15018 resultaten.
REGENNACHT.
poëzie
4.0 met 2 stemmen
982 't Is alles mat en eenzaam,
In vree gesust,
En alles wat gemeenzaam
Met licht is, rust.…
Jij
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
735 Jij
de vrouw
die mij liefhad
nog voordat ik
één voet op
deze aardbol
had gezet
jij
mijn steun
en toeverlaat
jij bent mij
voorgegaan
naar daar waar
engelen zingen
jij
de vrouw
die mijn moeder
is en was
ik zal je missen
je stem, het strijken
door mijn haar
rust zacht lieve moeder…
Los
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
834 Rust zacht
Ik vang die woorden en
strooi zachtjes andere uit
Je bent nu vrij
Je energie in beweging
los van de aardse last
Zonder verdriet en pijn
Misschien wel verenigd
met hen die je miste,
ben je niet eenzaam meer
Een beetje hoger nog
dan de vogels
Als ik omhoog tuur
naar de hemel…
Rondo-Nocturne
hartenkreet
3.0 met 1 stemmen
595 Voordat de avond valt
en de nacht genaakt
spreidt zich het hemelsblauwe uur
tot rust en wederkeer.
En wederkeren doet het licht
voorafgaand blauw als morgenlicht
waarin de vogels zingen;
prijst deze nieuwe dag
voor ieder is het licht ontstoken
tot dat de avond valt.…
Wending
netgedicht
4.2 met 13 stemmen
599 zoals een boom
vergeet hoe hij
de winter heeft gedragen
raak jij langzaam
in mijn vergetelheid
vliegt de tijd
ik zet mijn
stappen voorzichtig
op de rust van nu
zie hoe de boom
vogels lokt
op zijn uitlopend hout
hoopvol, vertrouwd
beleef ik het
prille voorjaarsgroen
ver van toen……
Zuster
gedicht
5.0 met 1 stemmen
2.346 Er woont een zachte zuster in mijn huid
een vrijbuiter die in mijn lichaam bijt
en soms haar handen op mijn zijde legt,
‘s nachts stelten loopt, of danst of rust.
Dan dringt zij ook haar dromen aan mij op
en ik leg mij huiverend naast haar:
een dode, een schamel geraamte,
knikkend en stamelend.…
Fikkie TV
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
539 Van mij had hij mogen blijven rusten.
Zouden de honden er brood van lusten?…
Aanhankelijkheid
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
737 een knuistje rust
in de vingers
van een liefdehand
zo onkreukbaar
moederszomerjurk met
margrietenbloemenrand
- nee, allang
niet meer bang -
voor tientallen flitsen
vinnig gerommel
op een hete zomerdag
de warme stem
sust de bibberatie
verwant is de glimlach
- nee, allang
niet meer bang -
(Voor Maria G )…
Tot daar zal ik je brengen
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
579 Het verleden, we laten het rusten
in de armen van de nacht.
De wind zal ons meevoeren,
terwijl we verder spelen,
onze handen gevuld
met een laatste troef;
niet bang meer nu
voor de dag van morgen.…
Voor Anne
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
649 Je hebt de laatste regendruppels gevoeld
en ook het laatste avondlicht gezien
toen werd het donker en stil
en het vermoeden realiteit werd
jouw bloem geknakt
in de bloei van je leven
Nu rouwen we om jou
met tranen van verdriet
Lieve Anne
rust zacht
want vergeten doen we je niet....…
In de bomen
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
795 In de bomen rust de tijd. Het pad leidde
naar een oude leemput, die er niet meer ligt.
Het gaat nu nergens heen. Ik hoef mijn
pas niet te versnellen.
De vogels zingen en een konijn dat
zich verspringt, vlucht in de bramen,
een kleine dendering van doen en laten.…
Haar tuin
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
488 Deze tuin heeft zij ontworpen,
bomen en perkjes met bloemen
en haar rust plekje.
Dit is haar rijk.…
Frustratie, levens-
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
546 Frustratie lost pas op in de rust van het eeuwige
als je je prilste ontstaan zult ervaren en
al je ervaringen van je geleefde leven
en dat alles
'in a split level' en je gevoel je zegt
'ís that all what there was'
om nietig op te gaan in de massa mensen die je voorgingen!…
Rustdag in de Tour
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
415 - in reactie op Wim's snelsonnet -
Pak je rust en kom niet met verhalen
over waaiers, nauwe stegen
en de sprint van groenewegen
morgen wachten toppen
van besneeuwde kathedralen,
dus ren je rot en laat die trappers malen,
je moet immers Parijs nog zien te halen!…
De beentjes
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
472 Ze renden, holden, trapten en rusten
ze bogen, strekten schopten soms
ze gingen op zichzelf staan
daarna was het opvoeden gedaan!…
Op Twee Pijlers
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
411 de mens(heid)
rust op twee pijlers
die vanaf het allereerste
begin af aan al bestonden
de ene is liefde
de andere vertrouwen
en als die twee zijn verbonden
hun samenhang weer hervonden
dan pas kun je zo
hoog en laag springen als je wil
en aan iets duurzaams
en paradijselijks gaan bouwen…
Hier
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
672 Moeder rust hier nu.
Ik kniel hier al.
