Netgedichten over kerstmis

Dra kijken de kindren weer met die grote ogen van hun moeders die hen in hun blote schoot bewaarden en ingetogen wiegden in sluipend ontluikende moederliefde een trein Hoop stuwt hun hebberige wil naar nakende verrukking: het Verlangen gevangen in een kinderoogpupil "wie heeft er wat in de kerstboom gehangen?" in blijde verwachting...…

december 2004 mijn kerstboom waaide weg bevries de glimlach op de lippen van de voorbijganger ijzig is zijn adem zijn kille blik dat sneeuw zijn lijf waarin verliezen huist mogen bedekken o boom ooit afgekapt alles wat jij bent was wat jij was ik nodig je uit houd me vast en voorbijganger ga om koud te wonen -…

samen in de sneeuw je zwavelstokken handen kou maakt alles zo alleen een vuurtje, maar de vlam wil weer niet branden ik kijk je aan de droom zit in je ogen een wereld vol gemak een huis dat meer dan alles had toch zijn je vingers wit bevroren, je hart steenkoud en er is niemand om je te bekoren geef mij wat licht een vonk die warmte…

in de schaduw van glitter en licht, klinken nog laat zijn simpele akkoorden rinkelen schaarse munten in zijn versleten hoed lopen haastige stappen in een kille stoet aan hem voorbij tokkelt hij met kleumende vingers de sterren van de hemel…

mijn stal was drie-hoog achter, ik kreeg het kind van een verkrachter geen stro en beest want zo geboren worden is geen feest ze waren met z'n achten er was toen geen bij nachte de hotels waren te duur ze pakten mij, ik kwam weer bij tegen een binnenplaatsmuur de koningen van verre hun sterren moest ik tellen maar die van Bethlehem…

waar ijzige kringen bevroren water de rust van zacht gekabbel breekt kristallentranen als deken van wit deze verkleumde aarde toedekken wil zullen spelende kinderen hun droom beleven een levenszucht in dolle pret aanschouwen zij hun magische wensen feeëriek als winters tafereel…

Terwijl de decemberwind onze sporen wist bereiken we fluisterend de duistere vallei - na weer een heuveltop en menig dal voorbij - van binnen bruist het zacht. De avond gist tot een volle sterrennacht verstrengelde adem hemelwaarts. Je glimlacht Het dorp, een vaag kontrast op de rand van horizon en hemel de laatste restjes van het daags…

Met de rug tegen de muur onderga ik het geweld van het luidkeels "Stille nacht". Het geschitter en geflikker van miljarden lichtjes doven het licht dat schijnt in de duisternis. De voegen tussen de stenen trekken sporen in mijn rug. Het gedreun van orgels, trombones, trompetten en cornetten in het "Ere zij God" doet het gedoofde…

Voorzichtig woelt de advent met zachte hand de beelden los, uit een ver verleden, van alle pijn gezuiverd door de tand des tijds: verlangen naar het heden van die hoogtijdagen met het tere kaarslicht in van koude ineengekrompen dagen. Woordeloos heimwee naar het gezicht van mijn jonge moeder in die dagen, en zelf als kind onbezwaard in…

geen tijd nu voor zwijgen bespreek en ontgin de mensheid gedijt slechts bij een woord met een zin geen tijd nu voor sluiten ontgrendel je deur de gang die dan volgt is veel lichter van kleur geen tijd nu voor twijfel volhard in geloof: de wereld geneest niet…

het vogeltje in de kerstboom klaagt over zere poten zonet op een groene sparrentak gezet kent het enige beginnerschroom het engelenhaar waait in de ogen van de kabouter die al jarenlang op dezelfde plek hangt totdat de doos met kerstspullen weer op de zolder wordt geschoven boven in de boom heerst de piek schreeuwlelijk van formaat en…

In twee rijen staan de kinderen bij de ingang van de Hervormde kerk. Een erehaag voor vrome volwassenen die met ernstig gelaat het gebedshuis verlaten. Op dat moment zelfs letterlijk buitenkerkelijk wachten we op het teken van de zondagschoolleiding eerbiedig het huis van God te mogen betreden. De ruime stilte wordt verpletterd door superbe…

De stal een kribbe en wat hooi beesten in de plooi een zacht verwachten nachten die stil zingen dat het vriest en kraakt een gedachte flonkert die aan vrede raakt de boom heeft al de stal beworteld glinstert in de sneeuw zijn schone schijn nostalgisch groen de geur van dennen maar kunst wint snel terrein kerst zal binnenkort een…

Met haastig weggedraaid gelaat schuilen de zonnebloemen voor het poollicht Het geluid van hoog afgestemde harpen sterft weg over de juichende steppen van weleer een schrale wind, een jammerlijk knarpen omlijst de schepping van de vroegste Ambachtsheer De engelen, ze zijn wat verlaat zo dachten de grijzen onder het oostenlicht Voor een…

Ze zingen sneeuw uit hoge tonen vallend aarde wittend in een felle kou het orgel jankt met donkere klanken de lange tocht van man en vrouw haar weeën komen en de melodie verhaalt van pijn er zal geen plaats meer in de herberg zijn een stal ontvangt het kindje de wiegeliedjes klinken fijn dieren neuriën een zacht refrein het koor…

