655 resultaten.
Eens zal dat zo zijn
hartenkreet
4.7 met 13 stemmen
741 Weer een dag in het paradijs voorbij
sla de warme deken om je heen
alleen de stilte doet nog pijn
of zijn het stemmen in je hoofd
hier zou het geluk toch moeten zijn
achter dat groene gras
ben je liever niet euforisch blij
dat je hier nooit écht was
de kudde heeft geen herder meer
alleen zijn is een kunst
de woestijn blijft leeg en dat doet…
Eens zal dat zo zijn
hartenkreet
4.5 met 13 stemmen
835 Weer een dag in het paradijs voorbij
sla de warme deken om je heen
alleen de stilte doet nog pijn
of zijn het stemmen in je hoofd
hier zou het geluk toch moeten zijn
achter dat groene gras
ben je liever niet euforisch blij
dat je hier nooit écht was
de kudde heeft geen herder meer
alleen zijn is een kunst
de woestijn blijft leeg en dat doet…
Een nieuwe morgen
netgedicht
3.8 met 24 stemmen
926 ik ben de dag zo moedig moe
als de nacht zwerft door mijn bloed
en ledematen zijn verzuurd
die door zwaartekracht worden beboet;
heeft deze enkele reis te lang geduurd
komt mij nu enkel nog rusten toe
ach nee, de woestijn kent soms overdaad
gesponnen over jaren heen
verdronken soms in oude glorie
ook al zijn ze voor de ander van steen
mijn…
De laatste bloem
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
1.313 Wanneer de aarde
lijkt te bezwijken
heb ik altijd geweten
met mijn geweten, dat er nog
een bloem staande blijven zou,
de laatste bloem tussen zand
en wind van woestijn.
Ik wist immer, dat deze 'Fleur'
zich zou gaan verspreiden:
haar zaden zorgen voor vele nieuwe 'fleuren'.…
Aardverschuiving?
netgedicht
3.2 met 5 stemmen
565 In de wenteling wordt
de aardse zwaartekracht
vermeden en deelt zij
met anderen de passen,
ze zaait de liefde uit de
mand van de natuur,
woestijnen worden
akkers op den duur,
groene weiden spruiten
uit de grond, ze baart
de geur van bloesems
uit ieders mond.…
Maskerade
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
602 dwalen met een glimlach
door de kamers die als graven
worden gevuld met de uitgebluste toekomst
met elke korrel verliezen kleuren
zwijgend de streken van penselen
vertrekken worden tussenstations
elke deur een masker waarachter
de volgepakte leegte het uitzicht breekt
huizen worden tot handbreed gekneed
totdat de kracht van geduld
een woestijn…
voor jordy
hartenkreet
4.0 met 1 stemmen
727 een rozenburgse
- een schoonheidsprinses -
ontmoette haar liefde
- een zelfstandig ondernemende kwast -
een rotterdamse prins
'weest gekust'
schreef zij hem
en hij
hij doorkruiste de woestijn
- beklom de hoogste berg -
om bij haar te zijn
verliefd werden ze
- op elkaar -
verloven gingen ze
- met elkaar -
een huwelijk sloten ze…
landrot met zeebenen
netgedicht
5.0 met 4 stemmen
666 het recept kwijt
met de zeebenen van een landrot
uitzichtloos op golven deinen
een beetje zonnig zinnen schijnen
klankrijmen in dubieuze tweestrijd
men ziet geen metaforen bij de zot
ik zie vreugdevuur op alle pleinen
we dalen af in vergeten mijnen
roestvrij stalen zenuw leidt
er is geen gebod en geld is God
laat mij maar roepen in woestijnen…
Zie de mens
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
462 diepst
van mijn tenen
- onlangs nog gepedicureerd
tien platbodems stil aangemeerd
sub rosa, ik moet ervan wenen
op eieren loop ik haast krom
maar ik buig niet, kom straks weerom -
de aandrang of, meer nog, urgentie
om u te wijzen op de essentie
van wat men - waar ook, wie ook maar
(behalve de sloebers en stakkers
die in de woestijnen…
Alleen voor jou
hartenkreet
5.0 met 7 stemmen
1.939 Jouw lach is de zon in de woestijn,
Een glinstering in het mulle zand.
