1364 resultaten.
gom mijn barsten
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
813 Mijn toren kucht langzaam brokkels uit
en de ruiten worden als vaders ogen troebel
ik verlang naar de zachte aanraking
die het gif stilletjes opzuigt en uitspuwt
uw lach en uw ogen gommen de barsten
van onze tekening die nu nog een ets is
maar weldra zal krioelen van de kleuren
aan mijn voet steken bloemen het hoofd op
onder uw vruchtbare…
Mijn heilige huis
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
746 De illusie die ik nu bewoon
Heeft vrolijke gezichten
En overal waar ik haar vertoon
Oogst ik goede berichten
Krampachtig bijna houdt zij buiten;
Tijd, belang en stil verlangen
Maar door haar vriendelijke ruiten
Kijken zij broos, als toch gevangen
De illusie waar ik nu in woon
Doet mij er aan geloven
Zij die mij als de wijste kroont
En…
Vandaag zie ik er goed uit
hartenkreet
3.4 met 13 stemmen
1.414 Buiten lopend kijk ik in een ruit,
en denk 'vandaag zie ik er goed uit'.
Meisjes kijken me glimlachend aan.
Ik knipoog naar ze in het voorbijgaan.
Giechelend lopen ze door.
Ik lach hierbij van oor tot oor.
Zelfverzekerd flirt ik met een mooie vrouw,
die lief naar me knikte alsof ze iets zeggen wou.…
een glanzende schemering
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
665 wat je omringt
ook al kijk je door de ogen
het is alsof je van binnen zingt
en kontakt slechts is
om te gedogen
vragen om te dagen
zal verder gaan dan
zien door glazen
of openen van je mond
het zal je niet verbazen
als ik in stilte zeg
jouw bloemen staan voor mij
in onzichtbare vazen
wellicht schouw ikzelf
door een beslagen ruit…
de knoeier
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.046 in de binnenwereld
waar deuren nooit sluiten
en muren doorloopbaar zijn
gelden altijd regels
zo moet je introvert zijn
geen oogopslag durven zien
noch de uitgestoken hand aanvaarden
van wie nochtans je buurman is
en ook niet van een ander
de voorwaarden zijn simpel
niemand laat je binnen
en nog minder weer buiten
je gooit je eigen ruiten…
beeld je niks in
netgedicht
3.8 met 5 stemmen
947 dag schijnt de zon
verwacht niets
maar niet voor iedereen
eerst dan staat gij open
in een landauer spoedt zij zich
wellicht naar je toe
ongelikte beren op de weg
je weet gewoon niet
wat je tegenkomt koekhappers
meel in de mond kippenstront
vannacht was het een ijskonijn
in de tunnel van piet hein
na twee donkere silhouetten
beslagen ruiten…
Onweer aan het Lingemeer
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
571 De hemel kleurt raar
Er hangt iets in de lucht
Wolken verschuiven, dreigen gevaar
Veilig binnen kijk ik naar buiten
Bewonder de kracht
Gekletter van water, tegen de ruiten
Het is donker, dan weer licht
Ik geniet volop
Van regen, donder en bliksemschicht
Bomen en struiken zwaaien woest
Dit is geweldig
Maar toch denk ik: "VERROEST…
korstgenot
netgedicht
4.2 met 30 stemmen
1.594 peuteren met pijn
negeer het lijfelijk alarm
niet dat ik zomaar
naar bloed zou dorsten
het geeft een aanhoudende kick
en dat is dwangmatig fijn
voorzichtig gaat mijn nagel
langs de rand van gestold vocht
op zoek naar reeds blootgelegen huid
maar bij de onverwijlde afwezigheid
van een loszittende rand
duw ik tegen de ondoorzichtige ruit…
Adem warmte in woorden
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
505 kijkend van
beneden naar boven
nog maskeer ik
mijn onzekerheid
adem warmte in woorden
die niemand wil horen
kleur zinnen
die ego’s nooit
zullen beminnen ondanks
hun bekende edelmoedigheid
heb vaak op
op lange tenen getrapt
in het spoor bijster zijn
maar zonder opzettelijk venijn
open treed ik naar buiten
misschien beslagen ruiten…
ik ben simpel zoekgeraakt
netgedicht
4.0 met 18 stemmen
796 waarom laat ik mijzelf uitgeleide doen
en verdwaal in late straten,
die verworden is tot een beproeving
in iedere ruit staat een vervormd iemand
te zoeken naar zijn huis
de brievenbus is een roestig verleden
ik ben mijzelf verloren
in de reflectie van pure regen
voortdurend val ik langs mij heen
mogelijkerwijs heeft de wind mij veroverd…
impasse
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
745 achter beslagen ruiten zijn wij slechts schimmen
in het ruwe spel dat geen winnaars kent
in de waan van het kille berusten
gaat haast zonder oponthoud naar gindse einder…
aardedonker
netgedicht
3.7 met 10 stemmen
500 tussen muren en glas huist
de kamer, breder door het zwart; kouder
in gevoel, nu licht verstoken blijft
alle ruiten ademen
elke deur verdraait de glans
van
kleine denkvermogens
even lijkt het, of mijn slaap verloren raakt
maar dan
kruipt warmte onder dekens
tussen lijven die de nacht bezoeken
en de zinnelijke nood
te raken waar…
Bedekte termen
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
555 Zwak licht valt door een ruit
met stoffelijke glas
dat de wereld buitensluit.
