764 resultaten.
vlieg een handvol dagen
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
608 mijn bloemen bloeien
reiken naar licht
bieden geur aan ieder
die voor nectar zwicht
ik maak toekomst met mijn beelden
bouw uren van de dag
totdat hun vormen mij vervelen
en ik naar morgen mag
droom scherven in
mijn wereldje van glas
ik breek het glazen heden
kou komt dan niet onverwacht
je daagt me uit met jou
de vleugels te gaan…
Vlieg een handvol dagen
netgedicht
4.2 met 11 stemmen
539 mijn bloemen bloeien
reiken naar licht
bieden geur aan ieder
die voor nectar zwicht
ik maak toekomst met mijn beelden
houw uren van de dag
totdat hun vormen mij vervelen
en ik naar morgen mag
ik droom scherven in
mijn wereldje van glas
ik breek het glazen heden
de kou komt dan niet onverwacht
je daagt me uit met jou
de vleugels…
In zwart zonder grijs
netgedicht
3.7 met 14 stemmen
613 je fluistert
je angst om
me nooit meer te zien
kom in mijn armen
je doorschijnt
al mijn woorden
ik ben bang
voor je handen
om beelden van glas
te breken uit liefde
onze dood
te sterven in rood
bang niets meer
over te houden
angst voor de scherven
stilte te erven
je vervalt
tot punten en strepen
historie gewist
je ziel…
Ik ken je land
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
1.447 Ik ken je bressen als mijn broekzak, ik weet
waar je linies liggen en waar ze lekken,
ik weet wanneer je bodem brandt en hoe
en waarom, ik ken het knielen, het breken,
het scheuren, de scherven, de schoonheid zelfs
van het er samen sterven, als oude vijanden,
hand in hand.…
Kapotgemaakten
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
436 Ze vonden elkaar een tijd terug in ware liefde -
maar de scherven van het verleden bleven scherp
en snijden nogmaals hun lichamen kapot,
doet hun geesten bloeden.
Het residu is ontkenning van alle liefde
en alle passie. Alles wegmaaien, het graf inkelderen.
Immers, wat was is nog steeds en daar verandert niets iets
aan.…
Terugkeer
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
648 Alles spat uiteen in duizend scherven,
Maar het kind in hem is nog niet dood,
Het is gestorven zonder sterven.
Hij zou zijn moeders leed trotseren,
kastelen op de vloedlijn bouwen,
en zo hij kon, zijn vader eren,
maar van zichzelf wou hij niet houden.…
Stoel 37 C
netgedicht
4.6 met 16 stemmen
2.550 laat
Waar windstil alles over slaat
Een moederhart gebroken
Wie kende er hun namen niet
Hun toekomstdromen in verschiet
Hun huis vol kamers levenslied
Hun stemmen die verdoven
Zo zijn wij in ons hart geraakt
In bloemenzeeën allen naakt
In sterven zijn wij pas ontwaakt
Op vleugels weggevlogen
Ik zwijg en voel hun hartverdriet
In scherven…
Dode wortels
netgedicht
4.2 met 4 stemmen
569 tijdens de ontmoeting
van schaduwen
blijft taal verborgen
in onontwarbare kluwen
het zwarte bloed
sijpelt aderloos
door de hersenpan
het ego heeft er weet van
weerstand is pijnlijk broos
en het gaat aan niemand voorbij
vaak al scherven voor het bakken
in tere vormen of kleurloze brei
men draagt het mee
over de horizon heen
zonder…
februari
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
1.120 Februari
Nu januari vergeefs z'n wonden likt,
de natte poten nog nadruipend
van het koele dooiwater,
sprokkelen we scherven daglicht
en nemen we, inhalig de vroege voorjaarsbode
koesterend, een voorschot op de lente.…
Een spinnenweb vol parels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
480 Laat stilte nu rond alles staan,
laat wind en regen komen,
laat scherven en laat dromen
geduldig naar elkander gaan.…
Levensmoedig schrijven
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
480 Van onbegrepen scherven,
Van versleten woorden,
tot een nieuw geheel.
Verhalen die leven.
Een nieuw gedicht.
Is woorden herscheppen tot begrip,
dat ik daarna begrijpen kan.
