8651 resultaten.
Abel de braverik
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
428 thuis slapen
Hij achtte zich beter
en bleef liever alleen
bij de dieren in het veld
met de honden als oppas
want alles moest zijn zoals toen
in het paradijs, die streek
van de verhalen
waar hij steeds weer om vroeg
Alles van ons leven wilde hij weten
het rondtrekken, de bessen
noten, geiten en koeien
En hij had een trucje
om witte…
Houdt de dief!
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
508 werk maar half
spiedend naar de chef
en elkaar, om mee te waaien
als de wind draait
Ze letten op
hun carrière, wat goed is
voor hen heet goed
voor de zaak, ze houden stand
en zullen alles bederven
Al is het maar van horen zeggen
een goed verhaal kan niet stuk
Het steelt wat je hebben wilt
en wie tegenspreekt maak je zwart
om zelf wit…
Van mystieke aard
netgedicht
4.9 met 24 stemmen
416 kleuren
harmonie en
werkelijkheid
hun diepgevoelde
eenheid door
te kijken naar elkaar
waar eerst
vergelijken
merkwaardige
boventonen
voert drijft het
spel van geven
en nemen op
merkwaardige
stromingen een
totaal onverwachte
kant uit zelfs
onvertogen woorden
hebben wij tijdens
hun werkjes nooit
kunnen horen
zij wisten dat wit…
Ademloos
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
406 In oogverblindend witte wolken
De zielen van vermeende doden
Zij observeren onze noden
Maar ook de vreugde van bevolken
Zij zien de gele stoppelvelden
Hollandse herfst die speels de bomen
Licht aantikt, aangeeft wat gaat komen
Het bladgroen moet het gaan ontgelden
Onthechten, dorren en verkleuren Aanvaarden dat het moet gaat sterven…
Ademloos
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
447 In oogverblindend witte wolken
De zielen van vermeende doden
Zij observeren onze noden
Maar ook de vreugde van bevolken
Zij zien de gele stoppelvelden
Hollandse herfst die speels de bomen
Licht aantikt, aangeeft wat gaat komen
Het bladgroen moet het gaan ontgelden
Onthechten, dorren en verkleuren Aanvaarden dat het moet gaat sterven…
Ademloos
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
520 In oogverblindend witte wolken
De zielen van vermeende doden
Zij observeren onze noden
Maar ook de vreugde van bevolken
Zij zien strogele stoppelvelden
Hollandse herfst die speels de bomen
Licht aantikt, aangeeft wat gaat komen
Het bladgroen moet het gaan ontgelden
Onthechten, dorren en verkleuren Aanvaarden dat het moet gaat sterven…
wie vangt de stilte
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
429 de klok slaat tien uur
de vensters worden donker
de laatste stemmen
het sneeuwnevelen
een deur slaat en een hond blaft
de witte aarde
allerlei leven
begint zich ‘s nachts te roeren
steenuilen huilen
uit wilgenbosjes
rijst een donkere schaduw
een ree rekt haar hals
strekt haar oren
nog vier zwarte schaduwen
betreden het veld…
Valsaard
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
471 weg met
de gezellige
Hollandse pret
gezien de
moeilijke verhalen
van heer
Baudet
daar komt
de witte
Jood weer
denkend zeer
grappig te
zijn
onsmakelijke ongein
commentaar op
roetpiet
de blijmoedige
kinderen zien
dit zo
echt niet
wat een
ziekelijk geklaag
verlaat dan
ons mooie
land
uw betoog
klopt van
geen kant…
Extatisch genieten
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
453 het vuur
in je ogen
brandde
toen ik
mijn koude
handen
met witte
vingers aan
jou liet zien
in liefdespatroon
dansten rood-
oranje vlammen
hun warmte
en altijd als
wij samen
waren begon
het hete bloed
te circuleren
nog steeds
werden wij
overvallen door
deze intussen
bijna berekenbare
acties en ons
verlegen lachen
had zo…
Getint profiel
netgedicht
5.0 met 23 stemmen
386 je had
gewild op
het buitenpalet
dat met de frisse
voorjaarskeus
paars geel
en pril groen
rijkelijk gevuld was
en ons omringde
zover het oog reikte
zelfs de
onverwachte
warmte van de zon
liet ons buiten
het boekje van
de opvoeding gaan
het voor het eerst
van de zon genieten
dit jaar lieten wij
ons niet ontnemen
met onze witte…
Het bloesemt!
