1517 resultaten.
Schuilplaats
netgedicht
2.2 met 4 stemmen
1.008 Mijn ogen volgen de zwermen
vogels vliedend voor de nacht
Ook ik zoek iets warms en zacht
om me tegen vroeger te beschermen
De schemer die zich meester maakt
over lage landen en gekerfde geest
roept angst op en versterkt de vrees
voor wat me tot nu toe heeft gemaakt
Dus schuil ik schuchter tot de morgen
en zoek naar jou die ik nog niet…
Idylle
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
681 In slierten waaien nevels langs de randen
van al in diepe schemering gehulde landen,
in ijle mist gaan lome koeien langzaam zweven,
alleen in ademwolken leeft hun stille leven.
Hun laatste nacht - morgen gaan ze eraan.
Uit verre wei komt klacht tot hier:
de stier.…
Natuurschoon
netgedicht
3.0 met 80 stemmen
15.978 gulden zon
drijft
goudsculpturen
in de zee
weerspiegeld blauw
als rode robijn
in de trillende schemering
streelt een nachtegaal
de lucht
met gezang
groen groeiend gras
gehuld
in gesluierde nevel
kleurt
vol schitterend
diamantgruis
de maan
hoog hemelend
verblind
de nacht
als een straalkrans
de wereld…
Schemerzone
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
651 eenzame lantarenpaal
verlicht schaars
het toneel van
onvervulde wensen
alles buiten het nu
schemerig verbergend
in donkere onzekerheid
groen sluipen ogen
rondom hun prooi
slaken krolse kreten
klaar om hun slachtoffer
te ontdoen van
laatste hoop
er is immers om gevraagd
want geen weerstand geboden
aan de roep van het duister
wat…
de weg die ik ga
netgedicht
3.7 met 11 stemmen
1.030 in dwingende voortduring
zoek ik mijn verleden symbiose
vlucht voor wezenlijke eenzaamheid
ik ben geworpen, heb niet gekozen
mijn gang is vol van schemerige tragiek
val telkens in de smalle fuik
van de alomvattende mistige liefde
waarin ik even aan die veiligheid ruik
al hoop ik op eeuwige zaligheid
is plots weer het stof dat…
Afscheid.
hartenkreet
3.9 met 18 stemmen
3.408 In de schemer van mijn dromen,
zie ik steeds weer je gezicht.
Eenzaam lig ik hier te wachten,
tegen beter weten in.
Ik kan het beter onder ogen zien...
dit wachten heeft totaal geen zin.
Ik moet je gaan vergeten,
ook al doet me dat zoveel pijn.
Bedankt voor al die mooie tijden,
dat we samen mochten zijn.
Ga maar schat...ik laat je los.…
Mijn schaduw
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.989 Ik ben verdwaald in mijn eigen schaduw
strompelend in een doolhof van schemer
een door de groep verlaten zwaluw
ongewild een schichtige deelnemer
De weg naar schittering is te lang
onontgonnen gebied zonder vrucht
ploeterend door uitzichtloze dwang
ontelbaar veel wolken zonder de lucht
Het hiernamaals lonkt met haar veren
prachtige droomtooien…
Luilekkerland
netgedicht
4.7 met 3 stemmen
1.121 Op fluwelen kousenvoetjes
sluipt het schemer naderbij
leg lieve knuffel aan je zij
vlij je neer en doezel zoetjes
van pure chocoladedromen
waarin suikerbloesem bloeit
en de dropstruik welig groeit
langs rode limonadestromen
zo klonk mijn slaaplied
lief en teer
maar ik vond
geen woorden meer
toen ik hem zachtjes
hoorde vragen
papa…
Luilekkerland
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
1.403 Op fluwelen kousenvoetjes
sluipt het schemer naderbij
leg lieve knuffel aan je zij
vlij je neer en doezel zoetjes
van pure chocoladedromen
waarin suikerbloesem bloeit
en de dropstruik welig groeit
langs rode limonadestromen
zo klonk mijn slaaplied
lief en teer
maar ik vond
geen woorden meer
toen ik hem zachtjes
hoorde vragen
papa…
Muren van niet thuis
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
527 zag de grauwe vensters
in muren van niet thuis
een straatlantaarn
donkerde de chaos in
schijnbaar verlaten huis
toch klop ik aan
in licht verwachten
de voordeur kraakte
in het openen na
zoveel stille nachten
je blik weerkaatste
in de schemer van de trap
ik had de eerste stap gezet
jij wist mijn gevoel jouw hand
vond feilloos snel…
Mijn Russische buurvrouw van boven
netgedicht
4.5 met 6 stemmen
748 Tot de schemer, dan hoor ik hoe ze lange
lyrische Russische zinnen zingt,
die als zachte parels plengen
op mijn doorweekt plafond.