Schrijven is bevrijd uiting geven.
Aan schitterende prachtigheid.
Aan levensliefde die ik voel.
Aan levensmoed.…
Maya's drankje
hartenkreet
3.0 met 2 stemmen
483 Nee, ik heb geen dromen meer
jij hebt ze stukgeslagen
met al die harde woorden
en voortdurend klagen
De scherven liggen in het rond
maar zie je dat dan niet
er is geen hoop meer
enkel nog verdriet
Nee, er blijft niet veel meer over
van wat we vroeger deelden
er rest ons enkel nog
wat teloorgegane beelden
Herinneringen die langsom meer…
In mijn huis
hartenkreet
2.5 met 4 stemmen
579 In mijn hoofd ben ik een huis
een huis vol geheimen
in mijn huis wonen woorden
die graag willen rijmen
In mijn huis spint de poes
en waakt mijn hond
hier woont de liefde met
een lach op haar mond
Soms geeft mijn huis een feest
ik kruip in een ansere huid
mijn huis staat dan op zijn kop
morgen ruim ik de scherven op
Mijn huis zal niet…
als water in mijn lippen bijt
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
811 scherven breken geen licht
scheiden kleuren en gedachten
kou is blauwer in het wit
rood is warmer in verwachten
zo helder denk ik als
de zon wat lichter schijnt
de bomen groener dan
het gras gebladerd zijn
maar als ik takken zie
draait het hoofd de lus al in
wil mijn nek zich breken
om de wereld te vergeten
diepte lokt in vogelvlucht…
Spreek tot mij!
netgedicht
2.7 met 15 stemmen
1.408 stof in kringen
de veel te vroeg gevallen bladeren
met dode bloesems die vergaderen
dans met resten van papieren dingen
draai mijn zinnen, spreek mijn woorden
hardop luid en laat ze galmen
dein dan mee met groene halmen
draag mijn stof naar kanten boorden
jij dwaze vriend de wind
mijn ogen zien je wazig
mijn stem gebroken glazig
de scherven…
Jij gaf me kracht
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
2.273 nu de scherven zijn opgeruimd
en mijn bloeden opgehouden.
houd ik nog meer van haar
want ze wilde mij vertrouwen.…
Drenkeling
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
3.807 Terwijl zij de netten uitwerpt
in een wolk van schuimspatten
krijst de drenkeling en hijst zich aan boord,
In de diepte een verzonken stad
onder wuivend wier,
een mossig koord leidt naar het schip
gekraakt in een donderslag
Nu rest er vermolmd hout,
groeien er koralen op de mast,
de oeroude glorie ligt aan scherven
terwijl zijn tranen bederven…
Glas
netgedicht
4.2 met 12 stemmen
1.147 Je schreef dat op de plavuizen
waar wij de liefde bedreven
- jij natuurlijk bovenop -
een karaf van antiek
Venetiaans kristal uit je
handen gevallen was en
dat je weken later nog
de scherven en de splinters
trof op onverwachte plekken
Diezelfde avond antwoordde
ik met een gedicht over
bloeiende oleanders in uitbundig
wit, rood…
Bevroren ogen
netgedicht
2.6 met 32 stemmen
1.359 IJsblauw glas, waaruit wij
gulzig onze liefde dronken
ligt gebroken op de vloer
De scherven groeven
bijtend zeer
druppels pijn delen
de zoete wijn
Hoe dronken was ik
van geluk
toen ik niets anders zag
dan het diepste meer
in jouw waanzinnig
blauwe ogen
Maar nu de waarheid
raak heeft geschoten
weet ik mij verloren
en bedrogen
in al…
Mijn Achterliggende Boodschap
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
1.186 Mijmerende woorden, gedachtespinsels
Vaag geschreven, nooit exact beschreven
Schetsen van scherven en doornen
en resten van een overbelastte gum
Onderstreepte gevoelens
en een overschat verlangen.…
Santiago de Compostela
netgedicht
3.0 met 8 stemmen
1.633 Het pad waar je niet vanaf kan raken
Omdat je kleuren volgt op de bomen
Alleen in stilte met mijn dromen
Slechts bezig met mijn eigen zaken
De stappen van de duizendtallen
Die hier liepen in ver verleden tijd
Zorgen en angsten raak ik kwijt
Woorden die de stilte hard ontvallen
