9414 resultaten.
jouw tempel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
901 Binnen mijn armen is jouw tempel
de tempel van volmaakte liefde
zonder grenzen en zonder uitleg
waarin je jezelf kan zijn
en totaal,
zoals marmer zichzelf is
en water,
totaal.…
Schouwtoneel
hartenkreet
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
830 leven is
Een schouwtoneel
Zegt mijn vader,
En hij kan het
Weten, ieder
Speelt zijn rol
En krijgt zijn deel
Toch heb ik haar
Zo lang gemist,
Het toneel dat
Uit het zicht verdween
Toen werken nog
De enige remedie leek
Om dit bestaan vol
Te houden - na ruim
Dertig jaren waarin
Ik geploeterd heb
Om mijn hoofd boven
Water…
Wat was en niet meer is
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
688 Zo keek jij eens naar mij
Alsof je bloemen zag bloeien
Het water voelde stromen
En de zon als zacht licht
Over jouw huid liet komen
Duizenden rozen met doornen
Prikken nu op mijn huid
Wanneer jouw blik de mijne aanwendt
En jij mij kil toespreekt
Over dat jij het niet meer bent
Als níets is nu die mooie kalverliefde
Niet eens meer een…
Tussen de buiken
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
488 Te vroeg geboren
Was je, je zag
Blauw, je longen
Deels gevuld met
Het water waarin
Je de laatste weken
Veilig gezwommen
Had in je moeders
Warme buik -
Ondanks je acht
Pond moest je
Toch nog de couveuse
In, waar jij je
Verlaten voelde
Van hen die je
Met liefde verwachtten
En die alleen maar
Bij jou wilden zijn -…
Een laatste sterven
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
489 zag het water stromen
met op de oevers aangespoeld
restanten van gebroken dromen
vlijmscherp nog
oplichtend met kristallen flonkering
een laatste sterven in herinnering
gegidst door zon
kon ik het naderen en
openbaarde zich mijn vondst
de glazen torso van een vrouw
gehavend door een lange tocht
langs krib en smalle bocht
ooit blies…
Mijn diepste verlangen
hartenkreet
2.7 met 3 stemmen
857 Er ontspruit een stil verlangen
vanuit de diepte waar jij mij raakt
het gevoel waarmee ik word behangen
is puur intens in schoonheid naakt
Jouw zijde zachte huidige moment
klopt in mijn hart zo liefdevol en warm
het is iets wat ik lang niet heb gekend
dit fijn signaal geeft licht alarm
Mijn spiegelbeeld in helder water
kijkt verlangend…
De vijver bewaart
netgedicht
4.5 met 2 stemmen
535 De vijver sluit zich af
in een week een laag van
twintig centimeter ijs
Het water wiegt stil
het ingeslapen leven
dekt zorgzaam wat kikkers toe
diep in de modder weggekropen
Tussen jouw borsten en billen
ontdek ik sporen van nieuw leven
geknakt, geplet door luchtigheid
scheppen dat is ernstig leven
vlees en wil in evenwicht
even zwak,…
Het is zo vandaag
gedicht
4.0 met 1 stemmen
6.814 Het is zo vandaag als altijd, heel lang
zijn als altijd de dagen, als altijd
smelt elke dag te vlug het blokje ijs, terwijl
men nog dagen kijkt naar zijn huid, overal
gaten die er gisteren niet waren, overal
heden ontwaart, af en aan snelt met afval
en water, als razend de lieflijke geile
maagdelijke wijnranken bijsnijdt, is het
plotseling…
wellness
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
620 er staan dikke muren
in hun oude sfeer boetserend, rond
een eeuwig hart
het zoutbad stort vanzelf in sprekend
lichte vormen, tussen rozen en
de schijn van wat vanille, rozemarijn
en zuivere gebaren
zandsteen schuurt langs wit beton
waar het plafond de druppels draagt,
van warmer evenaren
maar het water schraagt
het stillere ervaren…
Gebroken wijzer
netgedicht
2.3 met 3 stemmen
595 Nog niet zo lang geleden
- midden op de dag -
in springlevend licht
kwam de dood even langs
ze nam enkele maten
knipoogde naar het duister
van het diepe water en
vertrok zonder opgemerkt te zijn
nog even werden er vanuit het oosten
verse dagen aangedragen
de tijd lekte gestaag van de wijzers
in de eeuwigheid rijdt geen ijlbode
de grote…
Besef
hartenkreet
4.0 met 3 stemmen
658 Kant of wal, wat kan het bieden
naakt en met tranen overdekt
die rolden van het klein talud
om zich te voegen bij het water
en het sterk doorbuigend riet.