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
588 t is toch zover gekomen
al leek het er niet op
de winter bleef maar hangen
er rees een diep verlangen
naar bloesem uit de knop
naar roze getinte takken
die haast van zwaarte knakken
dat leek dit jaar een flop
de wolken bleven dreigen
het voorjaar bleef maar zwijgen
de zon liep niet voorop
nu staan ze toch te geuren
in roze en witte…
Ik zag
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
427 Ik zag in de lente
de eerste krokusjes
geel, wit en paars
zo dapper en zo teer
In de zomer zag ik
gele zonnebloemen
wiegend in de wind
ze volgden trouw de zon
Ik zag in de herfst
vlammende kleuren
geel, rood en oranje
zo schilderachtig mooi
In de winter zag ik
blauw, oranje en geel
de warme kleuren
van de winterviooltjes
Ik…
Doodlopend spoor
netgedicht
1.5 met 2 stemmen
442 Het sneeuwde licht,
niets dan witte
zachtheid om mij heen.
De bevroren aarde
protesteerde krakend,
leek, overal waar ik liep
om antwoord te vragen,
maar de in nevel
gehulde bomen zwegen
en zuchtten diep.…
Duisternacht
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
533 In de duisternacht tekende zich
een vreemd verstild droombestaan
op het naakte droge papier
verschenen beelden uit het heden
terwijl de nuchtere tekenaar sliep
kwam zijn vaardig potloodpunt
plot tot aardigheid van leven
een landschap met wilde rivieren
groene bossen, witte wolken in de lucht
het leven op aarde in een fraaie vogelvlucht…
circle of life
hartenkreet
1.0 met 1 stemmen
588 Jij
toen
in die kamer
van het witste wit
en ik
het kind
met nog vele zomers te gaan
jij
die nog vader moest blijven
hoe ze toen bloeiden
daar buiten
de rode rozen
augustus
trok nog een keer
alle registers open
en daarna
dat zwijgen
van de uren
waarin vroege herfst
lag ingesloten
Zoveel later
danst in een huis
vol kleur…
Gekleurde legootjes
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
470 ik zag de
witte huisjes
vakantie vieren
gekleurde legootjes
liepen af en aan om
naar speeltuin
zwembad en de
glijbanen te gaan
de anderen
vrienden deden
hun eerste nipjes
aan wijn en bier
wat onwennig in
hun eerste bloot
rood knabbelend
aan chip en noot
vrouwen mixten
mannen waren
honkvast bij de
nog volle krat langzaam
begonnen…
HET WIL
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
508 Van witte stilte is haar echt gelaat,
gouden luister is haar uitgesproken staat.
Het wil haar met geen woorden nog bevuilen.
Het wil in plooien huid geloof ontvouwen:
stil verzwijgen dat het van haar houdt.…
Kamer
netgedicht
3.3 met 7 stemmen
550 Ik knapte - onlangs
mijn kamer op
Veegde het stof
van de plinten
Witte de vale muren
grijs van vele winters
Boende de oude
planken vloer
Deed alles in de was
Tooide mijn bed met
nieuw bloemig beddengoed
dat ik zag in een brochure
Hing een reproductie op
van Gauguin, om het sfeer
te geven - iets met kleuren
iets met vrolijke dames…
Beschaamd
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
515 grote schaal te doden
wij dieren met verstand
met vlaggen en met doeken
met hoedjes en met boeken
omringd door velen
om het groot gelijk te delen
en wapens zoveel mogelijk
want god is altijd mannelijk
ik ben niet fier
al sta ik aan de veilige kant
ik weet wat er vanbinnen zit
bloed is altijd rood
en verstarde theorieën zwart of wit…
Jouw afwezigheid
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
483 ik raakte
langzaam
aan aarde
nadat ik
op wolken
gelopen had
een eerste touché
kwam hard aan
op de bevroren
bodem van een
witte nog niet
belopen wereld
recht op
neus in de lucht
met langzaam
meerderend zicht
dat nieuw voor mij
paste in beginnen
horen en voelen
hoe hard leegte mij
zijn alleen zijn
toeschreeuwt en
hoe verloren…
Haags kwartiertje
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
511 .
