Alle inzendingen over verte

2104 resultaten.

Sorteren op:

Natuurlijk wonder

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 580
Zonnige weiden, hoogstaand gras bergen van zand in de verte een waterplas met kikkergeluid. Het geronk van een motor overschaduwt de stilte.…

herinnering aan mijn vrouw

hartenkreet
3.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 750
Wat een stip was in de verte was een mooie vrouw dichterbij die vrouw was van mij. Een stralende zon legde haar mantel van stralen rond haar, net een engel. Die engel was van mij. De duizend kristallen van het mulle zand omsloten haar tere voeten.…

Och, zie mij hier staren

netgedicht
4.0 met 5 stemmen aantal keer bekeken 601
hoe diep mijn zucht langs het vensterraam morgenzorgen mengen zich in de schrale lucht een spoor van zand leidt naar de hof een vertrouwde zetel nodigt als een open hand och, zie mij hier staren de verte heeft geen weet van dat… hetgeen ik wil bewaren ik kerf het in de nerven van een vallend blad zo is het vastgelegd de aarde zal…

Jij keerde in

netgedicht
3.5 met 4 stemmen aantal keer bekeken 514
ik zag je ogen gaan wegdrijven naar een verte zonder mijn bestaan jij keerde in ging naar het begin van rust en stilte vroeger ben ik met je meegegaan jou volgend in verstaan maar jij loste op ik verdwaalde in nevels die niet de mijne waren altijd ben jij terug gekeerd maar ik ben voorbereid ooit raak jij jezelf ook kwijt…
wil melker17 augustus 2014Lees meer >

daarom

netgedicht
1.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 556
men moet studeren op woorden zoals vogel en vergiet spreek ze uit en kijk naar de horizon die versluiert in mist en regen de woorden de sluier de mist de regen de zon in de verte een station en treinen die aankomen en vast ook wel weer vertrekken loop er achteraan en zwaai naar iemand waarom deed je dat en waarom was…

Bittergarnituur

netgedicht
2.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 404
wolken dalen neer in helder water plengen rimpels over vlakte schurken aan tegen randen aan verte, nauwelijks zichtbaar regen versteent, stuit op blindheid van muren. Ik vroeg het raam om vergezichten tussen lamento en bittergaar er is geen ontwaken geen opstaan, geen vlucht uit de dodengalerij op de rug van roemloze slaap…
Iniduo21 juli 2015Lees meer >

bloesem

netgedicht
3.6 met 5 stemmen aantal keer bekeken 600
er groeit een wondertje op wattendons, de wereld gonst geluk klein spul en witte sokjes een jurkje zonder smuk, gebloemd met zoveel liefs in de verte blinkt een Barbiepop een roze fiets, een poppenwagen een zacht gebloemde meisjesjurk, daar zomaar in het niets…
switi lobi21 september 2015Lees meer >

Schaduwspel

netgedicht
4.9 met 27 stemmen aantal keer bekeken 362
je zag de wolken in de wei sprong opzij als zij kwamen en een echt stukje donker meenamen om daarna het licht weer te zien verte brengt de volgende al misschien ademloos fijn het schaduwspel te kunnen spelen tot aan het hek waar jij bleef steken het donker is er zonder stoppen langs gegleden…
wil melker1 september 2020Lees meer >

Oma

hartenkreet
4.4 met 16 stemmen aantal keer bekeken 2.403
De zon zakt langzaam weg achter de zee In de verte zie ik je gezicht Je lacht naar me Ik zie je dansen in de kamer Borduren op een volgend stuk Ave Maria op de achtergrond Je staat op loop naar de keuken Pakt thee met wat citroen erin Je lacht en kijkt me aan Nog steeds je lieve ogen en je glimlach De zachte rimpelige hand met lange…

wat ik zou willen....

hartenkreet
4.0 met 8 stemmen aantal keer bekeken 947
wel een gebogen arm om me heen en dan staren in de verte van de zee.…

De Gele Ster

netgedicht
3.5 met 2 stemmen aantal keer bekeken 687
In de verte klinken de laarzen, Schreeuwen de monden hun holle frasen. Ik ga mijn weg mijn straatje om. Ik ben te veel in het nazi-dom. De mensen zien mij van ver. Niet om mij Maar om mijn gele ster. Zij zijn bang voor de klikkende laarzen; Zij zijn monddood door de holle frasen.…

Avondgebed

poëzie
3.3 met 22 stemmen aantal keer bekeken 4.906
In de verte, in de landen, Daar ligt wat goud, - De nacht maakt onze handen Zo stil - zo oud. Schoonheid hebt gij ons leven Eenmaal gekust, Dan gaan wij 't avond even Zwijgend te rust.…

Hoop doet leven!

hartenkreet
3.1 met 8 stemmen aantal keer bekeken 1.267
Maar in de verte zie ik de vredesvlag. Dat geeft mij hoop op een betere dag. Daar zie ik een lichaam verteren, dat vol zit met vieze zweren. Maar mijn hoop op goede medicijnen, doet mijn twijfel verdwijnen. Daar zie ik mezelf in verdriet, om wat ik ben, en dat is niets. Toch heb ik mezelf niet opgeven, want hoop doet leven.…
Paula23 mei 2005Lees meer >

K voor koe

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 1.076
ze graast de dag in haar staart loom omlaag tot in de witte slierten die het gras verhullen hier geen hoeven meer ergens in de verte loeit een bronstige stier de os opzij, het kalf komt in gedachten voorbij de boer die zich in de klauwen wrijft de tijd schrijft hier over koetjes en kalfjes en laat het schillen over aan andere patattenboeren…

