7024 resultaten.
Allerzielen
hartenkreet
4.3 met 3 stemmen
693 Allerzielen is bidden en knielen
voor iemand die ons dierbaar is
in het licht van een felle najaarszon
verschijnt weer een mooie herinnering
hoor ik een stille mijmering...
over het hoe en het waarom
van ons leven en onze liefde
slechts een knipoog naar de eeuwigheid
maar waardevol om door te geven
al was het met veel verdriet en spijt
als…
Reizigster zonder bagage
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
579 Reizigster zonder bagage
Dat meisje, die dochter, die jonge vrouw
zij is gegaan in deze herfst, zij was nog
lang niet uitgesproken, er werd geklopt
de deur ging open, tijd om weg te gaan
Zij blijft in de herinnering, keert altijd terug
in een droom om weer te komen en te gaan
Zo scheiden zich soms de wegen van bestaan
worden een ballon gedragen…
Hij vertrok in de nacht
hartenkreet
5.0 met 3 stemmen
572 hij vertrok in de nacht
zo plots en onverwacht
geen deur was geopend
niemand had hem zien lopen
alle luiken bleven zelfs dicht
en nergens lag een bericht
het laken onaangeroerd
het lichaam omwoeld
zijn hart had het begeven
zijn ziel naar het Hoogland gedreven
daar in 't Eeuwige Licht
kreeg de aarde 'n tranengezicht
niemand die…
K Weet niet, mijn liefste
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
643 Zovele kaarsen zijn in twijfel opgebrand
Alleen jouw mooiste foto aan de wand.
Jouw bloemen zijn gedroogd en verflenst.
Met weemoed vervulde ik je laatste wens.
‘k Heb veel geschreid en veel gebeden.
Mijn verdriet is lang nog niet geleden.
Je was te uitgeblust om iets te vragen
te ziek om over pijn te klagen.
Doch de angel die mij het meeste…
voor de overlevenden
hartenkreet
4.7 met 3 stemmen
700 wij sparen woorden
voor morgen
om iets na te laten
voor de erven...
woorden van troost
bijvoorbeeld…
Oud beeld
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
510 Ergens op de wereld staat een oud beeld
met haar handen voor haar gelaat geslagen
Gure wind die langs haar stenen rokken speelt
en al haar fijne lijntjes laat vervagen
Ergens staat een klassiek beeld
tussen de oude kromme bomen
Terwijl de zon haar stenen haren streelt
laat zij haar tranen stromen
Niemand merkt meer op
het verdriet dat het…
Het laatste glas
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
544 Zeg me, wanneer het tijd is voor het laatste glas.
Vertel over je leven en hoe goed het was.
Zeg me, wanneer het tijd is voor het laatste glas.
Deel de tranen van weemoed en verdriet,
om hen die je te vroeg achterliet.
Zeg me, wanneer het tijd is voor het laatste glas
En ik vertel iedereen wat voor een pracht mens je was.…
Moeder
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
683 Dat ik je dood nooit kon aanvaarden
aan je graf nooit iets van je aanwezigheid vond
maar in mijn hart legde jij, je kostbare waarden
die ons innig en voor altijd samenbond.
Je stem bleef in mij aanwezig
en zegt mij hoe het nu verder moet
ben ik in mijn werk met iets moeilijks bezig
hoor ik je weer: 't is slecht mijn kind of goed.
Je dood…
Tot stof zult gij wederkeren
hartenkreet
2.3 met 3 stemmen
815 Wonderlijk toch, in een urn gevangen
een leven van hartstocht en verlangen
3,6 kilo as,
dat is alles wat er over was.
Vandaag laat ik je vrij.