Alles aan jou had zo moeten zijn,
Je tanden, de vormen van je hand.
Als jij naar me kijkt met jouw ogen
Is het alsof ik niet meer kan bestaan.
Het stuurt mij naar een onbewogen
Staat waar ik niet weg kan gaan.…
Wereld van glas
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
846 De laatste druppel aan het hangend blad
valt langzaam naar beneden
De zon schijnt in het vallend nat
spiegelt beelden uit het verleden
Verloren gegaande dorre gebieden
kwetsbaar aangetast door droog klimaat
Geen water voorhanden, alzo geschiede
meedogenloos in de zon gebraad
Thans veranderd in onvruchtbare woestijnen
duinen van…
jij was mijn griet in poncho
netgedicht
3.1 met 65 stemmen
18.752 Ik las je in Aztekenassen
wandelde over besneeuwde
passen in het Andesberggebied
jij was mijn griet in poncho
je donkere lach vereeuwigd
in de kinderen die je bracht
jij was de tijd als zand in
eeuwig golvende woestijnen
de piramides lagen zuiver
op de lijnen die ik in de verre
ruimte zag daar vond ons
nageslacht een dood die leven…
NOORD-AFRIKA 'S OUDE TROTS
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
591 het machtige dier heeft allang
zijn geweldigste ras verloren
eens heersten die wilde vorsten
over de Barbarijse bergen
tussen milde zee en harde woestijn
hun zware manen bolden luchtig
dankzij frisse hooglandwind
Atlasvelden bloeiden geurig
onder de edele rovers
met glanzende bruingele huiden
als zuivere dikke honing
door helle zon beschenen…
Paard zonder naam
netgedicht
2.6 met 9 stemmen
536 Bestijg het diepste punt van
de woestijn, te delen met een
verkoperde zon, gebeden
verbleken in uitgebeend gewas
bij verdroogde oases, rode
waas verblindt de ogen,
gemalen hitte verstoft de
horizon, waar een schorpioen
de staart doopt in een plas venijn
van besluiteloosheid, gif als
medicijn, angels verbonden in
een doodskleed van…
Osmose ?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
466 Ik heb je bij de levensbron
gezien, duizendschoon in het
gras, oceanen vol klaprozen
en ontluikend groen, fragiel
misschien, maar transparant
als glas,daarin verdronken
zoveel dat kon in haar satijnen
spiegelplas, nog zonder kleur,
verdroogd, verzonken in
woestijnen en in het kristal
van licht verloren.…
Gros Bisous
netgedicht
2.0 met 3 stemmen
447 A horse with no name
Door dorre woestijn
Een zwarte sirene
Naar hall zonder fame
Gros bisous de partout
Een anoniem paard
Plotseling de nulle part
Sans doute tout à coup
Een bodembestaan
Ondergronds zonder water
Nooit werd het er later
Diep als d'oceaan
Gros bisous is au bout
Een meermin met voile
Een zwarte étoile
De nulle part…
Het verre Zuiden
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
12 Steeds verder en dieper glijd ik in de woestijn.
In een verlaten coupé met een blind raam
passeer ik een paar keer stations zonder naam.
Loom schuift de trein door die leegte en stilte,
het zijn uren of dagen, wellicht ook weken,
in die wereld van zand als een wazige deken.…
laat die arme ziel toch met rust
netgedicht
3.3 met 11 stemmen
1.102 ik zet mijn een ezelinnenbadmuts op
en duik naar een oesterloze bodem
woestijn onder water
dom: jij mist een laag
en toch blijf ik maar zoeken
in het zand
wat fijn dat je gegroeid bent zeg je
en ik denk dat je mijn ziel bedoelt
maar jij, lief, jij had het over mijn
rondingen, ook een compliment
ik lach om lot en misverstand
vandaag…
de dichters
netgedicht
3.8 met 11 stemmen
653 vallen vanuit hun oorsprong
alles behalve toevallig
samen met die van de mensheid
lopen over van diepe inzichten
omtrent de ware aard
van beestjes tot knorrepotten
zie de uitkomst van steekproef één
die met de meest geknede doorsneepoëet
herkenbaar aan paranoia
acuut ontstaan tijdens samenzwering
van tal van vrouwen
langs wegen in woestijnen…
Johannesbroodboom
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
1.264 Nu de tijd gekomen was
om gouden ringen af te dragen
nam ik plaats
daar waar de koopman
ooit zijn vlinderzaden bond
en ze verkocht - met hart en ziel
als eerlijk goud aan handelaren
die ze later doorverkochten
en met wisselgeld betaalden
voor een zon die hen verdorstte
meer dan honger hen verstond
in die verstikkende woestijn
waarin geen…
Merktekens?