Vlieg maar, liefje

netgedicht
4.1 met 41 stemmen aantal keer bekeken 2.421
dicht hou ik je bij me stevig maar niet star want ik weet dat je wilt vliegen ik voel je vleugels groeien het uitslaan is begonnen mijn god, wat wiek je mooi je rust nog even in mijn handen maar je ogen fladderen al weg zien de ongekende verten als uitdagingen binnen bereik en ik geloof in je mijn open armen in dicht gevuld…

einder

netgedicht
2.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 896
onder veeltintige grijsheid stroomt de zilveren breedte schuine donkere regenstrepen waar de hemel de einder raakt verre kerktorens zijn versluierd de wind brengt huivering land en lucht vloeien ineen in de grote eeuwige stroom die drast en sombert en de ruisende regen meevoert naar kille verten…

gesloten woorden

netgedicht
2.0 met 6 stemmen aantal keer bekeken 876
zo eenzaam ben ik met achter mij de lege akkers toonbeeld van mijn omgekeerde wereld bewerkt en toch gebroken en de mensen ze gaan te snel aan mij voorbij hun rode maskers onbedrukt betamen zich de stilte alsof gesloten woorden vertellen dat ze liever zwijgen ergens in de verte klinkt nog vluchtig wat muziek…
anno 200721 november 2007Lees meer >

februarinacht in lissabon

netgedicht
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 773
Alfama warrelt ons als een labyrint omlaag waar de stad langs de Taag stroomt de rivier staat stil op dit uur van de droevigen in de verte het geluid van de wegstervende fado hij, hij troont daar boven verbronst op het terras voor á Brasileira en laat zijn zangen bij voorkeur meestromen onder een deken van duisternis tot over…

Kiss me Honey honey

hartenkreet
4.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 2.272
, verlangend ingetogen tot jij mij misschien horen zou je lachte wat en praatte over auto`s enzo en je heldendaden met Bacchus en nu: ik zing niet meer niets is er dat ik nog van jou verwacht misschien als jij jezelf niet meer zomaar veracht kan het nog weer gaan stromen maar ach misschien kijk ik dan liefdevol uit verten…

Naar huis

netgedicht
4.8 met 17 stemmen aantal keer bekeken 979
Terwijl de verte nadert weet ik een glimp van koelte om de volgende bocht. Sproeiers en magnolia, gin-tonic en een bries, een stoel op de veranda.…

Gewogen

netgedicht
3.2 met 6 stemmen aantal keer bekeken 530
De twijfel als volgende schaduw over het pad, het doel dat ik blauw in de verte zag, lag verscholen achter luchtkastelen, die blijven onbereikbaar.…
pama4 mei 2009Lees meer >

Anders dan voorheen

netgedicht
5.0 met 4 stemmen aantal keer bekeken 493
ik draag mijn gemoed naar het weidse een eindeloze verte verleg mijn grenzen twist met de wind als een gevouwen bootje varend oeverloos ongekunsteld broos aanvaardend de onstuimige golven ziende naar de gloed een horizon van moed ‘k slijp de scherpe kanten van de vuursteen fonkellicht warmt de bron maar, anders dan voorheen…

de zonnebloem

hartenkreet
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 745
In de verte zie ik jou schijnen Alleen in de nacht zal jij verdwijnen Jouw licht geeft me energie en kracht Als een zon die me toe lacht Het zijn de gele stralen Die je uit een dipje halen Ook zijn er velden vol van deze bloemen De bijen kun je er horen zoemen Zo eenvoudig maar krachtig De zonnebloemen ik vind ze prachtig…

Zo voelbaar

netgedicht
4.0 met 3 stemmen aantal keer bekeken 799
Grijze nevel laat mensen uit het zicht verdwijnen, in de verte klinkt een scheepshoorn.…

Wisselend weer

gedicht
3.2 met 9 stemmen aantal keer bekeken 6.434
Ze planten een hele tuin in de grijnzende bek van de draak die ze vandaag zo meesterlijk overwonnen - of hoor ik in de verte al het veelkoppige gemorrel van andere demonen? Het is al begonnen, juist. Ze kraaien victorie op klapstoeltjes. --------------------------- uit: 'Tussentonen', 2004.…

Levend standbeeld

netgedicht
4.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 554
Hele dagen staat hij daar onbewogen met een hand voor z’n ogen op de punt van het havenhoofd staart in de verte naar de zee die hij eens levendig bedwong nu alleen nog stil observeert een tijdlang ga ik naast hem staan staar mee naar de nu zo kalme zee met alle gedachten op oneindig zijn we even twee standbeelden…

Keuze

hartenkreet
4.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 716
in de verte ligt een vraag, een analyse, een keuze. T-splitsing, sla ik linksaf of rechtsaf? linksaf en ik ga naar de stadse drukte, rechtsaf en ik ga naar de bosrijke stilte. in de stadse drukte jagen we op tijd, die we niet inhalen. in de bosrijke stilte onthaasten we in tijd die we genieten!…

Tunnelvisie

netgedicht
3.0 met 2 stemmen aantal keer bekeken 519
onderkelderd door kunstmatig zicht voorwaarts in herhaling graven het neolithicum voorbij ter plaatsbepaling naar de hals gegrepen met zachte dwangbuis doch doelmatig stevig ingesnoerd met monddode ogen aan gebeitelde verten doemt enig na de ander nader dan schaapachtig beton weliswaar verscholen achter ijzeren wil tenzij…
Iniduo12 april 2014Lees meer >

UITTREDEN

hartenkreet
3.0 met 1 stemmen aantal keer bekeken 471
Lopen door de wei, naar een dicht bos of dat dorp, daar in de verte? Die aarzeling schept gebeeldhouwde gedachten over daags bestaan. Van 't wijde grasland stijgt een levende slinger naar het wolkendek. Bewuste mensen verlaten, met al hun doen, de werkelijkheid.…