19453 resultaten.
Op het vinkentouw
netgedicht
3.7 met 19 stemmen
961 moet ik wachten,
mijn ziel,
totdat het hart
uiteenbarst
en het bloed
aan adem zuigt
of dat ik verstik in een
laatste grote zucht
waarna mijn
ongesloten ogen
de ruimte verkennen
zonder dat ze jou
nog werkelijk zien
dien ik eerder te sterven
om jouw eeuwigheid,
onzichtbaar,
te mogen erven
wie is het dan
die ik dien…
Onzichtbaar
netgedicht
3.8 met 6 stemmen
940 om in eenvoud
ongewild niets meer te zeggen
en de stiltes te weerleggen
met wat nietsvermoedendheid
die ik zou ademen en zuchten
in een beeltenis van vingers
die vergleden door je haren
met de losgeslagen tijd
Het was me beter -als ik kon
om in de eenvoud niets te zeggen
en in ongestild verlangen
nu maar even niets te doen
maar in je ogen…
Druilerig staren
netgedicht
3.4 met 14 stemmen
1.417 Vlagen van bevroren
Druppels vallen neder
Op zijn uitgestoken neus
En doen hem zachtjes
Terugdeinzen onder
Het houten afdakje
Dat een functie heeft als
Schuilplaats
Voor natuurlijk onbehagen
Het wit van zijn ogen
starend naar de groene
Zee van lekkernijen
En het vooruitzicht van een
Door hoeven ontsprongen
Waterballet
Doen hem…
Wachten in de stilte
hartenkreet
2.8 met 9 stemmen
1.549 Mijn zwijgende ogen zoeken niet meer
waar mijn gezicht ontwaakt met het stof dat herinneringen lelijk maakt.
Ze heeft het einde gebaard en is vertrokken
waar ze overal een stenen stilte achterlaat.…
waterlander
netgedicht
2.9 met 7 stemmen
658 Een bekentenis
Met een betekenis
Waar de eer
Soms uitstraalt
In blijheid en droefenis
In meervoud
Door zoutwater aangemaakt
Daar mijn ogen
Deze tranen laten vloeien
Waar het gevoel raakt
Niet van afkomst
Maar mee erkent
Een glimlach, een traan
Uiting met inhoud
Een vorm sentiment…
© MaWaStyle…
Heeft zich ontbloot
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
697 ik kan de handen
niet grijpen van de
spoken die langs me drijven
op klaarlichte dag
zie ik hun lach in
het witst van gezicht
geen zon kan meer
hun ogen doven zij brengen
vergeten angsten in mij boven
ik wil ze vatten
voordat hun tentakels
mijn levenskrachten jatten
een koude hand heeft
zich ontbloot en werpt de
handschoen maar…
groen
hartenkreet
2.8 met 4 stemmen
794 Ik was een boom
een steen
keihard
dubbel gemeen
maar de ogen van de wind
zijn groen
zoals de lente ons bemint
en ik denk bij mijzelf
ik de zotte ongeletterde elf
de wind laat mijn bladeren dansen
en leest een gedicht voor
en ik denk
heb ik dat geschreven?
zo ben jij
de wind
altijd een klein beetje bij mij
gebleven…
De verloren voorspelling...
netgedicht
2.5 met 4 stemmen
672 oeverloos gebral dat platter lijkt
dan de laatste poging om de aarde
als een blauwe bal te bekijken
(wij weten wel beter, wacht eens even)
de mens is dood
gestorven voor de ogen van God
toen de hemel open klaarde
en hij besloot om de vlag te strijken
Eva Mirai……
Vrouwe Luna
hartenkreet
3.1 met 8 stemmen
627 in jouw ogen gevat
een zilverglans weerspiegeld
zonwitte dagen
die dromen voeden
van bij me horen
het is geen vals alarm
ook niet in de diepe rivier
jij toonde de weg
over mijn lippen
het gaat vanzelf
nestel zich in mijn bestaan
de zachtheid van jouw hart
alsof jij met me vrijt
in de oceaan……
geschreven vers
netgedicht
3.2 met 6 stemmen
658 ze liggen te drogen onder mijn hand
mijn nu nog zo vloeibare gedachten
tot ze
eerder dan ik verwachtte
naakt en hulpeloos nog
dichttrekken aan elkaar
steun zoekend om te blijven staan
hoeveel onbegrepen ogen ze ook vinden mogen
ze blijven trouw verdedigen
dat wat ik voelde
toen ik ze vroeg me te helpen
en zelfs nog
als ik ze ontrouw word…
Kleialtaar
netgedicht
3.2 met 4 stemmen
607 mensen verzamelen zich
om moeder aarde te danken
winden wervelen rond
van zuid, west, noord, naar oost
een buizerd vliegt zijn kringen
ziet met zijn scherpe ogen
hoe bloemen, bessen en vruchten
een kleialtaar versieren
in een licht briesje
vleugt adem van de grote geest…
Zwarte schaduw
netgedicht
3.8 met 12 stemmen
680 haar handen boetseren
zijn gelaat
hij is haar droom
zijn ogen zijn groen
als van de poema
de scherpe blik er in
van de havik
zijn lichaam van de krijger
zwarte schaduw
is zijn naam
ze lieft hem
geeft hem de vleugels
van de adelaar
en hij neemt haar mee
in zijn vlucht
zij worden gedragen
door de wind
als in zijn fluister
zwevend…
Lief dagboek
netgedicht
Er is nog niet op deze inzending gestemd.