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
472 Wie de beloofde glans van z'n toekomst doorstaat,
draagt een bloeiende woestijn in zijn ogen en
verjaagd de schaduwen tot aan de dageraad.…
In halfslaap
gedicht
3.8 met 5 stemmen
8.614 Het ontwaken in een al oplossende droom
waarin sprake was van een vergeefse reddingsactie
een lange tocht door de woestijn en een zee
die op het punt stond open te breken.
Het kale licht van een dag vol gemis.
Later worden de koffers teruggevonden in een verlaten schuur.…
Aan New-York (6)
poëzie
4.0 met 1 stemmen
823 Het plegtig zwijgen der woestijn,
Slechts zonnebrand, slechts maneschijn,
Daar gij de volken zaagt verzamen?
Het zou u dragelijker zijn,
Dan of er vreemdelingen kwamen,
En hun Geschied'nis, streng maar koel,
Uw bouwval koos ten rechterstoel!…
Als heersende vrouw
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
514 ik reik je met liefde dit speciale tapijt
jij vlijt je neer op het paradijs van weleer
samen ontvluchten we de groene oase
het brandend zand van de woestijn zal
ons met zijn thermiek naar de hemel dragen
onder ons bergen en de oude stad
waar het eonen geleden goed toeven was
beelden met mannen op de achtergrond
vrouwen met scherpe neuzen…
Uniform
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
567 ijking van besef of waarachtigheid,
niets ontgaat mij,
en toch ontgaat mij, alles,
in schetsen,
in oppervlakte,
in nieuwe lijnen,
ik word mij getekend,
door noeste lengte,
en ijselijke breedte,
tot hopende hoogte,
ik ben mij een nieuw getal,
en ik verblijf mij in oude woorden,
vlakkende vlakte,
koude bevriezing,
te warme woestijn…
de stille kracht van machteloosheid
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
471 naar ego’s die slecht hun spiegelbeeld zien
toch groeit er iets, klein maar hardnekkig
een vonkje, een druppel in dorstige woestijn
want zelfs in de schaduw van reuzen
kan zacht gefluister een donderslag worden…
De torenklok in het dorp die altijd op 12 uur bleef staan in het dorp
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
368 Met elke tik die bleef uitstaan,
Gingen de dagen voorbij in een dromerige woestijn.
De mensen liepen in cirkels, keer op keer,
Vergeten hoe de tijd ons met zich mee kan zijn.
De klokken zonder enig geluid, als een echo van het vergaan,
Verweven met herinneringen, als een oud verhaal.…
Verhuizing
netgedicht
3.0 met 2 stemmen
47 We gingen door woestijnen en overzee,
sliepen onder treinen, hadden geen wc. Ik
wist geen weg meer. Die liet ik achter me
net als de echo van duizend angsten.
Is het nog ver, vroeg ik om het uur. Uren
werden dagen, weken en maanden.
De wereld was wreed in alle seizoenen, ik
onthield de kleuren van miljoenen bloemen.
Waar gaan we heen.…
" Handdoek in de ring ? "
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
593 Stranden hulplozen in hun barensnood, hun
tranen vrijelijk te laten lopen in dorre
woestijnen van een overschillig genot om zich
in die stroom te scharen in de oasis van hun dromen?
Te ontsnappen aan een karig lot, een afspiegeling
van de vele valkuilen tussen altaar en schavot.…
Clown
netgedicht
4.1 met 14 stemmen
927 Vertrokken weer uit zijn woestijn
met mijn applaus als zijn oase,
blijf ik me mijmerend verbazen
wat hem beweegt een clown te zijn.…