicht
3.5 met 217 stemmen
27.596 hij kijkt me aan vanuit het fotoboek
het jochie met de veel te grote pet
een hard maar ook vertederend portret
zijn stille ogen naar geluk op zoek
donker Den Haag, ruim een eeuw geleden
lang voordat Drees zijn zegeningen bracht
met kerk en kapitaal nog aan de macht
een sloppenwijk zoals in vele steden
de foto’s geven een ‘romantisch’ beeld…
paarse vijver
gedicht
3.8 met 116 stemmen
13.914 dampt of is het rook
die opstijgt van een smeulend vagevuur
plots borrelt hij sinister en obscuur
vanaf het eiland lacht het rode spook
achter buigend groen zo goed verborgen
tovert hij mist die opduikt flard na flard
stemmen naderen en baren zorgen
wat hemelsblauw was is nu duivelszwart
de zekerheid vervaagt tot heel misschien
in ‘t donker…
ik moet je wat zeggen
hartenkreet
3.5 met 4 stemmen
1.494 in donkere dagen is het zo koud en kil
niemand zegt wat tegen me, het is zo stil
ik voel me zo alleen, ook als er mensen langs me gaan
ik ben bang en verdrietig, niemand ziet me staan.....…
waddenbeeld
netgedicht
4.3 met 20 stemmen
677 de wind blaast fel oranjeblauw,
stuwt het groene, donkere water
trekt en duwt aan de branding
treurig jodelen de regenwulpen,
hun opgekromde snavels peuren
pieren en zagers uit het wad
vlokken gelig zeeschuim rollen
vluchtig over het gouden strand,
verkleven soms heel even
met het bronsgroen knoopjeswier,
of met stugge, hard-oranje kabels…
herfstelijke Noordzee
hartenkreet
3.2 met 5 stemmen
2.128 wolken
papieren vliegers rusten in het zand
waar pas nog kindervoeten dansten
bonte fladderfiguren in een wind
de hemel tegemoet die ‘t wanen liet
wat meeuwen in hun vlucht verkondigden
het fluiten horen over duinenruggen
zeezout inademen en verte zien
op schemering wachten en op vloed
springend de getijden volgen
tot waar in donkere…
Lafaard
hartenkreet
4.4 met 12 stemmen
1.311 Oh ik hoop dat ze je te pakken nemen
en je gooien in een donkere cel.
Alle oudjes hebben angst door dit
soort acties maar dat maakt jou
niets uit lafaard, ze de hersens
inslaan en er met een geringe buit
vandoor gaan, ik hoop voor jou één ding
en dat is dat jouw ouders nooit ten
prooi zullen vallen aan lafbekken
zoals jij!…
eleonora
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
706 haat hartstocht moord
in ruige riddertijden
een sombere burcht
in dichte donkere wouden
de wenende zwarte weduwe
verteerd door liefdessmart
en ruw gedoofde hartstocht
dolend langs de duistere slotgracht
nauw verhuld door nachtelijke nevels
tussen statige eeuwenoude eiken
zacht snikkend verdwijnt ze
elke nacht in het zwarte water…
Kinds verlangen
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
1.674 En via ’t raam liep dan de donkere
zolder vol van jong verlangen.
Hij zag goden. Het waren gewone
Westlandse tuinderszonen,
laat terug van het café,
voor wie het weer vroeg dag zou zijn.
De woorden waren van het zelfgemaakte
Engels dat je toen wel hoorde.
Dat die iets raakten.…
In werkelijkheid
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.319 Geen troost, geen lichtpunt
slechts een nachtenlang mat aanwaaien van deemstering
die eindelijk op één plaats hoop schenkt
achter donker water stijgt geleidelijk strand
rijpt langzaam een morgen en misschien daar
wacht het lang verloren gewaande vasteland
In werkelijkheid verzinkt in nevel het hart…
ter kimme nijgen
netgedicht
3.4 met 15 stemmen
642 wel mijn wegen zich ter kimme nijgen
terwijl ik dubbel waardig op mijn einde ben gericht
ervaar ik de geringheid van mijn schatten
die als het ware mij eerder als bezit zijn toegedicht
waarmee ik mijzelf te vaak deed afmatten
feitelijk tot dwingend overleven afgericht
tenware een onmetelijk scheppend plan
mij drijft tot een menselijk donker…
de nieuwe herder
netgedicht
2.3 met 9 stemmen
794 herder
(Schaam je daarom, jij weldenkend mens)
jij heet het te zijn
jij, die woorden gebaart
met onzin overlaadt
en dan het recht opeist
ze ook nog eens te voeren
ja, jij bent het allicht
met niemand over ook maar iets
eens, jij, die zich verschuilt
achter de psalmen van een boek
dat niets dan lijden heeft gebracht
in de eeuwen zo donker…
Strandstilte
netgedicht
4.3 met 13 stemmen
633 als donkerbronzend goud
in krullend parelmoer,
gloeit de zon nog even na,
boven het blauw van zee
en roze avondlucht,
knipoogt naar het strand
witzwarte vogeltjes rennen,
pleviertjes zwart en bruin,
pikkend met donkere snavels
in levend, vlezig zand,
woelend, onrustig,
verward en verstrooid ligt
het knoopjeswier dat de piepkleine,…
Het volgend rondje
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
925 begraven
ineens ja zonder vragen
ik was hem zat omdat
hij zoveel mooie jaren
van mijn leven had gejat
vier jaar geleden
op een koude kille dag
is hij toch opgestaan
met in zijn hand verleidelijk
de warmte van het glas
hij liet mij begrijpen
dat ik toch heel gewoon
zo naar de zon kon reiken
zelfs als het weer ook
zwaar bewolkt en donker…
Sneeuw met Pasen
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
745 Of Pasen niet is het feest van het Leven
dat zich vernieuwt en immer al
is bewezen: het Leven overwint
ook de donkere, koude winterdag.