Van het verdriet dat haar verteert
begrijp ik natuurlijk maar weinig.
Maar als ze met vakantie gaat, zal ik beloven
haar Russische planten water te geven.…
Teloorgang van een jong talent
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
1.057 Voor J. 1967-1995
Jij was nog
in woelige schemering
waarin tijd versmolt met
wat ooit gebroken werd
Ontluikend als subtiel licht
in warme ogen
Op tere huid drogen
tranen zich als fijn stof
der herinnering
Als een vervlogen
zondagskind
in pijn verdronken
Zo een jong
fragiel
weerbarstig talent
Jij was nog
niet aan…
De droefrode maan
netgedicht
3.5 met 6 stemmen
624 het was niet
de droefrode maan
die langzaam
boven de bergen verscheen
niet het zachte ruisen
van oude platanen
die rust en stilte
van schemer beaamden
het waren jouw ogen
die glansden van zomer
op het dorpse terras waar
onze lach de spanning verbrak
we dansten en lachten
in een nacht zonder einde
vrijden ludiek de muziek
langs…
Tot twee maal toe in augustus twee duizend twaalf
netgedicht
2.0 met 1 stemmen
448 Een hoge bewolking en nevels verbreden haar schemer
tot een labyrint in Edelweiss,
een kruidig cryptogram;
als weerlicht door een camera vereeuwigd.
Zij schenkt nog ongedachte perspectieven
aan degene die zich laat beschijnen;
hij kan dan verder leven zonder grieven.
Het is een blauwe maan-dag.…
Woud van zoete dromen
netgedicht
4.4 met 7 stemmen
934 in het woud van zoete dromen
groeien buigzame bomen
groene kruinen wuiven schaduwen
waar de zon de bodem te vurig raakt
jaarringen genieten er de taaiheid
van een gewortelde kracht
vogels knappen er een uiltje
rond de schemer, in de nacht
er klinkt een heilzaam lied
in de sporen van de wind
daar, waar de weelderigheid
het leven zijn…
Onaangenaam verdoofd.
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
554 Aan weerszij grauwe muren, een schemering
Hangt boven de stad en gestaag verstrijken
De uren.
Een stilte heerst alom en mensen lijken
Als dingen doofstom.
Hun zintuigen zijn verdoofd en gedachten
Slokken hen op.
Het beloofde land is een illusie voor
Iedereen...
Terwijl hun sporen vervagen tussen het
Kille steen.…
Bloemen
gedicht
3.4 met 18 stemmen
11.497 Gronden, in schemering gehouden,
met wind en eenzaamheid gevoed,
vlijen zich open, horizonnen
wijken en worden afgesponnen,
er is geen landschap meer behoed
voor deze enige getrouwe
die overal zijn intocht doet.
-----------------------------
uit: Eiland der ziel (1939)…
In het leven geroepen
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
524 Doesterig loop ik
Buiten - coulissen
Die mijn landschap
Zo typeren zie ik niet meer
Duister denkwerk,
Binnenbrand geblust
Met farmaco - 'k ben
De weg immers kwijt
En mezelf net zo goed,
Terwijl ik doods loop
Te dromen op het pad
Dat alleen door de
Schemering nog iets
Iets verlicht wordt
Is daar opeens een vlucht
Scholeksters…
Aardedonker
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
466 Wacht, in het kader van
de aanstaande avond
werd ik gevraagd
licht te dimmen in
een zee van bloemenregen
zonder gevaar, zonder gewaar
tegenlicht te overwegen
- sentimenteel pandoer
volgt organiek mijn wielspin -
dodenvleugels kort te wieken
sterstof te doen opwaaien
in catacomben van het heelal
Zolang uniformerende schemer
sluipt…
Het gevleugelde licht
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
449 ik kende
het gevleugelde licht
al uit mijn dromen
het wijkend zicht
dat schemer doet
verdwijnen flitst zacht
een lieve voorbode
van verkeren in het
donkerste van de nacht
met nooit geziene
kleuren die dansen op
hypnotiserende muziek
in de meerdere dimensionaliteit
van ongekende vormen uit
een buitenaardse werkelijkheid
heb…
Overpeinzing
gedicht
4.2 met 4 stemmen
3.122 Vanmorgen was ik nog een spelend kind
in een tuin vol beelden, vanmiddag een
jongleur met toverballen op een marktplein,
in de schemering een hemellichaam aan een
trapeze zonder net, maar met de avond viel
ik uit mijn luchtig leven in het vlees terug
van een schouwer, zijn twee handen om mijn
kop gevouwen, overdenkend hoe het kind
dat…
Vreemd intiem
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
516 Het was er smal en schemerig
zijn hand en arm streken
huid over mijn huid
vertrouwd en aangenaam
als van mijn lief:
hoe vreemd is een vreemde
in een onbewaakt ogenblik?
