45184 resultaten.
Nog is het laken wit
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
669 nog is
het laken wit
de handen aan
mijn bed zijn bruin
zie zon in
lach en woorden zij
dansen rustig zomer
in bezig zijn met mij
maar als ik
wakker word zijn
vele bladeren gevallen
gestorven in hun herfstpijn
mag dan na al
dat gaan de eerste
sneeuw weer even smetteloos
als mijn laken zijn…
voorbij de dood
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
653 dit huis met haar lege kamers
en jij, met je vele vervlogen dromen
jullie passen niet bij elkaar
jij erin en het huis rondom jou
gevloek is wat ik zie
dit einde werd voorspeld
zoals zovele anderen
nam je het niet ernstig
teveel bezig met morgen
was er altijd het verval
een brokkelmuurtje meer of minder
dank de bouwer maar
nu is er niets…
te sterven
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
719 zeker
na elke natte nacht
op zoek naar zijn waardigheid
geen tranen meer
dit lijf is uitgeperst
de lucht die hij verbruikt
is gestolen omdat hij moet
wetenschap stelt hem de wet
en hij mag niet weigeren
de ochtenden blijven komen
maar hoelang nog
dus telt hij af
naar niet meer veraf
hij is stervende
al honderd en vier
een bij leven…
Vingers geplet
gedicht
2.9 met 62 stemmen
22.893 Voor haar
Schonk ik zaad in de schoot van haar moeder,
Cellen groeiden tot een wezen en niets
Brengt haar in mij terug, ook niet
In de moeder hoewel ze haar droeg,
Leven gaf en snikte bij de scheiding.
Niets kan ondanks al mijn afgunst
Ons ooit herenigen.…
Bevolken anoniem de hemel
netgedicht
4.3 met 7 stemmen
813 mogen horen
in het lied van opgetogen koren
als de wind iets harder bidt
mijn wolken zijn weer grijs
bevolken anoniem de hemel
ze maken niemand meer iets wijs
de wereld strakt zich
in een kouder onbehouwen
alleen mezelf kan ik nog vertrouwen
seizoenen is zij met mij meegegaan
we bekenden vriendschap tot oneindig
maar zij heeft het leven…
Ben jij de tijger
netgedicht
4.6 met 7 stemmen
821 dagen kantelen
in schemering
verlengen schaduwen
om nachten minder
zwart te geven
en zichzelf langer
te verwennen
met het licht
dieren wisselen
van leven
en gaan rusten
uit het zicht
van opkomst
tot aan ondergang
ben jij de tijger
die al loerend
loopt te azen
op dat grijze ogenblik
wanneer de prooi
ontspannen is
omdat de nacht…
Stonden bij de hemel
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
816 het sneeuwt een donzig
dekbed tegen schrale kou
ogen rustig vingers blauw
niet bang je wacht allang
het laatste stuk leek op
een ongeluk er wachtte
iemand op een bel die rinkelloos
de tijd versnelde van het afscheid
we stonden bij de hemel
hoog ingepakt en later
dan we dachten keken toe
hoe jij de drempel nemen zou
obstakels waren…
Een 'leeg' publiek
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
1.535 intellect te waarborgen
Bracht een ‘leeg’ publiek en dit baart hem zorgen
De muzikant heeft zijn snaren weten te stemmen
De rest is een blokkade dat hem af doet remmen
Succes probeert hij via hen te herleven
Het talent dat hij zo graag door wil geven
Echter de realiteit zet hem in een ander licht
Wat rest op zijn schouders is het gewicht
Het leven…
Speelt geraamte
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
781 je lacht tanden bloot
en langs je kaken
laait het hellevuur
kraait uit een
verdoemde schoot
je eerste uur
trapt de hemel
in het aardse slijk
brandt emoties af
speelt geraamte
met je eigen lijk
in de hel van vel
slechts een handvol
dorre zielen siert
je droef bestaan
want je ego blaast
slechts echo’s kan
dit leven niet meer…
Jij parkaat dwars
netgedicht
3.3 met 6 stemmen
632 in bovenlucht
jankt tegenwind
haar sombere verhalen
laat zon niet stralen
door druppels van verdriet
maar jij trotseert
mijn griet die vlagen
met het neusje in de lucht
hoort niemand jou ooit klagen
over vele stom gestelde vragen