Wie kent niet dat storm opsteekt of stak
soms niet eens zo'n sterke
die glans en kracht als rietjes brak
en het seizoen zo onverwacht
al tot einde heeft doen komen.…
De golfslag sterft
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
582 Het is wanneer ik op het strand loop
- daar waar zand en water elkaar raken =
en de golfslag rond mijn voeten sterft
dat ik nadenkend kijk naar waar ik sta
de grond die mij eerst stevig droeg
lijkt verdronken te verspoelen en
aan draagkracht te verliezen
onder mijn aarzelende stap
maar dan zie ik de lijnen
voor me…leidend naar de einder…
het nieuwe jaar
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
675 vierend
op het plein staan
of vuurpijlen afsteken
in een vergeten Achterhoek
weten we dat we zelf al
vergeten zijn en eigenlijk
zelf ook een vuurpijl
en dan maar hopen op 'oh' en 'ah'
mischien is er
ook wel echt iemand
die iets roept over ons
meest natuurlijke
toestand eigenlijk
van de zeehond die
zwijgend duikt in koud water…
Verdronken in later
netgedicht
4.0 met 4 stemmen
514 De onschuld van het
Spelende kind dat
Geniet van zand en water,
Zon en buitenlucht,
Wordt bij het groter worden
Vervangen door de ernst
Van dit leven: zorgen voor
Later, alles op zij voor later,
Voor de toekomst die er
Hoe dan ook geslaagd uit
Moet zien - met het oude lijf
En de oud geworden geest
Als levend bewijs dat later…
oude stad
netgedicht
2.5 met 2 stemmen
446 de oude gevels hebben het licht
gereefd een dag geleefd terug
van de uitreis zijn zware zeilen
gestreken neergelaten aan
een verlaten rede
een smalle gracht meert donker af
schemer schommelt op de kade
het spiegelbeeld van een boot
wordt gedragen
over de romp rimpelt water
hier wordt niet meer gewoond
of verhuisd
uit nissen…
Aan het eind van hun latijn...
gedicht
4.7 met 3 stemmen
3.786 Ga dan
zoals je gekomen bent
naakt
de zee in, de nacht in, het niks in,
waad door het water, schreeuw, ween
en loop heen.…
Ongecoördineerd
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
540 misschien moet ik gewoonweg trachten
niet de cirkels op het water te zien uitdijen
maar de steentjes richting diepte volgen
naar donkerder, doffer en onverlichter
dan het zuiverste zwart van onversneden
angstdromen ooit verlaten te worden
ik dan langzaam maar zeker wennen kan
aan de vanzelfsprekendheid van pijn
om ongecoördineerd…
Dit ingenieuze spel
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
427 verwoestend
slaat de wind het
rijpend koren neer als
dank voor deze zomerdag
of zien wij dat verkeerd
waar in de hitte ongezien
het vocht is verdampt
gewas door zonnebrand
al geel en slapjes hangt
bedekt zij nu de aarde
laat water mondjesmaat
de grond indringen
beschermt zo wortels
en wat andere zaken die
de bodem vruchtbaar maken…
bomen
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
488 wat je schrijft is
altijd een versie
er kunnen ook
andere versies zijn
de boom langs het water
kent zo meerdere uitdossingen
omdat we denken dat elk ruisen
van haar bladeren vertelt wie wij zijn
blij: gelukkig ruisende bladeren
droevig: melancholiek ruisende bladeren
kwaad: driftig ruisende bladeren
rustig: windstille bladeren
dood…
Druppel
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
851 En aan het einde van de tunnel;
water, grond, een hand?
Ogen wijd open, gespitste oren,
lippen aan elkaar geplakt.