Met hoeveel mensen intiem
zou ik kunnen zijn als...…
de juiste snaar
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
422 het valt niet mee een bedoeling te vinden
voor dit gedicht
noch voor een dodenakker in het lentegras
een maandagmorgen, een gewichtig gezicht
voor de schemer die soms op duister lijkt
dan weer op ochtendgloren
voor de onvolkomenheid van perfectie
of om zomaar te worden geboren
vergeet de belastingaangifte niet, leuker konden
we het…
Als een buizerd.
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
551 Mijn snavel mag dan scherp zijn maar vliegen kan ik niet
dus moet ik elders ijlen met mijn wonden, mijn verdriet
Met mijn voeten in de blaren van een schemerig, herfstig bos
laat ik mijn grieven varen, laat ik alle spinsels los.…
Kruisdieren
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
573 Kussens onze troon
een waaier haren de kroon
...onze ogen licht in de schemering
Verlangen al wat danst en springt
onze lippen een kus die zingt
...keer op keer bezegelde betovering
van kruisdieren die strelen
en met elkaar spelen
...in opwindende verwondering
elkaar wild openscheuren
ons bloed oneindig laten geuren
...uit de golvende…
De Hogepriesteres
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
465 Ik schouw in de schemer,
in diepe poelen, zwarte spiegels;
in m’n ketel brouw ik
liefdesdrank en gif.
Ik zegen, bezweer en vervloek,
heel met talisman en kruiden,
ik bewandel gewijde wegen
en voltrek het offer.
Ik ga mijn pad alleen,
achter de heg
leg ik èèn voor èèn
mijn sluiters af;
naakt verinnerlijk ik
het ultieme mysterie.…
Eenvoud
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
999 Ik heb de eenvoud van het leven lief
het wuivend riet langs de waterkant
slierten ochtendnevel over het land
een nieuwe dageraad breekt aan
's avonds als de zon ter kimme neigt
de schemering met zijn zachtheid
de scherpe kantjes verhuld
voelt het leven aan als bevrijd
de nacht is als een schilderij
gekleed in zwart fluweel
laat ik de…
Ze hebben
netgedicht
3.1 met 7 stemmen
941 Het raam gebroken
en mijn naam gestolen
Naamloos en onbekend
trek ik doelloos de heuvels in
waar de uren dagen duren
en de schemering even
hardnekkig is als poolijs
de zomerwarmte slechts
mijn droge huid maar niet
mijn verlaten hart verwarmt
De lege nachten vul ik met
poëzie over gebroken
Delfts blauw
en over de zeven zwanen
die…
Vleugel
netgedicht
3.4 met 25 stemmen
1.016 En witter dan
die stille en rijpe schemering in hem aldoor,
in haar en half april zo kon het nieuwe moe-
geworden prille licht niet zijn. Zij dacht: ik
moet niet spelen want de woorden van zijn
motor lopen dof. Sylvia Schrijen, 14/04/'03…
Vrij-willig
hartenkreet
4.4 met 11 stemmen
3.359 Ontluikende stroompjes
opgestuwd met zachte hand
tasten lustig mijn lichaam af
Loom verlangen onderhuids
wordt voelbaar gewekt
door onverholen lichaamstaal
Als vaag gestreepte schemering
bekoorlijk binnenvalt
beroerd zinnenstrelend licht
jouw geurige huid
Vrijwillig ontvoerd door
opgezweept begeren
tikken onze harten
schaamteloos de tijd…