jij parkaat dwars
door alle buien heen
wintert in een eigen paddenstoel
hebt lak aan iedere grote smoel…
Tijd
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
760 Ziel vol passie met een vleugje goddelijkheid
Als ik je ogen zie
Je spreidt je vleugels vol veren van licht
Vlieg met me mee door de spiraal van tijd
Naar onkenbare hoogte waar het leven voelen is
Jouw ziel samensmelt met de mijne
Waar we cirkels vormgeven
In de rest van tijd.…
Zag je weerstand breken
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
622 ik zag je staan
het groen in blauwe ogen
liet je nietszeggend
over ons gaan
jij stond vooraan
je rode haar was langer
dan wat gangbaar was
we zeiden dat je lachte wat
ze prikten door
met kleine vragen die je
nonchalant terzijde schoof
jouw ongeloof was olie op het vuur
ik zag je weerstand breken
hoorde wanhoop in je stem
je lichaam…
Hoe dubbel dat voelde
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
822 stil draait de wereld
glijdt langs me heen
enkels zwikken
knieën knikken
want mijn wortels
gaan echt
niet mee
jij zei nee
waar ik ja
had verwacht
ging mee
vertelde hoe
dubbel dat voelde
samen geraapt wat
we hadden verloren
woorden gezegd die
we niet wilden horen
ik stapte uit
trapte naar kiezels
die zich knarsend
verweerden…
Intermezzo interruptus
netgedicht
0.5 met 2 stemmen
624 hij laat zich verleiden tot een dansje
zwoel samenzijn met zeismans
in een intieme omstrengeling
schuifelen ze heel even kaak tegen been
sloom en slinkend levensritme begeleidt
het gedempte bonzen
van zijn protesterend hart
ergens ver weg
slaat een eenzaam uur
niet het zijne
nog niet
wijl ingebeelde tonen zachtjes wegsterven
bevrijdt…
Tegen het vergeten
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
795 Leven; en weten
van de weg; het keert terug, in zichzelf,
spreekt met dubbele tong, vraagt om
een reden.
Loslaten wat is, wat zich afspeelt in
het uiterste kwadraat; een gespiegeld ik,
gevangen in het oog van de draak.
Beginnen met geluk. Waar?…
Existentie
netgedicht
4.6 met 9 stemmen
739 De wervelende tunnel van de tijd
kent geen eind en geen begin –
als het leven zelf zijn wij:
de eeuwigheid ruist diep binnenin.…
Ontspiegelt mij
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
674 zoek ik je ogen om mezelf te zien
je hand om eigen warmte te voelen
vind ik in jou wat er niet is misschien
regen heeft me weggewassen
ontspiegelt mij in dunne plassen
zonlicht heeft mij anoniem verdampt
wind verslijt gestaag mijn weerstand
erodeert de jaren tot herinnering
verstuift mijn leven door versnippering
ja ademt dagen langs…
De wereld een plaatje
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
884 elke ochtend de weg
die iedereen bewandelt
naar het dorpse plein
een markt te bevolken
voor de inwendige mens
voor het uur van de haan
het beest geslacht en gepluimd
met de nodige groene vulling
genieten van het goede leven
een mens onder de dieren
neemt wat hij maar wil
zonder rekenschap voor wat dan ook
de wereld een uitgedoofde vulkaan…
Wachten op de dood
hartenkreet
3.5 met 8 stemmen
2.680 blad waait van de oude eik
valt neer in koude grond
als ik zo naar mijn opa kijk
de trekken om zijn mond
groeven in doorleefde huid
zijn blik op mij gericht
pijnlijk straalt hij weemoed uit
soms vallen ogen dicht
rustig wiegt de schommelstoel
een leven vol verhalen
met de dood als hoogste doel
waarnaar gedachten dwalen
even trilt zijn…
kalendervlucht
netgedicht
1.5 met 6 stemmen
1.423 de kalender hangt nog steeds
met zijn rug tegen de muur
het is een maand eerder
met 1 januari op zijn gezicht
er wordt niet meer gescheurd
de dagen niet langer geteld
wat voor zin dat ook heeft
als men er geen extra krijgt
in die lange uren van nood
rest er enkel te vergeten
wat nog is komen kijken
toen er nog leven was
al was het machinaal…
La vie est belle, oui?
