9250 resultaten.
Mijn domein ?
netgedicht
0.8 met 33 stemmen
785 De dichters worden steeds
verhuld in de betamelijkheid
van emoties als zij worden
gekroond met de kale lauwerkrans
van onwetendheid, wat afdaalt
naar een onheilspellende niveau
van een weerhaan, die maalt en
keert, in een opkomende bries
verteert, op een hoogte die is
afgemeten, daar rust een embargo op.…
Roofdier
netgedicht
3.6 met 16 stemmen
1.312 het roofdier slaapt, vermoeiend was de jacht
hij heeft zijn kracht en vaardigheid bewezen
de honger heeft hij even niet te vrezen
de daad werd als in trance door hem volbracht
in ruste oogt hij vriendelijk en zacht
een goedzak om zijn aaibaarheid geprezen
van woeste dadendrang voorgoed genezen
en niets verraadt zijn hunkering naar macht…
Oh baby
hartenkreet
3.9 met 8 stemmen
1.047 We dansten de dans van
uitgelatenheid op weg naar
de plek van serene rust.
En ik keek glimlachend in
het hartje van dat mooie
glanzende sterretje.…
Zijn
gedicht
3.3 met 19 stemmen
11.543 Ik at het brood in plaats van het te strooien; honger
maakt alle wegen eindeloos lang en laat geen tijd voor rust
in de berm, de lucht te zien en daar een vogel thuis.
---------------------------------------------------------
uit: 'Jij bent mijn mooiste landschap', 2003.…
rivierstromen
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
851 ergens in de bodem
kwelt een stroom
met wrede wending
niet altijd beheersbaar,
de kolkende golven
slaan bressen in oevers
met zachte kanten, welke
er niet op bedacht zijn
ze worden weggevaagd
blijven beschadigd
ergens in de bedding
welt een bron van liefde
zij zoekt haar weg
in rust, met stille kracht
omarmt zij de oevers
die vruchtbaar…
Rembrandtcyclus 10: anno 1645: rond de Omval
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
485 ’t Is niet zozeer
dat ik alleen rust en stilte
binnenshuis vereer
voor even afstand wens te doen
hoe dierbaar ook de verf
sleept toch de etspen, droge naald
mijn passie, langs het leven van de stad
lokt het landschap overweldigend
door al het zonlicht op het water
van de Amstel
smeekt schoonheid rond de Omval
ook naar het geschept Chineespapier…
Bedelaar.
hartenkreet
3.5 met 2 stemmen
616 Ik wil geen bedelaar wezen
die smeekt om rust, het verleden
breekt mijn gevoel in delen
die te zwaar zijn om te dragen
heb geleerd ermee te leven
maar mijn ziel hunkert
naar die tijd dat mijn dromen
tastbaar de nacht doorkliefden
ze blijven me bewerken
zoals een puntige mes zich
vlijt in het lichaam "k zal
me moeten vermannen…
Denkwerk ( 2 )
netgedicht
4.0 met 7 stemmen
649 vormt
een verlept boeket op een schuurraam
de merel op het tuinhek een poging doet
iets lieflijks de stille hof in te zingen
daar, waar de kale winterbomen
mij links en rechts treurende omringen
in die kou zoek ik naar iets
waaraan ik mij kan warmen, koesteren
zoals het bekoorlijke zonlicht
dat zo mooi rond een fluwelen roos rust…
het oog van de tijger
hartenkreet
2.2 met 4 stemmen
812 De rust en de kalmte die het ranke dier uitstraalt
en dan het besef dat die zeer binnenkort ruw
verstoord zal worden, is nog wel het ergst. En
zo gaat het ook in de mensenwereld min of meer,
alleen dan over een langere tijd, zegt mijn sombere