Waar de scherven van mijn leven achterblijven
Alleen, met…
Nog maar eens
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
883 het is weer zover
pijn snijdt mijn lichaam
in twee helften
links valt best nog mee
rechts werkt verlammend
letterlijk
voor de buitenwereld
lijk ik slechts onhandig
maar soms wil die hand niet mee
zijn de zenuwen moe geprikkeld
staken ze even
scherven
andere keren struikel ik
hoge hakken hebben er niets mee te maken
ik voel gewoon eventjes…
Doofgeschreeuwd
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
564 lossen de wereld op
in nauw beknepen ademtochten
wensen vol woeste doodsverwachting
razen door rauw ontstoken vloekgeluiden
wurgen wolken woedende verblinding
door een waas van gedoemd zicht
in voor rede doofgeschreeuwd gehoor
tot hoge prijs gewroken
zuigt een demon zijn tanden los
gewond gestolde ruïnes blijven
met niets dan te lijmen scherven…
huwelijksrequiem
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.118 springvloed tot verraderlijk brakmoeras
van verkoelende wind en geselende stormen tot verstikkende windstilte
van verwarmend vuur en uitslaande branden tot smeulend koudvuur
van verstrengelde rotsen en rondvliegend puin tot verscheurde aarde
hun huwelijk had het allemaal
ze hebben het helemaal gehad
ze zijn niet langer man & vrouw
abrupte scherven…
De zin van woorden
hartenkreet
4.6 met 36 stemmen
1.750 Ik had iets willen zeggen
wat jij verkeerd verstond
toen jouw woorden vielen
buiten zinnen...op de grond
langzaam raap ik de scherven
bijeen van wat ik dacht dat
er was maar misschien
dat het nooit bestond
het leven valt niet in
rechte banen, want alleen
en in tranen, schrijf ik
op de beslagen ramen
waarachter jij verdween
waarom…
Van klein tot harig
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
462 hoe klein is mijn vaas
met bloemen, hoe diep
wortelt mijn aarde in het
bodemloze, het bodemloze
van het hart de liefde en trouw
in kannen en kruiken, dit komt
nu zo maar in me op terwijl er net
andere woorden vloeiden die
meer aan scherven en dalen deden
smeden…
het smeden van het heren akkoord,
pionnen op het verkeerde bord, smakeloos…
zomaar een gebed
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
818 De dagen ben ik begonnen
met de scherven van gisteren
bladeren die geen schaduw geven.
Verchroomde woorden gaf ik
gespoten over een laag roest.
God.....
ik ben zo bang dat er mensen zijn
die door mij
innerlijk van kou zijn gestorven.
Ik ben zo bang
dat een hulpeloze mij heeft vervloekt.…
Afkomst verloochent zich niet
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
519 Er kwamen stenen werktuigen naar boven,
zoals een schraper, messen en een bijl
en scherven als de punten van een pijl;
men kon welhaast de ogen niet geloven.
Ook jachtbuitresten kwamen uit de grond,
een mammoetkaak, een neushoornribbenkast,
dat gaf qua tijd en volk een goed houvast:
Neanderthalers liepen daar ooit rond!…
Zeelucht
netgedicht
4.0 met 8 stemmen
858 het hoofd vol van het water
drijvend
tussen grachtenpand
en duinenrij, de nieuwe brug
het oude strand
de zee
met zeilen op haar rug
doorweekt
in ’t witte zomergoed
de huid omhult met nevel
bij stilte tussen eb en vloed
de tram rijdt door het raam
dwars door ’t glas
ik weet dat het een leugen is
er zijn geen scherven
toch is daar…
Het niet weten
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
473 niet worden gehoord
de weg van adem, vergezeld door kokers
gevuld met lood, gaat met lange halen die
de vlucht van een buizerd volgt op haar jacht
naar het aangeschoten wild
schitteringen blijken slechts vonken te zijn
van slagen die rakelings maar ook ternauwernood
mijn kleintalige poëzie aan banden legt, ik wil graag
etaleren met de scherven…