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
657 het leven is geen feest
zonder een echte deejay
dans je ook geen uren
tot je voeten pijnlijk
smeken om de bedstee
of tenminste een stoel
de vloer ook ok
het leven is geen pretje
zonder gevoel voor humor
lacht niemand met je mee
als je weer eens viel
na een nachtje lachen
met de fratsen van je vriend
en dan huilen om diezelfde
in de armen…
De rozen
poëzie
3.6 met 16 stemmen
4.438 Ook oordeel en reden
Bezwijkt met de leden,
En ’t leven verwaassemt, vervliegt, en verdwijnt.…
overdracht
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
2.411 dan eindelijk en toch nog verwacht
het gekoesterd wezen tot leven gekomen
in een winternacht maar verwarmd
met de furie van hem en haar
een baby klein, nu nog rein
met hun beider ogen…
Ondersteboven
netgedicht
4.7 met 19 stemmen
1.461 Ik hoor de lokroep
van de pissebedden,
de kolibrie slurpt
nectar uit het zand.
Een regenboog hangt
lachend aan het raamkozijn,
sterren spelen kwijlend
met de borsten van de nacht.
De losgeslagen zon jongleert
met gillende kometen,
oceanen spartelen
verbijsterd op de wind.
De lente komt en komt alweer,
nu spuiten de vulkanen…
Houd je touwtje
hartenkreet
2.8 met 10 stemmen
1.432 waait wilde wapperharen
water fronst zijn diepste rimpels
wolken scheren flarden regen
blonde pluimen buigen diep
Toch blijf ik met lichtheid lopen
almaar denkend aan het touwtje
dat mijn hoofd iets omhoog trekt
waardoor ik balancerend zweef
Dat touwtje hou ik zelf omhoog
als mijn privé-marionet
beweeg ik me door het leven…
Stijg en Herleef
hartenkreet
4.3 met 33 stemmen
2.241 Pleisters van mijn hart
Wonden zijn nu gedicht
Het bloeden is gestopt
Van liefdespijn verlicht
Zon op mijn rode haren
Strelend over mijn huid
Parfum geurt mijn zinnen
Ik lach mijn verleden uit
Voel weer en wentel me
In golven vol tederheid
Mooie dromen ontwaken
Overwonnen is de strijd
Ogen kijken naar binnen
Zien een ziel vol met…
zomaar een dag
hartenkreet
3.0 met 3 stemmen
1.514 langzaam opent zich een hemel
slordig zwellend in ’t grijzige bed
aantrekkelijk gevormde motieven
wijzen op zoetere diepten
van de avond; honing druppelt zacht en
geruisloos geeft zich het landschap over
romantische overvloed breidt zich.…
Zeepbelt in je bad
netgedicht
2.7 met 10 stemmen
797 ik harnas
recht mijn maliënkolder
en gevest jij zeepbelt
in je bad en jaagt het
schuim naar mijn gevecht
terwijl ik vlijm
en scherp de woorden kloof
ze puntig steeds onthoofd
warmen de oliën je lijf
al klaar voor ons ontmoeten
ik ben bereid
te sterven in het heetste
van de strijd alleen
jouw zeepbel geeft slechts
sop en kan mijn…
verdrietige liefde
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
888 bij elke aanraking
groeft hij echo's in zijn hoofd
gigabytes aan data
voor de dag dat zij
soms aarzelt hij, dan trilt
zijn bovenwimper licht
in twijfel over het moment
hier maar vast te houden
om dan toch
hij leeft hun liefde
gisteren het aandenken
aan een morgen die
misschien wel nooit…
Winterse kou
netgedicht
1.5 met 4 stemmen
797 Winterse kou in november
trekt door je lijf vanaf je tenen
niets kan warmte brengen
ook mijn hart is niet warm genoeg.
De maan schijnt over de daken
in een helder licht
sterren stralen hierbij niet van geluk
maar omdat het simpelweg niet anders kan.
Buien trekken over je hoofd
zonder je te willen sparen
niets blijft je bespaard deze winter…