7023 resultaten.
Dag
hartenkreet
0.5 met 4 stemmen
1.808 De laatste noten zijn gespeeld
Op het podium nu twee, eenzame mensen
Alle harmonieën hebben ze laten horen
Alle klanken hebben ze gedeeld
Het podium verlaten valt niet mee
Voorzichtig dalen ze af
Verstild is de achtergelaten ruimte
Nu nog ogenschijnlijk met z'n twee
Een schreeuwend hart hoor je niet
Ze lopen maar waar naar toe
Navigeren…
Ford Sierra
hartenkreet
3.2 met 13 stemmen
1.556 piepende remmen
krassende ruitenwissers
gevaar op de weg
grote draaicirkel
deuken in de motorkap
onhandig vervoer
scheve koplampen
een loshangende bumper
lekkende uitlaat
een oude roestbak
mompelend monteur strippend
de trots van mijn pa
verplicht de brug op
onderdelen vervangen
afkeurenswaardig
loodvrije brandstof
zilveren…
Besluit
gedicht
2.7 met 81 stemmen
25.253 De kamer was donker; het raam alleen
hield nog een licht, dat te sterven scheen.
Zij sprak uit het bed: hoe zijt gij zo laat,
en uw haar zo wild om uw gelaat?
Toen sprak hij met een dode stem,
(de blaren ritselden achter hem):
Ik kom u zeggen dat ik ga -
Nooit keer ik weer waar ik nu sta -
Hij zweeg; achter zijn duistere wil
viel de…
Zaken...
hartenkreet
3.2 met 4 stemmen
1.517 Ik moet je enkele weken missen, zaken, weet je wel
De poes merkt dat als eerste, ligt te gluren , wat onwel.
De koffers en bagage, een wederkerend ritueel
Verstrooid, strijk ik wat hemden, niet erg passioneel.
Sommige zaken wennen gewoon nooit, toch zijn ze wenselijk
Bevend bemerk ik enkele tranen op je strijk.
Afwezig roep ik je: liefje…
alle stappen
netgedicht
3.5 met 35 stemmen
960 wat als de onmogelijkheid nog het enige dierbare is
dat we kunnen opzoeken, vasthouden
in onze gedachten
zoals een oude stad, uitgeput door tijd
maar niet meer van ons
ook al staan huizen dichter dan ooit
in de dag, in de nacht
lopen uren in elkaar over
naar liefde en de glinstering
van dit mysterie
dan nog, antwoord jij
weet ik…
Eeuwig feest
netgedicht
4.1 met 7 stemmen
874 Niet eeuwig duurt het feest
dat ik op aarde zou wensen
draag nog de stof
van velours en zwart satijn
de pijnen
zie nog de ellende die er is
en hoor het bitter klagen
kom leid mij voort
tot aan die diepe kloven
daar waar die brug nog is
waarover ik niet
de last kan dragen
van het lijden
snijd het dan af
ik zal niet klagen
maar…
Mijn leven
hartenkreet
3.8 met 4 stemmen
1.401 Mijn leven gaat verkeerd,
ik voel mezelf langzaam verdwijnen.
Ik ben niet dood,
mijn vader is dood daarom ben ik ook dood.
Een stukje van mij vergaan,
een stukje van mij naar de hemel.
Ik weet dat je er komt,
ik weet alleen niet wanneer.
Ik zal je ontmoeten op een dag,
die dag kijk ik naar uit.
Ik heb je laten gaan,
ik heb het geaccepteerd…
Vlinder
netgedicht
2.6 met 10 stemmen
918 Bij het licht van de maan
kwam het besef de vlinder
in mijn hart ontpopt zich.
Ik had hem gekoesterd
met liefde gedragen
en hem ook verwarmd.
Was het een naïef gedrag
werkelijkheid vermijden
dat het niet voor altijd was.
In de morgen ontvouwde
hij zijn vleugels vloog weg
uit mijn leven, wat achter
blijft is tijd voor bezinning.…
stil
netgedicht
1.2 met 4 stemmen
779 als je partner op sterven ligt
en het leven aan je voorbij flitst
waar sta je dan nog bij stil ?
ik schrijf dan jouw laatste gedicht
gespitst
op een laatste wil…
moeder
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
745 ons laatste uur
samenzijn verging
zwijgzaam - zacht
ontslapen herinnering -
in mijn keel
sloeg je hart
traag
moeizaam
trager
tot aan je laatste slag
zucht van verlichting…
De ware blues,
netgedicht
2.6 met 8 stemmen
937 In de vroege
uren van de late oogst
omhulde je me met nerfdunne
zinnen, weinig afscheid om je
naargelang te minnen. Je
rilde door mijn vraag te blijven,
het laatste wat ik las was
mijn illusie in een frons.…
laat me maar gaan
hartenkreet
3.2 met 14 stemmen
2.029 Laat me maar gaan,
huil maar niet om mij.
vergeet maar dat ik ooit bestond
vergeet alles wat ik zei.