wereldbeeld, dat amper nog gelooft in bijstelling
van dit beeld.…
Eindelijk bijna lente
netgedicht
3.0 met 4 stemmen
647 De nacht heeft rust gebracht, eindelijk de
mogelijkheid om weer te kunnen ademen
en dan ook nog lentezonnestralen in het
raam, een licht verlangen komt op in mij.…
De wijsgeer
netgedicht
2.4 met 5 stemmen
576 zijn bril rust op het puntje
prikt een randje in zijn neus
hij voelt het niet
hij werkt, worstelt, ontrafelt
in zijn afzondering krult smook
zich bruin rond witte tanden
een kostbaar troostvocht
gloeit warm in rillerige handen
de soesa in zijn bestaan
schrijft hij de wereld toe
hij slikt het leven niet
voor zoete koek
het gedachtegoed…
Een Paasbericht
netgedicht
3.9 met 9 stemmen
617 Door alle kieren breekt het licht
dat niet te stelpen is, het beitelt
beelden van verlangen, rust niet maar
werpt beloften voor zich uit
dat eens de dood voorgoed
zal overwonnen zijn. Het groen
dat nu nog teer en jong zich kleurt
wordt sterker, water stroomt
vanuit de tempel en zal allen laven.…
Rood
netgedicht
3.7 met 9 stemmen
896 rood is de kleur van jouw lusten
teder, wild en ongeremd
die de stier in mij niet laat rusten
rood is de kleur van jouw wangen
behangen met vele kussen
door vele monden vervangen
rood is de kleur van mijn hart
verliefd op jouw stralende ogen
die de kilte verjoeg uit mijn smart
rood is de kleur van mijn ogen
verdriet om een zinloos verlies…
Verschijning na Pasen in 2011
netgedicht
4.6 met 5 stemmen
625 De rust keert weer
in het gebouw
waar Thomas achterblijft
hij voelt zich
ongemakkelijk
één keer had hij
de samenkomst gemist
en juist die dag
was Hij zo duidelijk
aanwezig
hij was de enige
die het niet had gezien
waar was hij toch
wat was er zo belangrijk
dat hij dit niet
kon meebeleven
er speelt een melodie
door zijn gedachten…
REGEN VAN PIJN
hartenkreet
2.4 met 8 stemmen
941 nu ik wat rust tegen een muur
Zachte druppels stromen stil;
hebben al hun uitweg ontdekt
In deze nacht wint vlug het kil
nu ze mij alle warmte onttrekt
Zachte druppeltjes zweven er
ze zijn nu niet meer gevangen
Ik hoor iets huilen, ergens ver
zou ze ook naar mij verlangen…
Magnifiekjes
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
533 gezaaide grassen
kleuren de zwarte aarde
als een groene sprei
in takkenbossen
rust het jonge vogeltje
vleugelstrekkend vrij
een aardhommel zoemt
verstopt zich in een bloemkelk
zuigt de godendrank
het hemellicht reikt
zich vredig in stralen uit
door een wolkenbank
windzuchtjes waaien
rijpe zaaddoosbolletjes
over de akker
vlierbloemen…
Het leven zingt in jou
netgedicht
3.1 met 17 stemmen
2.681 De dromen glanzen in
je rust en bouwen steden
waar liefde woont en waar
de tederheid wil bloeien.
Een levensjaar weer verder
en je kent de zachte kracht
waarmee de rozen geuren
ondanks de vergetelheid.
Het leven zingt in jou
en leidt je schreden verder
tot waar geen kennis reikt
maar enkel ’t hart begrijpt.…
Ineens weet ik het niet meer
netgedicht
3.7 met 7 stemmen
515 De dag komt op met heel veel vragen
en onzekerheid, waar is de rust gebleven?
De twijfel neemt nu alle plaats in, stroomt
als melk naar de bodem van de zee
en verbergt zo alle dieren, alle leven.