Het jaarlijkse indoctrineren is weer begonnen. Golfsgewijs krijgen we de Kerst ingegoten. Zet de radio aan en je hoort “This is Christmas”. Buiten, van villa tot kot, brengt men verlichting aan, afzichtelijker dan ooit (hoge energiekosten geen bezwaar). Geen krant of tijdschrift zonder exquise menu’s en lekkere maaltijden bereiden kun je nooit…

Zelfs de rook boven het vuur verspreidt zicht slaperig over het veld een gesluierde nachtkoelte omknelt de stilte en verhult het naderend uur van lichtfonteinen van nieuwe wijnen Een enkel woord drijft langzaam heen over de schrale en kale landerijen wolken omlijsten de schilderijen scheef hangend aan verweerde steen aan gebroken naaldhakken…

Ik huppelde zoals vanouds weer aan je hand, en keek mijn ogen uit, naar etalages met lichtbogen, verwachtingsvol van Kerst, dit keer. Bomen getooid met ballen, piek en sneeuw, engelen met ‘peis en vree’, kerstman met versierde slee, huizen vol hemelse muziek, konden mij niet echt bekoren. Alleen weten dat jij er was en altijd tot het…

Ik zag jou toch, was het niet? Daarnet nog jouw voetstappen in de sneeuw. Ik hoorde toch, of was het niet? Je stem zo ijl, door merg en been. Jij ging toch, dacht ik zo... ik vergis me niet, je liet me hier alleen. Nog steeds verwacht ik jou met Kerst... ook na al die tijd, het slot is van de deur. --------------------…

In Amsterdam, die wondermooie stad, wordt de miljonairsbeurs gehouden. Verwacht: zeker een dertigduizendtal, dan heb je het in dit land wel gehad. Elders, niet zo heel ver daar vandaan, wordt een UN-rapport gepresenteerd dat spreekt van ruim een miljard (!) minder bedeelde kinderen. Komaan, die feiten hoef je niet te combineren. Nu Kerstmis…

Wij hebben de slapende schapen gelaten bij 't vuur dat vlamt in de nacht. Enkel een lam dat ontwaakte en ging blaten, hebben wij mede gebracht. O zoete kind, dat in Betlehem kwam, wij zijn slechts herders-- "Ziet, ik ben het Lam" Blinkende zijn ons de eng'len verschenen 't duister kromp weg voor hun licht Maar…

De winter draagt wit, oud en koud, een nasleep van een uitgebloeid seizoen dat donker uitschaatst over witte vaarten. Wellicht is er gezaaid intussen, - want tussen jaargetijden trekt geen god een streep - en wordt er al verwacht: een warmer kind, een moederbuik, zoals vanouds. Seizoenen wisselen van mens en gaan een inruil aan zodat…

Klei schemert door het wit de weg langs Rottum uit De wind giert vlokken in 't gezicht De landarbeider voor om haar te hoeden, tornt en zwijgt totdat zowat na zestig roeden de vrouw opnieuw haar weeën krijgt Ver weg ziet hij wel Warffum gloren, maar in Bethlehem is 't Kind geboren.…

noem me onrustzaaier, oproerkraaier, raddraaier. verwijt mij mijn minzame vurigheid, ik heb je lief. mij lukt het niet, tot in het oneindige bakkeleien over futiliteiten, elke haat is mij ontrukt. ik had o zo graag liefde op je lippen gedrukt, al is ook liefde kwestie van interpretatie. ik hou ervan hoe sympathie soms tot apathie bekoelen…

Met één dunne pijl van licht, alleen door de seconde zelf gezien, gezang van engelen, een fluitje van een cent, een gloria in excelsis van niets. En wat verwacht je ook? Niet veel veranderd tenslotte, wat energie verplaatst een deeltje god ver- schoven als je dat tenminste geloven kunt. Ware het niet dat oorlogslanden en de wereld…

levenslang gevangen wanhoop in het hart onvervuld verlangen voortdurende smart heimwee naar de hemel naar geborgenheid hunkering naar liefde nu en voor altijd Jezus is gekomen keerpunt in ons lot oorsprong aller dromen veilig thuis bij God liefde zonder grenzen rustpunt voor de ziel hoop voor alle mensen kom en kijk en kniel…

Lipatti speelt Scarlatti mijn vader draagt zijn huwelijkspak het ruikt naar opa’s pijptabak en mama’s soep met vermicelli ‘k trek naalden uit een blauwspartak Lipatti speelt Scarlatti op een grote zwarte schijf in een decennium met een vijf Nu schalt ene Bocelli door ’t kerstig warenhuisbedrijf en smekend zingt het in mijn lijf Lipatti…

bespat spiegelen de ramen het licht dat zacht van binnen gloeit en versleten zinnen boeit maar tijdens deze te korte dagen zijn er geen mensen meer om wat glans te vragen zie! ze haasten zich hun blik neergeslagen en ze staren star naar voor gericht de koude buiten kruipt heel diep en kraakt het hart, het lijf en leden…

Tja, hoe begin je er aan? Hoe knip en plak ik de woorden zodat ze tonen wat ik je toewens? Ze zullen moeten dansen, en blij zijn, en schreeuwen naar de doven En geladen zullen ze moeten zijn vol superlatieven over het effect op mijn ik als jij nog maar lacht In goud zou ik ze kerven of kalligraferen met mijn bloed gebruik mijn huid dan…

Het is niet meer ver, kijk: de Morgenster! Er komt een eind aan de nacht. Dageraad, Kind, het Licht overwint: Zon, hemels opgaande kracht.…