De hartslag is het algoritme van cadans.
Nu de nacht is ingetreden
vertoont de maan haar stralenkrans.
De nacht is helderschoon.
Voorbij de muren van de kamer
wacht het voorland op gedempte toon.…
Déconfiture
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
477 nog nooit behield het huis
zijn witheid van muren
het glas zijn geveinsde ruiten
noch de eenheid van scherven
er hangt een lucht van
toekomende leegstand
met het breken van de huid
kraken de cellen hun wanden
langs de draden van schimmel
krimpt de resterende adem
die met vertraging verdrinkt
in oliedampende klei
in het aardegrijze…
Ochtendstond
netgedicht
3.7 met 6 stemmen
680 verte hangen
ze zijn dan moeilijk te duiden,
of er nu engelen zongen
dan wel sissende giftige slangen
zich in het bewustzijn dwongen
zeker is dat een zware klok
het zesde uur verslaat
en terwijl een zebravink ontwaakt
neigt de hemel naar ontluikend blauw;
weer wordt een ochtendstond,
Godzijdank, met opkomend licht
door de beslagen ruit…
soms is één leven niet genoeg
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
703 grijs waaien winden
tochtig de dag
onder zware wolken
gaat de dood gebukt
morgen - denkt zij
morgen
zoveel morgens
trekken voorbij
niets
en toch... die hoop
altijd weer die hoop
er komt een dag
waarop lente
de lucht zal vullen
met zachtheid
maar op dit uur
is het huis kaal
staan ruiten gebroken
in hoge lege kamers…
Maandag.....
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
561 de sfeer van ooit
van toen
aanwezig op en aan
de gevels
in de ruiten
hun spiegelbeeld
heelt de wonden
van eeuwen strijd
tussen soldaten
en 'vreemd volk'
de stroom overgestoken
omdat het er beter zou zijn.…
Nachtasiel
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
590 De maan schijnt schuchter door de ruiten,
jij vlijt je zachtjes tegen mij.
Zo tuigen we onze dag af,
we likken onze wonden.
Zo samen liggen is geen straf,
’t is knus in onze sponde.…
zie je schaduw staan
netgedicht
2.9 met 10 stemmen
1.188 achter
je aan, zie in
vergeten stappen
schaduw staan
ruik vaag je geur
door welke deur
ben je gegaan
wil mijn liefde
in je ogen zien
handen en je
armen om me
heen misschien
ik proef je in
een diepe kus
ik had je voor
een ogenblik
passie was
een feest met
jou, de hemel
is voor ons
even geweest
warmte spiegelt
in de ruit…
Nooit saai
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
396 Eerst kijk ik naar de man aan het tafeltje
dan naar het raam van het strandcafé
stil als een foto, witte lijnen om de ruiten
die mijn aandacht vasthouden
zo mooi dat het me niet verveelt -
het wit! het licht! de vlakverdeling!