De wind neemt je mee
over bergen en de zee
Tot stof ben je vergaan
Dat is het lot van ons menselijk bestaan.…
DE WEG NAAR
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
470 hij heeft bergen beklommen
via afwijkende wegen
en kronkelpaden
heeft rivieren bezwommen
daarin bijna bezweken
zich onnodig met problemen overladen
toch bovengekomen
de overkant bereikt
zal hij weer afdalen
een weg die soms afwijkend lijkt
en dreigen te verdwalen
maar ook hij zal
als een ieder het einde halen
ook hij hoopt na de finish…
Scheve bomen en zoute wind
netgedicht
3.5 met 2 stemmen
580 Haar vasthouden in sepia, in tweevoud
zelfs en dan met jou delen, wat opkomt
bij jouw woorden, eens gezegd blijft
Het licht ontsnapt aan haar sluier
werkelijkheid is het schuim van giftig
wier op het zand van het strand
Dubbelzinnig in drievoud kijkt zij mij aan
geeft antwoord op mijn vragen, herinnert
mij aan dagen van venijn en zeurende…
Portsmouth
netgedicht
1.0 met 1 stemmen
497 het was in Southsea Coffee aan Osborne Road
ze schuift een stoel weg van de tafel
de serveerster staat op
ik kijk door het brandraam naar buiten
het eiland lijkt niet ver van hier
is er iets dat je me niet verteld hebt
over Portsmouth en over het eiland
wankelt haar stem
zwijgend staat hij bij de deur
een etalagepop in kleren
die een…
groot gemis
netgedicht
3.0 met 5 stemmen
575 verdriet is melancholie
het chronisch besef
van vergankelijkheid
hoe groot de faam
of roem mag zijn
het is de tijd
die krijgt je klein
wat rest is straks
het groot gemis
verpakt in pijn…
nooit meer hetzelfde
netgedicht
3.8 met 4 stemmen
565 wat hebben we samen
veel bergen en dalen gelopen
door sneeuwstormen en smerig weer
zo goed ook als bij stralende zon
we maakten grapjes en we lachten
deelden onze gedachten of niet
we vochten met en scholden elkaar
tot wij in elkaars armen thuis kwamen
we joegen de stuipen op elkaars lijf
lachten en haalden herinneringen op
tot met onze…
Gebroken lelies.
netgedicht
4.0 met 2 stemmen
506 Ik bedek mijn ogen met gebroken
lelies, de wereld is er vol van, in te
verdrinken als zuigeling, beeldvorming
van een gedroomde aarde, van de
moederschoot waaruit we werden geworpen.
We verstonden de vroege lessen, die ons
later werden ontnomen, ze ontstonden in
een achteloos gebaar, private bewegingen
van gefascineerde beweging in…
LEVENSPAD
netgedicht
4.0 met 1 stemmen
512 ik werd op pad gestuurd
mijn eigen pad - mijn levenspad
en onderweg heb ik mijn rugzak
gevuld met alles dat ik tegenkwam
en dat was nogal wat
ervaringen inzichten openbaringen
inspirerende gedachten
verkregen juist van hen waarvan
je het niet zou verwachten
heb gedronken heb gefeest
soms buitensporig
maar dat was ooit en is geweest…
STROOI
hartenkreet
5.0 met 2 stemmen
698 strooi dan uit mijn as
en laat me weer samenzijn
met wie ik ooit eens was
je weet wat ik bedoel
gun me toch dat weerzien
dat symbolische gevoel
ach ik weet het is illusie
het weer graag samengaan
ontstaan uit mijn confusie
de eenheid die we zijn geweest
wat zou het toch mooi zijn ik weer
samen met meerder trouw hondenbeest
strooi…
Kleine vrede?
netgedicht
3.7 met 3 stemmen
450 Voorzichtig ga je tastend met
je vingers langs mijn huidplooi.
in het voorbijgaan langzaam,
zachtjes verglijdt de droom
aan beide zijden en zijn we
onkreukbaar breekbaar, in
spiegels blijven we beide mooi.
het accent valt op niet
gesproken woorden,
waarin de nuance wederzijds
voelbaar, herkenbaar was
zeiden wij dat wat niet gehoord…
post-its
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
525 ze bekeek de catalogus
het was winter
er was niet veel tijd
niet buigen nu voor
de striemende kou
hoeveel appels kan
een boom dragen?
welke smaken en
hoeveel kleuren kan
de boomgaard aan?
in september smeten
eekhoorns de appels
op de grond
ze lazen de post-its
van de weduwnaar niet:
pluk a.u.b. geen appels
ze zijn nog…
Memento Mori
netgedicht
5.0 met 1 stemmen
686 Vermoeid slaat een klok:
traag tikken op de gang
looprekjes van maaltijd
naar maaltijd naar bed.
Ongekende kleinkinderen,
vergeten geliefden komen
en gaan; het verdriet
blijft voelbaar hangen.