Laat me maar gaan,
Ga maar verder met je eigen leven,
Ik ben je vriendschap niet waard
je hoeft mij niks te geven.
Laat me maar gaan
voor mij is het te laat
Hoe zou je van me kunnen houden,
als ik mezelf zo erg haat.
Laat me maar gaan…
laatste ronde
netgedicht
1.7 met 3 stemmen
827 ze heeft het bereikt
die verdomde oude dag
ze bindt veters vast
en de strijd aan
loopt achter haar rollator
als in haar beste dagen
achter haar kroost in de
wandelwagen
kinderen tsjilpen op het plein
ze vraagt zich af waar
ze morgen zal zijn
misschien nog een rondje?…
levend lijden
hartenkreet
4.0 met 2 stemmen
1.501 Als leven lijden wordt
de pijn niet meer te dragen
de nacht steeds zwarter wordt
en dagen vol met vragen
Waarom dit leven mij niet geeft
waaraan een ander wel plezier beleeft
Als leven lijden wordt
en je verdriet niet meer te dragen
de eenzaamheid steeds erger wordt
geen zin meer om te dragen
waarom ik eigenlijk verder leef
en een ander…
In mijn hart
hartenkreet
4.0 met 39 stemmen
3.104 Lieve oom,
Ook al bent u er al een jaar niet meer
Dit is een soort laatste berichtje
U bent veel te vroeg gegaan
Ik kende u nog helemaal niet goed
We hadden nog zoveel moeten doen
U kwam in het ziekenhuis op donderdag
Ik maakte op zondag voor u een tekening
Ik was net klaar en toen ging de telefoon
Het was afgelopen
U was gegaan…
landman
netgedicht
2.6 met 11 stemmen
805 zijn schim loopt over velden
de wegen laat hij, want zijn schapen
vragen meer
boven hem een zwaluwdans
geschreven volgens dat, wat regelloos
verschijnt
als de dag verdwijnt
verdwijnen ook de vogels, tureluurs
rond landerijen
vleugellam nu hij -verdwenen is
ergens
in de mist
verblijft zijn stap
in dat buitenland dat door zijn vrouw…
Voor het laatst
gedicht
2.7 met 42 stemmen
31.198 Een wolk schoof voor de maan,
en de verlorene gleed
tevoorschijn tot aan
de tafel bij het bed.
Ik twijfelde: ziet zij mij,
of lijdt zij nog maar het bestaan
van blinde mijmerij
om alles wat is vergaan?
Toen de maan weer inscheen
was zij er niet meer.
Wij zijn al zo lang alleen,
al sinds jaren her.
----------------------------
uit…
Iemand die ik kende
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
879 van niets
tot beste vriend
van liefde
tot partner
van alles
tot vriendschap
van een beetje
tot niets…
Slotakkoord
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
801 Als muziek in een donkere kamer
zwerft hij door de stad,
niet denkend aan gisteren,
het leven dat hij had.
Geschopt, vernederd, geslagen.
‘t Doet ‘m allemaal geen reet.
Nu is alles beter,
gezien het leven dat hij leed.
Hij lacht zijn verdroogde lippen kapot,
denkt niet meer aan de pijn.
Vanavond zal hij sterven,
dat zal de apotheose zijn…
Reïnherbatie
netgedicht
2.6 met 5 stemmen
762 Daar lig ik dan fraai opgebaard
De kist valt me een beetje tegen
en buiten is er mist en regen
Ook niemand lijkt echt van de kaart
Terwijl ‘k nog naar beneden zak
gaan d’ eerste gasten al weer heen
De meesten nog zeer goed ter been
Snel naar de koffie en ’t gebak
Ik voel me echter als herboren
Want welig bloeiend op mijn graf
ben ik nu…
na de dood een lied
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
1.695 zingen voor mij
een liedje van jouw
eenzaamheid
zingen voor mij
een liedje van jouw
verlangen
al ben je ook de noten kwijt
al kruipt de melodie nauwelijks
door de regen van de liefd-lies
leg uw wenen hart naar mijn eigen
compositie
het neurien hetzelfde beklagen deun…
Rare mensen en verdriet
hartenkreet
4.3 met 12 stemmen
2.102 Raar eigenlijk,
dat een mens pas stilstaat bij datgene wat ie heeft,
als ie het kwijt is,
want het was zo gewoon.