574 alle woorden fluistert de wind
zijn al eens gezegd
alle zinnen zijn al eens
uitgesproken
ze luistert met een glimlach
in haar ogen
haar hart schrijft
de melodie
van angst en hoop en vertrouwen
strijkt even met haar hand
door haar verwarde krullen
pakt dan een pen
schrijft haar zinnen op papier
wil ze aan jou toevertrouwen…
Lief dagboek
netgedicht
2.8 met 4 stemmen
589 alle woorden fluistert de wind
zijn al eens gezegd
alle zinnen zijn al eens
uitgesproken
ze luistert met een glimlach
in haar ogen
haar hart schrijft
de melodie
van angst en hoop en vertrouwen
strijkt even met haar hand
door haar verwarde krullen
pakt dan een pen
schrijft haar zinnen op papier
wil ze aan jou toevertrouwen…
Hij ook van haar
netgedicht
4.0 met 3 stemmen
566 Vandaag is mijn zus Martha jarig
en ik ben dol op haar
zij heeft haar Tommetje
en als ik aan hun liefde denk
ja dan fluistert de wind
voor haar
Haar handen beroeren de witte roos
die hij haar aanreikt
ze kust de druppels dauw
van het tere bloemblad
haar glimlach weerkaatst
in zijn ogen
als hij met zijn vinger
haar lippen streelt
ik…
Klein hart
netgedicht
4.2 met 8 stemmen
584 Ik zie verdriet en liefde in je ogen
daarom sla ik twee armen om je heen
ik heb je lief in alle staten
dit zal mijn gedachten nooit verlaten.…
Een onderkoeld negeren
netgedicht
3.9 met 7 stemmen
611 het smeulde
in haar ogen
hij kon het
vuur niet doven
haar blik
maakte hem laaiend
zij pareerde met een
onderkoeld negeren
geheven hoofd
terwijl hij schikte
woog en wikte in
een stamelend excuus
finaal was haar gebaar
de vinger naar de deur
hij redde theatraal zijn eigen
hachje verdween met rode kleur…
Weerkaatst als lach
netgedicht
3.6 met 5 stemmen
562 een handvol licht
is snel gebracht
in deze donkere dagen
flitst op
weerkaatst als lach
in een gezicht
vaak schijnen
bloemen onverwachte
kleuren in de ogen
springt een hart
op in geluk en kan
de dag niet verder stuk
een handvol licht
is zo gegeven verrijkt
jezelf en een ander in dit leven…
De lieve pelgrim die mij vergezelt
hartenkreet
1.8 met 8 stemmen
961 Maar jij probeerde met je ogen
de ramen weer te sluiten.
Onze wereld werd voor even
overstroomd door een lange schaduw.