Elke avond zal ik overlijden.
Elke nacht zal ik liefde dromen.
Elke morgen hoop ik op te staan.…
Voorzichtig vergeten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
549 zij hebben
regelmatig
op het randje
gelegen tussen
leven en voorzichtig
vergeten zijn
waar stilte
in paniek
geen misbaar
maakt en rust
alleen de schijn
van vertrekken
voor laat gaan
overlevers
met handen
en voeten door
het eigen lot
beschoren in
een proeve die
al verloren lijkt…
Zilvermeeuw
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
531 Laatst lag een zilvermeeuw in het zand
Niet eens aangespoeld, maar toch dood
Strijd verloren tegen een soortgenoot
Misschien slachtoffer van een hond
Niet aangelijnd, dus zonder band
Of het kwam hier vredig rusten
Eén enkele vleugel stijf omhoog
Weggespoeld, straks, na de vloed
En dan: vergeten, voorgoed.…
Mijn Tiengemeten
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
577 Mijn Tiengemeten
Een klein stukje op de kaart
In het Zuid Hollandse Hoeksche Waard
Vol met natuur weilanden
Op de Zuid Hollandse Eilanden
Omringd door dorpen op het platteland
In ons Nederland
Mijn Tiengemeten
In Gemeente Zuid Beijerland en Nieuwendijk
Voel ik de rust en ben ik zonder geld rijk…
Ook nu
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
279 We bidden en hopen
op vrede en rust
al kan die er nu
ook nog niet zijn.
En toch komt er lente
met vogels en licht,
een glimlach misschien
door dit kleine gedicht.
Er is zoveel leed,
er is zoveel pijn,
maar laat ons proberen
toch hoopvol te zijn.…
Een regenboog
netgedicht
2.3 met 6 stemmen
196 De vrede en de rust
die nergens zijn te vinden,
maar die we scheppend toch vermoeden
in kleur en beeld en woord,
in tederheid van mededogen.…
Wazig
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
523 Ik voel me
Vervreemd
Van mijn familie
Ik voel me
Vervreemd
Van mijn
Eigen kinderen
Afspraken
Worden
Vastgelegd
Zodat de
Feestdagen
Geregeld zijn
En ik
Voel me
Steeds
Op een
zijspoor
Staan
Nu dat de
Afspraken staan
Geeft wel
Rust
Maar mis
De connectie
Voelt alléén
En voel me
Wazig…
5 mei Het Nieuwe Vergeten
hartenkreet
4.4 met 22 stemmen
1.134 Kan oorlog zich stiekem ook in ons land vertonen,
geruisloos binnengeslopen en onherkenbaar.
Laat ons nooit vergeten van wie wij vrijheid erven.
De vrijheid om te leven zoals we willen.
Of zij er nu lang geleden of nú voor sterven,
gedreven door geloof en meningsverschillen.…
ze doen ‘het’ in oktober….
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
1.051 -----------------------------------------------
TOELICHTING:
Het gaat hier om krab op land, het is de Chinese Wolhandkrab, de enige zoetwaterkrab.…
krabse mirakels
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
1.247 ------------------------------------------
TOELICHTING:
Het gaat hier om krab op land, het is de Chinese Wolhandkrab, de enige zoetwaterkrab.…
Als in dromen.........
netgedicht
4.0 met 12 stemmen
877 Samen terug naar Neder-land
voor altijd, samen met jou, hand in hand.…
in wit vindt rust de laatste plaats
netgedicht
3.1 met 21 stemmen
1.603 ik zoek stilte zonder
fracties van geluid
verdwaalde tonen sluiten
die volmaaktheid uit
leven maakt altijd lawaai
in het groeien van de cellen
het steeds opnieuw herstellen
van gebruikt en afgeschreven zijn
alleen de dood verstilt
in wit vindt rust de laatste
plaats voor zijn vergankelijkheid
de tijd zal deze ruimte dichten
hoor…
jouw rust ging wijsheid heten
netgedicht
4.5 met 8 stemmen
1.108 schuim bleef over
handen deinden zachtjes mee
ik keek verbaasd
je lachte om mijn falen
koppig ging ik door om
toch die golven te gaan halen
je hebt me toen de wind geleerd
van stroming en getijden
ik dacht niet echt verkeerd
maar schoof de logica terzijde
we golfden samen zee
mijn ogen lachten weten
we dreven met de winden mee
jouw rust…
Bloedjemooi, (Rust van ) De Emigrant en Afghan Girl
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
503 Hoog gezeten, goed gegeten
Op brandtrap ergens in New-York
Blootgebast genietend, cars rijden door
Fascinerende foto die beklijft
Rust van de emigrant en snelverkeer
Bijgevoed in de stad die echt nooit slaapt
Gaat de emigrant van donker naar licht
3.…