Er wordt gedwaald in mist,
gebeden, geleden, gewacht
in zware stilte; hier
duurt het leven lang.
Het eind van de tunnel:
een leeg zwart gat…
als ik het licht kijk
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
507 als ik het licht kijk
van de lampjes en lichtjes
die ons verlangen wakkeren
vlammen kleine vuurtjes groot
wat wij liefst bij ons hebben
wie vasthoudend loslaten
warmen zij hoofd en hart
zoals alle dagen de liefde
leven in beweging brengt
dat niet gemist kan worden…
Wandelend
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
570 [Dit schreef ik voor lieve mensen]
Wandelend
Wandelend
bij de zee denk ik aan
een overledene.
U hebt nu rust gekregen.
De mensen zijn
blij dat ze u in het leven
gekend hebben.
Trots zijn ze hoe u was
en dat u zoveel liefde
hebt kunnen geven.
Rust zacht,
liefs,
uw man, kinderen,
kleinkinderen en
achterkleinkinderen.…
Epiloog
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
534 Hoe dagen nu worden uitgelicht
de stad in nieuwe dimensies baadt
leven net ietsje trager gaat
terwijl winter zich nog verschuilt
achter decemberzon en blauwe hemel.
Hoe over alles heen
dat wachten op...
op klaarte die straks gaat komen
hoe toen en gisteren worden opgelijst
als in een oud gedicht.…
Gestorven lelie van een oude dame
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
489 Hoorbaar voor het luisterend oor
Die dagelijks van haar zachte levenslied genoot
Viel haar wit bekroonde bloemenhoofd
Zachtjes op het spiegelende tafelblad
Zichtbaar voor het oude oog
Die uur na uur haar pracht doorzag
Was de dood gestaag in haar bladeren omhoog gekropen
Om haar sprankelende schoonheid langzaam te doen uitvagen
Voelbaar…
ontdaan
netgedicht
3.3 met 3 stemmen
401 de ruimte werd wit
en licht toen ik
naar je roerloze
gezicht keek
je ziel vloog naar
de bol van de hemel
niemand
staarde je na
ik bleef achter
ontdaan
in jouw kleine kamer…
Omwentelingen
netgedicht
5.0 met 2 stemmen
468 We weigerden op te gaan in de
nevel van de nacht die vreugde
en verdriet bracht, ongeacht
het uitzicht van het afscheid vast
te klampen tot aan de laatste zin.…
De zee
hartenkreet
2.0 met 1 stemmen
674 Vandaag maakte ik mijn
laatste wandeling
bij de zee van dit jaar.
Het jaar is ongelooflijk
snel
gegaan, in voor- en
tegenspoed heb ik bij je
gewandeld, zee.
Merendeels dichtbij de
vloedlijn, want vaak
lopen daar leuke
strandlopertjes.
In welk jaargetijde ik ook
bij je ben, het blijft uniek.
Zonsondergangen,
telkens zo verschillend…
fleuren
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
467 de prachtige tuin staat alleen
missend die haar koesterde
de bloemen bloeien nog steeds
zoals de zon steeds nog schijnt
de regen echter voelt als tranen
voor hen die zij achterlaat
de schoonheid van de tuin
geurt mooie herinneringen
bij wie haar moeten laten gaan
omdat haar de tijd gekomen is
om in onze harten te blijven
om…
AS HET EFFE KAN
netgedicht
5.0 met 3 stemmen
496 wanneer ik niet meer ben
ik niemand uit de
stoffelijke wereld
meer herken
als ik ben geweest
terwijl ik langzaam
aan mijn nieuwe wen
na m’n vorige te hebben beleefd
neem dan wat van mij overbleef
in je handen werp me
omhoog in de wind
zodat ik mogelijk
nog eenmaal dan
terwijl ik door de lucht zweef
de weg naar mijn dierbaren vind…
het voorjaar voorbij
netgedicht
3.0 met 1 stemmen
585 marcherende mieren over
een weerloos vogellijf
begerige vliegen
gonzen er omheen
de laatste veertjes
de ragfijne botjes
de wind zij neemt
alles met zich mee
roerloos ligt een
fragiele vogelschedel
naast die van
vis en ree
einde van de angst
voor boze mensenogen
onwetend nu van ons
gestaar in de glazen kast
dag voorbije…