Nu, in de rust en koelte op ons huisterras
kijk ik glimlachend naar
de lieve pelgrim die mij vergezelt.…
Veilige haven
netgedicht
3.6 met 9 stemmen
929 de storm in haar gestild
handen ineengestrengeld
het ritme van de kaseko
ruist in haar bloed
de stem van Lieve Hugo
je tong in mijn neus
je tong in mijn oor
glimlacht tot schaterlach
je draait me zo
van links naar rechts
de smaak van chocola
kleurt in haar ogen
de geur van old Spice
weerkaatst in haar hart…
loskomen
netgedicht
3.6 met 7 stemmen
537 na mijn bewustzijn
in de slaapstand
te hebben gezet
kom ik los van de grond
en laat me tillen
naar steeds grotere hoogtes
waar nooit eerder geziene kleuren
in de vorm van ontelbare stralende ogen
mij in een onmeetbare vrede
voor eeuwig in aangename warmte
gewichtloos omarmen
in tijdloos mooi…
Omslag.
netgedicht
2.6 met 18 stemmen
1.446 Ik moest laatst
bijna huilen
toen ik het laatste stuk zag,
het laatste stuk
van je bericht
Toch werd ik toen
plotsklaps
weer vrolijk
want met mijn ogen gesloten,
zag ik je lieve gezicht
Ach,
het komt gewoon
door jou...
http://www.youtube.com/watch?v=
Qxm1RoYFTFA&feature=related…
Stap voor stap
netgedicht
3.6 met 11 stemmen
781 Go with the flow
het ritme van een krijger
die niet het kaas van zijn brood
laat eten
maar toch de zachtmoedige blik
in zijn hart en ogen
weet te bewaren
de wind fluistert zijn verhaal
van liefde
over wereldzeeën
nestelt het in boomkruintjes
waar vogels het in donsveren
wijdgespreid in vleugelslag meedragen…
Spiegel
gedicht
2.5 met 30 stemmen
9.755 De roos die als confetti
op zijn schouders sneeuwde,
de slierten lang gehouden
haar - resten serpentine
om de leegte van zijn schedel
op te sieren -, de schamele
guirlande van zijn baard
die de krachteloze kin
bewimpelde: ontluistering
die ik herken in bange ogen
blikken van zelfbespiegeling.
--------------------------------
uit: 'Echo…
VLUCHTIG _ OVERAL AANWEZIG
netgedicht
2.0 met 2 stemmen
423 De Schepper ziet
Zijn wegzwevende ademdamp
met arbeidzame ogen
boetserende verwachting
steeds even liefdevol...
welke weg die nevel gaan mag
eeuwige dwaalster zijn?
op aarde bestaan
als
teer speenkruid
strenge woudreus
zorgeloze vlinder
of Amerika 's regeerder?…
Afscheid
netgedicht
2.4 met 8 stemmen
811 het laatste radeloze licht
verzinkt in een brandende schemer
het grijs te moe
een opgemaakte opalen glimlach
uitdrukkingsloze ogen
sponzige wolken in rukwinden verdriet
je voelt weinig tijdens
de vloedgolf van omhelzingen
je doorstaat het gewoon
straks wend je je wel
tot een huilende maan…
geniet van de natuur
hartenkreet
3.4 met 5 stemmen
714 Ik wens dat je
vandaag en altijd
mag delen in de wonderen van de natuur
De roestbruine veertjes van een zwaluwhalsje,
De fijne pootjes van een mus,
De ogen van een uil die eruit zien als juwelen,
donkere hemel bezaaid met sterren,
het gezang van een leeuwerik,
de stilte van het platteland,
heldere zeeën
en glinsterende stranden…
zoveel verder
netgedicht
3.6 met 8 stemmen
599 tussen de vogels zocht ik hem
een vreemde in nabijheid
ik speurde lente
in zijn roep
herkenning in zijn ogen
als was het reiken naar
eenzelfde hoogte
of blindelings op zoek
naar vaste grond
maar hij zou zingen
op de randen van de nacht
en daarna bij me komen zitten
vandaag zag ik ons
zij aan zij in een volmaakte vlucht
nog nooit…
Dichtbij en niet verder
hartenkreet
1.5 met 2 stemmen
838 Ik waak weer met teveel woorden
en teken met mijn ogen
een herinnering die je zou
kunnen vinden
en die je misschien
zou willen bewaren
wanneer ik je blijf zoeken
en je zonder een
echo gevonden
zou willen worden.…
Jouw schaap is zwart
netgedicht
2.7 met 3 stemmen
550 zij zien niet om
de mensen die jou
met de nek bekeken
hun mars is
achter vaandel en het kruis
met vaste tred in zeker weten
jouw schaap is zwart
tussen het grijzig mekkeren
de eenling blijft apart
toch springt hij eruit
zijn creativiteit opent ook
hun ogen in uniciteit gedogen…