Ik raadpleegde de wijsheid
van het internet: Waarom
zijn foto's nooit saai?…
Aflossing
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
215 het dal is diep en steil
het einde van de reis
schuift steeds meer voor hem uit
Draad op hoge poten die zich
spannend in de hoogte die hem
meenam naar de verte
waar alles anders was
Trok sporen door de steden
sneed vlakken in de velden
zag wat de mensen deden
hij heeft genoeg gezien
Laatste letters wasem
op een grijs verschoten ruit…
Achter de geraniums
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
1.176 Ik wil alleen nog een grote ruit met de planten.
En eens krijg ik een kist en een kruis.
En de meeste mensen als ik ze al ontmoet is bij mij goede dag goede weg.
Ik slaap ook nog op een bed.…
Messcherpe tanden
netgedicht
5.0 met 22 stemmen
500 vervaarlijke
poten stonden
messcherpe tanden
op de voorste rij
kende testosteron
geen enkele genade
het was ik of jij
maar waar
vroeger het zwart
reptielenbloed
veelvuldig zichtbaar
was overheerst
nu het vurig vers
rood na een
zeer pijnlijke dood
dat zijn historische
romans het bleke
licht liet want ook
in de slangenkuil
vrat vuil…
IJSKONIJN
netgedicht
2.1 met 109 stemmen
21.401 ‘op een verjaardag’
over kluiten aarde waadden we
het zwarte water tegemoet
als tere insecten onze klauwen
om het blote zwerk geslagen
geboeid zongen we luider
dan het kikkergeboefte
in het vingergewas
je brandde een lusachtig teken
in het vuile sop we stegen op en
streken neer langs versgesneden lis
je droeg je verjaardag op
aan…
liefde is een spel
hartenkreet
4.0 met 7 stemmen
1.968 het doel
dan voor de regels
speelt men het spelletje
met 'n kattebelletje
hou van jou
blijf je eeuwig trouw
ook al
word je nooit de mijne
men blijft als braaf lief
fair in tel
ooit gebeld wel
wordt het meteen
een aangetekend stuk
nu - voor meteen -
is op jou
(ha ha ja ja)
mijn beslag gelegd
voor klik kick en prik
men speelt vuil…
blootsvoets
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
1.137 met stille trom is hij vertrokken
op een lange reis naar ergens anders
waar het fluiten van vogels komt
niet van verdwaalde vuile kogels
dat hij geen schoenen heeft
bezorgt slechts bloedende voeten
wonden die wel kunnen helen
in het beloofde land van elders
klein en wereldwijs te vroeg
zoekt een kind een nieuwe thuis
een niet kapotgeschoten…
Rekeningrijmen
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
1.473 Beu ben ik uw klitten ouwe wijven
van vuil bescheten tenen die zo kien
met traan, met tuit, gejank en gegrien
menig congres spiralen naar kijven
het plan is gevat ver weg te blijven
van zwijnerij niet aan te zien
geen woorden voor en bovendien
mis ik de lust, de lol in schrijven
vertel eens: wat kan iemand drijven
zichzelf te lonen met…
op mijn weg
netgedicht
3.3 met 22 stemmen
723 er hing een merkwaardig
vuil licht over het verveloze
kruis
alsof het ingegroeid was, vastgebonden
zonder inscriptie
ieder dag liep ik er langs
raakte het verweerde hout net niet aan
doodsbang
om met de doden
tikkertje te moeten spelen
vandaag, jaren later
zag ik het kruis weer
het viel uit het dunne schrift
waarin ik een memoriam…
HEI DA LIEVE DREUPEL WATER
poëzie
4.3 met 14 stemmen
3.278 Neen en daal niet, och en daal niet,
aardse grond is al te vuil,
houd u ver van hier, en val niet:
houd u in de hemel schuil.…
De dode hoek
netgedicht
4.3 met 3 stemmen
454 wij glijden af
flauw tegenspartelend
naar de slangenkuil
waarin het vuil
van ons bestaan door
tijd en rot ooit zal vergaan
de dode hoek
van het paradijs
waar grijs de kleuren
heeft verdrongen
harmonie en vorm tot
karikaturen zijn verwrongen
nog is er een weg terug
met de rug tegen
de muur omdat ons
laatste uur geslagen is
wij…