_____________________________
Farmers Defence Force neemt
niet laf de benen
Zij steken met hun kop boven
het maaiveld
Wie waagt die wint - juist op het Malieveld
Hun blauw-wit-rood trapt ons
tegen de schenen
En wie staat met haar voeten
in de klei?
Plas' wil is wet, ook in de Háágse wei…
Getekend beeld
netgedicht
3.4 met 5 stemmen
332 Mijn vingers tekenen jou
Op je roze huid in witte lijnen,
Die langzaam verdwijnen
Wijl ik versmelt met jou.
D’eens getekende gekende vormen
Vormen een eertijds beeld
Van ’n oude foto, vergeeld,
Verdwenen in eer gewoede stormen.…
Kom je?
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
556 We lagen daar die lente
In het gegiechel van ons kind zijn
Met onze ruggen in het wilde gras
En keken naar de helderblauwe hemel
Er trokken dunne witte wolken over ons heen
Gedreven door een briesje dat ook onze wangen vond
En er was alleen dat
Voor de rest waren onze hoofden leeg
En onze harten vol
Die wolken zijn er nog, gedreven door…
Brandend zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
261 In het witte warme zand
Voelt jouw lichaam
Heerlijk koel tegen ’t mijne….
Zonnestralen zetten jouw huid
In ’n oogverblindende glans,
’n Glans die alles doet verdwijnen….
Jouw hete kussen
Branden vurig
Op mijn koortsige lippen….
De branding lokt,
Om samen te deinen
op de golven van verlangen….…
Brandend zand
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
272 In het witte warme zand
Voelt jouw lichaam
Heerlijk koel tegen ’t mijne….
Zonnestralen zetten jouw huid
In ’n oogverblindende glans,
’n Glans die alles doet verdwijnen….
Jouw hete kussen
Branden vurig
Op mijn koortsige lippen….
De branding lokt,
Om samen te deinen
op de golven van verlangen….…
De zee
netgedicht
4.0 met 35 stemmen
474 naar de wolven
Ze wonen in je golven
Ze huilen bij nacht, bij volle maan
In de ochtend laat je ze weer gaan
De zon verwarmt je koele blauw
Met glinsterende zilverdauw
Totdat je de zon weer zakken laat
Hij in jou kopje onder gaat
Het vuur getemd door de kalme zee
Neem mijn verleden met je mee
Voer het aan de wolven
In je wit…
Thuiskomst
netgedicht
2.7 met 7 stemmen
488 Verdriet raakt aan schoonheid
als een witte stilte naar de bodem zweeft.
Alles is er. Bitterzoet kom je thuis.
28.09.2025
***********************************************…
Geuren van toen
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
322 Ik sta in het circus
midden in de rondedans
van de clowns, ver weg
van het strand
waar we verborgen
achter het zonnescherm
lachten en kusten
Iedereen mocht het horen
In de tent dans ik
met jou in mijn armen
mijn lege armen
Buiten regent het
roze-witte bloembladeren
van de magnolia
op de droge aarde
Geuren wellen op
Patchouli,…
Trage cirkels
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
231 De hele dag schuilen
wachtenden achter
de regengrens
in nissen aan het trottoir
langs Bar Titanik, geen hoop
op toegang noch op het einde
van de lange regentranen
over de ruwe muur, het raam
en de tralies voor de vrolijkheid
binnen, waar ik hand in hand in
trage cirkels om de muzikanten loop
over het zwart en het wit
van met modder…
Fascinerend begin van een hoopvol jaar
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
429 kijkt
nu de wereld om zijn mening vraagt
is er een dorst, die bij zijn hoofd hoort
of ik even met mijn hart naar de maan
wil gaan, met die kinderlijke ijsmuts op
zie ik in het schijnsel van een fantast
mijn keuken in een theater veranderen
en hij vraagt aan mij een glas melk
dat kan ik niet weigeren, zo vervolgt hij
dansend ga ik naar de witte…