Mompel, glimlach, schreeuw
en een halve traan.…
Die kleine intieme oase
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
461 wij speelden met woorden
schreven ze in het zand
omdat niemand ze hoorden
zo schiepen wij onze band
maar het strand
was helaas al geschapen
liet zich slechts raken door
water in zijn eeuwig corvee
golven wisten de tekens
overspoelden ze een voor een
in een dierbaar herinneren
aan ons eindeloos dagje zee
later zijn wij terug gegaan…
Het is weer stil aan zee
netgedicht
2.3 met 7 stemmen
487 Alleen de schittering drijft nog op het water
en zo af en toe dan gaat er
in de verte nog een schip voorbij
dit voortvarend leven is het beeld voor mij
gisteren scheen zo fel de zon
dat zelfs mijn tuin het niet meer harden kon
nu valt de regen mij niet tegen
zie ik de grond al ademend bewegen
hier leer ik in alle overgave heel bewust
mijn…
Jouw stad van toen en jij niet meer
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
612 de bomen
Goed dat je toch niet bent gekomen
want
de toegang tot de stad van toen
is moeizaam zonder jullie dromen
En toch
kijk en loop je nu met mij
En stuur je bijbelteksten die me zeggen
We zien elkaar weer terug
Je bent weer bij me in verhalen
Over heksen met een holle rug
En kleine toverkonijnen
En in de foto van ons samen aan het water…
Is 't nog ver?
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
557 dan lijken alle paden op elkaar
staat de auto bij elk dwaallicht
'een stukje rechtdoor en dan
links, nog even, we zijn er zo'
de dood van blinde wegen
ging geduldig aan ons voorbij
de zondag is al lang in een
zachte doek gewikkeld
waar zijn die bossen gebleven
mijn kind is verdwenen
ik heb alle dagen gezocht
tot mijn ogen water…
Galgeven
gedicht
2.0 met 2 stemmen
2.834 Eikenheuvels tussen grove den
waar je als kind
de nachtegaal kwam horen
bevend in verboden schemering
hoewel ook jongens
aardig konden fluiten
nog schrijven talingen en eenden
op het water
lagen aa’s en ee’s
onrust onder de oksels
een hals vol richting
ook wij bewegen uren stap na stap
het ritme van miljoenen mensenjaren
winter ademt…
Elementa
gedicht
3.5 met 2 stemmen
2.765 Alleen de lokstem van het water zwatelt
in strikt hedendaagse taal, geen touw
aan vast te knopen; zeker niet
op het razende tijdstip van je verschuimen
in een onophoudelijk liggen gaande
onophoudelijk weer opstekende storm.
-------------------------------
uit: 'Het wederkerige', 2014.
*) zwatelen: zinloos kletsen…
Verlies
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
599 zingen zonder voorschrift
dansen ik was alleen maar bang en vreemd
opgewonden ik droomde dat ik de tekst
kwijt was ik wist niet eens meer zeker
welk lied ik zou gaan zingen als een
demente oude man die niet meer wist
wat hij hier deed waar zijn thuis was
en met wie hij woonde en waarom
hij rondjes liep geen antwoord kreeg
uiteindelijk te water…
Vreemde vrouw
hartenkreet
3.7 met 3 stemmen
542 (Bij 'Suzanna in het bad' van Ferdinand Erfmann)
Ze staat enkel tot op haar linkerenkel
in een afwasteil met water, terwijl ze
met haar linkerhand haar kapsel aait.…
Verkwikkend
netgedicht
3.9 met 14 stemmen
707 zee
hoe je speelt
met mijn zintuigen
dromen tot leven wekt
toefjes balsem
vleiend schikt op
mijn moegestreden hoofd
vurigheid van de horizon
als een rode blos legt
op mijn matte wangen
meeuwen rond laat vleugelen
ze mijn fantasie laat dragen
mijn oprecht verlangen
zee
hoe je speelt
het water laat tieren
schelpen reikt…
Halmen
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
555 Halmen
zijn wij
waaien mee
met elke bries, wind
M'n kind,
we zijn halmen
op de scheiding
van water en land
Waar onze voeten
sporen achterlaten
soms alleen
van het (te)lang staan
Stilstaan
aan de oever
aan de waterkant
zonder te bewegen
Niet te weten
wat te doen
de daadkracht
uit ons lijf gestroomd
We hebben
ons leven…