Vreemd eigenlijk,
dat je pas tot de ontdekking komt, wat iemand voor je betekent,
als ie er niet meer is,
want hij was er altijd, gewoon.
Triest eigenlijk, dat we pas beseffen wat we aan rijkdom hebben,
als die welvaart…
Het zwijn en zijn zonnestralen
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
882 Aan morgen gedacht:
rivieren overgestoken
en zonnestralen gestolen
van een in lakens verpakte
verminkte halfgod.
Onder wolken
geld als zegeningen tellen,
wachten op de regen.
Ze had nog zo gezegd:
‘Blijf verre van’,
maar in het licht van de maan
lijkt alles verder weg dan dichtbij.
Als sterren.
Stofjas
in de stroom
danst met vonken…
Sterretjes
hartenkreet
3.4 met 7 stemmen
2.040 Ik kan je nog zien, horen, ruiken
Je leuke praatjes doen mijn fantasie ontluiken.
Deze bende ongeregeld gaat intenser samenwerken
Dat ga je proeven, voelen en bemerken.
Je liefste wens zal in vervulling gaan
We gaan lief en keurig met elkaar omgaan.
Het wordt vast een inkt-crisis, we pennen er blij op los
Met een muze als de jouwe worden…
Ergens
gedicht
2.7 met 70 stemmen
22.124 Ergens waar een kamer
gevangen is in zijn eigen ruimte
Waar het donker is
En de kilte guur afsteekt tegen de verlaten muren
Waar de muren vechten om de ruimte
Waar zelfs het verste hoekje haast onvindbaar is
Daar ergens,
waar het licht al lang geleden is gedoofd
Ligt een verloren briefje
Zwarte letters op wit papier
De woorden zeggen:
‘…
tot wanhoop gedreven
netgedicht
3.0 met 3 stemmen
860 Gedachten tot wanhoop gedreven
Ik voel van binnen alleen de pijn
Niet wetend waar ik ben gebleven
Niet wetend waar ik nu zou zijn
De dag geschreven in het zwart
Geeft mijn blijvende zwakte aan
Het leven is nu eenmaal zo hard
Geeft een einde aan mijn bestaan…
Portret over eindigheid
netgedicht
4.5 met 4 stemmen
783 “ Ons is ook de Dood gegeven “
Hoe voelt het als haar oude handen marmeren
in een gebroken gelaat?
De herfst spint donkere aarde
als een zijden draad
in een boeket van eeuwigheid
De zwaartekracht drukt hevig
op het verzwakte hart
en teer weefsel bleekt rond holle ogen
waarin de moed steeds dieper zinkt
en zij al bijna lichtloos…
geschilderde lach
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
1.447 je streelt me, mechanisch,
met ijskoude handen en ik huiver
door de onpersoonlijke lach
die op je gezicht lijkt te zijn geëtst
en ik vraag me af, heb je alweer genoeg van mij?
het is niet dat je niet eerlijk tegen me was,
je hebt me gewaarschuwd,
maar ik voelde de afstand in je zoen zopas
je lach lijkt wel geschilderd op je gezicht
zichtbaar…
het woord
netgedicht
4.3 met 17 stemmen
1.066 er is nooit een toekomst geweest voor ons
zelfs het heden is langzaam verdwenen
in een restant van zwarte dons
tanden van tijd hebben zomers opengereten
en, in de bron, het bruidsnest ontwricht
het enige dat vleugels kon bewegen
en nu ik zwijg, huil om het ontsluierd gezicht;
wij vluchten van dit ongemeubileerd leven,
verwekt schijn het…
Lach niet
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
969 Zware handen
voor de ogen geslagen,
beheerst in moeders schoot geworpen:
Ik ben niet overleden.
De weergoden
aan de noodrem getrokken
en de wens en hoop-cultuur
naast paard en mat
in de gang gezet.
"Lach niet"
hoor ik haar knarsetanden.
Muts en kap
opgeslagen
met mijn kraag.
Een windvlaag
als streek van god
toch
op het ijs gezet…