Het is op zon, maan en sterren
in hun onvergankelijke baan,
dat ik mijn vertrouwen stel;
licht en bloem, zij komen,
hiervan ben ik zeker, wel.…
go china by night
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
521 zijn gedolven uit ’t midden der aarde
bevrijd uit zand en dikke lagen verf
sta ik hier onaantastbaar en verheven
boven een dagelijks schimmenleger
nog immer in stramme houding
aanschouw ik verbaasd deze wereld
door mij zo eenvoudig veroverd
alleen ’s nachts even uit de plooi
na die dagelijkse westerse hectiek
op de plaats rust in donker…
Meibloesems II.
poëzie
3.0 met 14 stemmen
2.114 Ik kwam getogen uit mijn donker huis,
De lippen zwijgend en het aanschijn bleek,
En stond bij 't graf en weende... en zie! daar bleek:
Zij was verrezen uit haar dodenkluis.
Zij neeg tot mij haar stralend aangezicht
En voerde me in haar armen ver van de aard,
In blauwe lucht en gouden lentelicht.…
Huis van liefde
gedicht
2.8 met 33 stemmen
26.566 Het huisnummer verlicht, waar liefde woont
(je zag aan de gordijnen dat dat zo was,
aan de kleur van een raam, donker hardsteen,
was de geveltuin vochtig, dan wist je genoeg)
waar liefde woont, een doordeweekse dag
achter een dichte deur, je belde aan,
een leven als een oordeel, daar kleef
je graag aan het vergankelijke leven.…
Annie
poëzie
4.0 met 7 stemmen
2.516 in ’t zachte golven van haar buik
verging de ziel en stroomde uit
in ’t donker, wijnrood golvend dal,
en samen, hemel en heelal,
waren in snelle wisselval
wij beurt’lings golf en golvendal.…
adieu, mijn lief
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
875 voorgoed leek je mijn lief
toen ik jou die eerste maal
op het avondstrand
in donkerende ogen blikte
maar ‘t moet eruit, mijn lief:
nog even tijd slechts
om kalm elkander
los te laten
vaarwel voor mij,
uit verwarring gekomen
om met jou
mijn droom te beleven
vaarwel voor jou,
je was er, maar ook niet
de bitter wordende band
moet verbroken…
Moeder
gedicht
2.7 met 132 stemmen
49.255 Haar stem was donker en wat hees
als schoven schelpjes langs elkander,
haar hand was warm en stroef als zand.
En altijd droeg zij om haar bruine hals
dezelfde ketting met een ronde maansteen,
waar in een neevlig blauw een kleine gele maan scheen.…
Ontroostbaar
hartenkreet
4.1 met 11 stemmen
1.801 zich een weg zoeken
via mijn wangen naar beneden
onder aan mijn kin
blijven de druppels hangen
aarzelend, of ze wel of niet zullen vallen
eenmaal gekozen
vallen ze met grote snelheid
tegen de vloer te pletter
onafgebroken
loopt het vocht
uit mijn neus
om zich langzaam te vermengen
met het zoute water op mijn gezicht
mijn hart is donker…
Gezonken boot
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
710 En de donkere wind krioelt van onrust. Ik niet.
Waar een boot verdwijnt, verschijnt een nieuwe vloot.
Ik besta nu uit drie. Afgerukte zeilen, denkbeeldige haltes en een
papieren droom, verschrompeld door de zoute vraatzucht
van mijn eigen schaduw.…
Verdwalend in Gods huis
netgedicht
4.2 met 9 stemmen
757 ogen hemelwaarts
schouders rondjes afgezakt
afgegleden als je buigt of barst
bot de koppen
op de dikke nek
met starheid ingebed
stijf staand van gebeden
vingers friemelen aan het kruis
meiden dromen schurkend
duivels ongerechtigheden
graag verdwalend in Gods huis
handen graaien zacht en wit
beesten smakken mond en
lippen in een donker…
DE STERVENDE
poëzie
4.3 met 11 stemmen
4.973 en toen hij de ogen sloot
over een leven, tot de dood toe vermoeid,
was wat het donkere bloed had misdreven
in een blind brandend wenen vergeven
en uitgeroeid; en behoed
door een vrede, die hem begroette en overstraalde
doorheen de hemelse regenbogen
die uit de barnstenen zon harer ogen
door een sluier van tranen naar hem neerdaalde,
is in…
Eenmotorigen
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
1.058 stuntvliegers in groten getale
bespotters van ruimte en zwaartekracht
in slagorde afgezet tegen het grauw
van de wintermiddag-hemel
zwenkten de donkere eenmotorigen
synchroon van links naar rechts
van rechts naar links
en profil bij het snelle stijgen
als messcherpe grijze schijven
dan in bijna looping weer omlaag
dit alles zonder dat…
Kiemkracht
netgedicht
4.3 met 43 stemmen
803 In mijn dromen schilder je
kale bomen wit
van wortelvoet tot takkenrag
zodat er weer licht in zit
’s ochtends trekken we schoenen aan
vluchten we voor geweld
want ze bouwen torens voor de goden
torens voor de vorsten en
torens voor het geld
en de bomen - jouw bomen
worden één voor één geveld
wanneer de dagen donkeren gaan
volg dan het…