Het is of ik plots blind ben, enkel nog
kan tasten om een heel klein beetje
weg te vinden, strompelend en dwalend.…
Geschapen helderheid
netgedicht
3.7 met 22 stemmen
1.709 jij,
die duizend lichten etst aan het heelal
zo, dat bladeren zilver gaan glanzen
in de herfstnatte takkenbomen
op een aarde in rust
mensen rond de volle maan laat dromen
een kunstwerk creëert
van witte sterrenbloemen
in een opkomend mistgordijn
in dichten vertelt, hoe de hemel
soms meehuilt in onbegrepen pijn
het universum met…
Een schijnsel van moed
netgedicht
3.5 met 10 stemmen
1.323 wakende herders zien een ster
vertrouwen straalt aan het heelal
het licht weerkaatst hoop
daalt als rust op Gods aarde
een engel sprak:
“Kom, verzamel al je kracht,
ga op reis door de nacht”
het schijnsel van moed
reist met de zoekende hoeders
wordt rijkelijk vergoed
ze vinden
een kindje van liefde
een adem van warmte
het kwam in…
EIGEN WIJS
netgedicht
3.5 met 4 stemmen
723 Ik oefen partituren
waarin de toon ontaard
de noten balken jammeren
omdat ze half vervaagd
de wijs niet kunnen houden
er komt geen einde aan
de valsheid in geschrifte
de strijkers nog aan zet
laat ik als spechten tokkelen
hun beeltenis mijn rust
boomschors houd ik mij voor
tot aan de generale
de dirigent een kikvorsman
zijn poel een…
Goya etst de hertogin van Alva met een negerkind
gedicht
3.0 met 6 stemmen
4.133 Maar op dit kleine plekje vond
Hij eind'lijk rust om te gaan slapen:
Hij laat haar over 't zwarte gapen,
Domdwaas onder haar lokkenpracht. -
Een fijne etsnaald schroeit de wond
Weer dicht, bij 't schild'ren toegebracht.…
MISBRUIKT
hartenkreet
4.5 met 2 stemmen
1.129 Het meisje aan de waterkant
zag wolken, grauw en hoog
Het grassprietje in haar hand
bevatte het nat van haar oog
De hemel, stil in avondlicht
rustte van een zware dag uit
In haar hart klonk ’t gedicht
haar stem was zonder geluid
Door ‘t riet zuchtte de wind
alsof hij gelijk ‘t meisje leed
O, waarom was zij zo blind
toen hij haar had uitgekleed…
de terugkeer van een vriend
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
571 over mijlenverre bossen
zong een waterdichte zwaan
zijn vleugellied voor altijd vrij
in zijn gewassen ziel
voor de avond viel was er een brief
hij rustte argeloos in tijd, vergeten
tussen zwervend stof en de grief
van oude woorden
maar de morgen bracht verloren oorden
binnen ander nieuws
nog voor haar adem ouder werd
vertelde ze…
Dode egels op het grind
netgedicht
4.2 met 6 stemmen
646 Er is geen poëzie meer
in dit land van verzoute
grond onder eeltige voeten
Er zit geen schwung
in de woorden, in tijden
van sociale duisternis
Het lijkt alsof de mens is
weggelegd, alsof de bierkaai
tegen een ziekte vecht
Er is geen calamiteit
onopgemerkt gebleven
Er rust op dit land slechts
het pruilen, het meesmuilen
van…
vriend
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
1.116 een nacht vol rust
wakend door een kleine ziel
die stilletjes haar liefde
aan jouw oude handen gaf
een nacht in pijn
wakend door mijn eigen hand en
boven alles, op jouw hoofd
de ander hield je vast
de nacht ontlast
met jouw blik gericht naar haar
jouw liefste
uren lang haar naam en ogen
in de jouwe
dansend op haar hartenklop die stervend…
Moedeloosheid
poëzie
4.0 met 2 stemmen
1.780 Als men vermoeid en levensmoede,
Voorbij een eenzaam kerkhof gaat,
Waar soms een zandig terpje oprijst,
En hier en daar een kruisje staat,
Dan haakt het hart in stom verlangen,
Na zoveel lijden doorgestreefd,
Om ook te rusten onder de aarde,
Bij hen, die men vergeten heeft.…
Jouw stille oordeel
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
704 het gonzen
van gedachten
onvoorwaardelijk onbegrepen
In jouw stilte
zie ik de leegte van
de rimpelende poel
van jouw oordeel
In jouw stilte verscholen
voel ik het onweer
onophoudelijk razen
door mijn eigen hart
In jouw stilte
zie ik opgelaten
dat alles waarom ik hoopte
wordt ontkracht
In jouw stilte
zal ik nimmer
kunnen rusten…
Terug naar de oerknal.
hartenkreet
5.0 met 1 stemmen
665 Als mens eindig en hiermee voortdurend in
strijd met verdraagzaamheid en ook leed,
zag men kleuren in een zeepbel en onderwijl
vluchtte men ontheemd zoekend naar rust,
het paradijs.
Alles ontleend aan Moeder aarde verzonken
in een Eeuwig Al.
Bewust of niet van de waarde van het leven
terug naar de oerknal...…
Al even in de schemering
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
1.161 al even in de schemering
van het verlichte leven
en aldoor liefdevol en
innig vastgehouden
rusten dag en nacht
nu naast elkaar
heeft de liefde
van pijn en hoop
een laatste gebaar geweven,
zijn laatste zucht was daar
een moeder schreeuwt
“Mijn zoon”
de vrouw weent
“Mijn lief”
het kind weet het
even niet,
heeft nog te weinig…